Donker licht: schaduw en lust

Jouw twijfel

2012-02-14T17:30:00.000+01:00

Hoe duidelijk alles soms is, af en toe sluipt er twijfel in je. Die twijfel gaat dan zowel over jou, over mij, als over ons.

Is dit hét? Of is er meer? Iets anders? Ben je goed genoeg? Ben ik goed genoeg? Neem ik je ver genoeg? Ga jij ver genoeg mee? Weten we wel waar we naartoe gaan?

Dan zijn er soms uren, soms dagen, dat we angstvallig niks doen met elkaar. Dat geen van ons beide een initiatief neemt. Jij biedt je niet aan, ik beveel je niks.

De tijd lijkt dan rijp voor iets anders. De verveling lijkt dan soms over te nemen van de intensiteit. Of misschien moeten we gewoon eens praten? Maar hoe mooi de theorie ook klinkt, met praten sleuren we onszelf soms nog meer de dieperik in.

Dus wachten we. Laten we de wereld rond ons bepalen wanneer het weer de juiste tijd is, het juiste moment, waarop we elkaar volledig vinden.

We doen het dan soms omdat het lijkt 'te moeten'. Maar met veel gevoel is het dan niet. We moeten gewoon geduld oefenen. We vinden elkaar vanzelf terug.

Jouw twijfel is dan weer iets waarmee ik kan werken. Spelen. Jou negeren als je te ver gaat. Jou op je plaats zetten als je iets doordrukt. Jou een lesje leren als je denkt tegen me in te kunnen gaan.

Je zoekt dan zo graag de ruimte op. Je wil een kier vinden, een spoor waarlangs je dan losjes kan uitbreken en een ander meisje zijn: stoer, arrogant, ongehoorzaam, zelfzuchtig, treiterend.

Of de twijfel of je wel voldoet. Even wachten tot ik 'goed zo' zeg. Net iets te lang wachten. De spanning in je doen ophopen. Jouw maagje doen samentrekken. Jouw kinnetje doen zakken en jouw ogen doen wegkijken door niks te zeggen, door alleen te staren. Jouw onzekerheid opblazen, jou door het dal sleuren.

Om je daarna weer op te beuren door het toch te zeggen, of door je te slaan, of door je te nemen. Of jou simpelweg een kusje te geven en te fluisteren: 'van mij'.

Applaus!

2012-02-09T21:07:00.000+01:00

Je was quasi perfect. Fier als een gieter, de hele tijd. Vol lust, vol leven, je deed mee, was gedwee, gehoorzaam, pruttelde niet tegen — of toch enkel gespeeld — liet je gebruiken, onderging de pijn, genoot van de aandacht, voelde de blikken op je lichaam, was fier het te tonen in zijn onvolmaaktheid en maakte jezelf op die manier net prachtig.

Ik moest enkel kijken, genieten, trots voelen, af en toe spanning want ik vroeg me af of je het wel op dit niveau ging uithouden, die hele tijd. Ik moest me enkel inhouden, me inhouden mezelf niet te bevredigen. Want aangezien jij het zo goed deed, mocht ik me niet laten gaan. Ik moest me evenwaardig tonen, meester van de situatie, in controle.

Je was een wonder, een genot voor eenieder die je aanraakte. Voor elke man die zijn paal in jou ramde, voor elke vrouw die zich liet gaan en jou hard pijnigde. Elke heer die zijn zaad wou voelen spuiten en elke vrouw die alle spanning, frustratie en jaloezie uit haar lijf wou wegranselen op dat van jouw.

Je bleef stralen, bleef rechtop, bleef beschikbaar, bleef onuitgeput.

Jouw gedrag, de mate waarin jij anderen bevredigd, is de ultieme bekroning van mijn liefde voor jou, voor mijn werk om jou discipline aan te leren, voor mijn geduld, voor jouw inspanning, voor mijn wil jou te bezitten.

Een meisje dat zich zo totaal en genadeloos kan overleveren, is een puur genot voor elke eigenaar.

Geplooide lichamen

2012-02-06T21:00:00.000+01:00

Pinguin books brengt de Kama Sutra uit, maar het boek op zich zei me nooit iets. De illustraties bij deze editie zijn echt wel prachtig. Van de hand van malikafavre.

Vrouwelijk meisje

2012-02-01T22:07:00.000+01:00

Vaak lijk je me nog een meisje. Hoe je soms kinderlijk verrukt reageert op een antwoord of een bevel. Hoe je soms achteloos en verveeld lijkt te wachten op wat volgen moet. Desinteresse veinzend. Of is het niet gespeeld? Je gedraagt je dan soms op het randje van het arrogante.

Ik zie het soms als een uitdaging om jou in toom te houden. Een uitdaging voor mezelf, maar ook als een uitdaging die je me oplegt. Je tast dan weer eens de grenzen af. Het wordt soms wat te makkelijk, te repetitief, te evident voor jou. En dan komt dat verwend nest in jou naar boven. Dat alles aanvoelt als 'nog maar eens' en 'ik zal maar doen wat ie vraagt'.

De gevolgen zijn dan — eenmaal als je de limiet bereikt die je wil testen — navenant. Het licht verveelde meisje moet dan al haar spieren, zenuwen, gedachten en concentratie samenballen om te kunnen ondergaan wat ik je dan aandoe. Ik sleur je als het ware terug de realiteit in.

Maar je bent ook een meisje in de zorg die je vereist. Want hoe hard ik je ook sla, hoe diep ik je ook neuk, hoe gevoelloos ik je ook gebruik, het is altijd uit zorg voor jou en je innerlijke zelf. Je diepste ik. Ik verzorg je evenwicht. En jij dat van mij ook trouwens. We weten dat. Het is geen Meester-slavin relatie. Het is een relatie waar we beiden macht hebben en beiden aanvaarden en geven en nemen.

Maar ik dwaal af. Zorg. Aandacht. Liefde. Geborgenheid. Zekerheid. Je voelt je thuis als je naakt bent en ik je behandel als de slet, slavin, teef, hoer, vrouw of minnares die je bent. Je voelt je veilig, de omgeving en de situaties zijn gekend. De geluiden, de smaken, de geuren, de beelden en de aanrakingen zijn huiselijk. Zelfs als het een zweep is die je striemt, een pik die je doet janken van de pijn in je keel, een hand die je kaak doet stralen van pijn. Dan nog is het een huiselijk gevoel.

Dan ben je ook meisje. Meisje met pruillipje dat smeekt, dat wil bij papa zijn, dat ver weg van de rest van de wereld enkel en alleen wil bekeken worden door mij. Meisje dat bang is dat alles weg gaat. Meisje dat wil voldoen aan de eisen van haar man. Meisje dat wil horen 'goed zo'. Meisje dat wil goed doen, perfect zijn, complimentjes krijgen.

Meisje dat vrouw is. Vrouw die diep binnenin een echt meisje is.

Ongedwongen ochtend

2012-01-25T13:44:00.000+01:00

Ik werp sluiks een blik op je lichaam dat zich strekt. Ik staar naar je borstjes maar je ziet het niet. Als je plots je ogen opent voel ik me betrapt.

Je duwt je broek uit. Je haalt je topje over je hoofd. Je flaneert poedelnaakt langs me heen. Achteloos laat je een heup over één van mijn billen glijden. Ik kijk om en zie je rug. Aan je schouders kan ik zien dat je grijnst.

Ik strek mijn hand en leg die onder één van je billen. Je opent de WC en draait, verlaat mijn handpalm en gaat zitten.

Je glimlacht, neemt mijn hand en kust die.

Je sluit je benen. Ik zie enkel een donker driehoek van vol haar. Ik wil me omdraaien om me te wassen maar net dan rek je jouw hand uit en legt twee vingers onder mijn slappe pik. Je heft hem op, laat hem zachtjes in je handpalm liggen.

Ik voel het gezoem van opwinding door mijn lid glijden. Ik merk hoe hij al zwelt. Het hoofd glijdt uit het vel. Je draait je hand en laat hem op je knokkels liggen. Glijdt naar voor en dan naar achter. Streelt mijn balzak.

Ik neem een washandje dat naast me op de wasbak ligt. Ik glij er mijn hand in en begin me te wassen, en ik dwing je hand weg. Ostentatief starend — recht in je ogen — was ik mijn geslacht.

Je staat op, draait je en spoelt door. Je rug is nu naar mij gericht als je terug opstaat. Ik zet een stap vooruit en laat mijn half slappe pik in je bilspleet kruipen. Ik leg het washandje op je schaamhaar en wrijf zachtjes. Ik zet een stap naar achter, leg wat zeep op het washandje, maak het met wat druppels nog natter.

Ik kijk je aan en je staat nu voor me, je ogen lijken nog slaperig.

Ik ga naast je staan. Eén hand op je billen leg ik het washandje op je buik. Ik maak korte draaiende, maar trage bewegingen. Ik stijg op en zeep je borstjes in. Ik doe het met iets teveel aandacht, zorg, te weinig formeel wassen, teveel intensief kneden en strelen.

Ik laat het washandje langs je zij glijden. Je giechelt. Ik leg het terug op je kutje. Je buigt even door je benen en ik wrijf iets harder. Ik verlaat je heuvel en streel de andere zij.

Ik ga weer aan de afwasbak staan en spoel het washandje overvloedig. Druipend rol ik het in een bal en ik leg het tegen je shouder. Het water glijdt over je heen: je tepel, je borst, je navel. Ik maak het constant terug nat en weer laat ik het water druipen over je lichaam. Er ontstaat een poel van water rond onze voeten. Het voelt wat vuil aan.

Ik gooi het washandje in de wasbak en ga tegen je staan. Je natte lichaam kleeft zich aan het mijne vast. Mijn pik gaat wat opstaan en klit tegen je kutje aan. Ik neem je billen beet en leg mijn hoofd in je nek.

Je doet net hetzelfde.

Wachten

2012-01-24T21:23:00.001+01:00

Er is niets maar dan ook niets mooier dan een onderdanige vrouw die wacht.

Angstig. Vol hoop. En vertrouwen. Ergens een soort vertrouwen dat het er ooit van komt.

Ik probeer dan jouw geur in te ademen, te detecteren hoe nat je bent, hoeveel je het echt wil. Jij voelt hoe jouw lust, jouw nood aan seks in jou groeit, je kan het niet ontkennen, negeren of niet voelen. Het is er.

Je druipt, je adem stokt, je tepels zoemen, je benen spreiden zich dat tikje meer.

Je krult je lichaam, buigt jezelf in haast niet te houden posities, hopende dat op die manier aantonen dat je oh-zo-klaar bent mij tot actie zal drijven.

Maar ik duw. Ik dwing jou langer vol te houden. Ik geniet van het zich. De angst, het verlangen, de wanhoop gemengd met hoop op bevrijding.

Hoe sterker jouw begeerte, hoe groter de verrukking waarme je van de uiteindelijke van bevrijding zal genieten. Een hand in je gezicht, mijn paal tegen je onderlip, een klemmetje aan je tepel, een vinger tegen je sijpelende kutje, een duim in je aars, een zweep tussen je schouderbladen. Elk gevoel een trigger die de opgebouwde spanning doet losbarsten.

En tegelijk een nieuwe spanning doet ontstaan: de twijfel, angst en spanning die gepaard gaat met de onzekerheid van wat nu juist gestart is.

Open doek

2012-01-19T23:30:00.000+01:00

Je staat er. Je kijkt me niet aan, je rug is naar mij gekeerd, maar je staat er. Vol van jezelf, zelfverzekerd, afwachtend.

Je rug plooit zich. Je heupen kantelen naar links, dan rechts. Een voet verplaatst zich. Tenen krullen.

Je billen worden naar achter gedrukt, je rug kromt zich als gevolg daarvan. Of trek je je kutje naar achter, knel je het tussen je dijbenen?

Je schouderbladen priemen plots doorheen je vel. Dan weer zie ik je schouders zich vormen. De beenderen verdwijnen dan weer als je je schouders samentrekt, terwijl je wervels zich als een ketting tekenen.

De holte onderaan je onderrug wordt zichtbaar, je heupen draaien weer naar één bepaalde kant.

Je ellebogen rechten zich, je armen gespreid lijk je adem en ruimte te willen geven aan je borstjes.

Je haren glijden over je nek. Ik denk dat je je kin recht, maar weet niet of je mond open is, of je ogen, of beide, of geen van beide.

Je voeten spreiden zich nog meer. Je spieren spannen om dan weer losser te liggen. Je knieën spreiden zich, je buigt amper een centimeter door je benen, maar ik zie het.

Je handen glijden omhoog, dan weer naar beneden. Je rug gaat weer hol staan, dan weer bol. Je schouders hangen om daarna weer beschermd op te trekken.

Je bent een schilderij. Het licht van de kamer doet je lichaam als een landschap lijken waar de wolken hun schaduw op werpen. Je bent een schilderij maar ik ga het kleur geven. Ik leg het zweepje even op je heup en de bewegingen stoppen. Hoe je lichaam ook stond, vanaf nu mag het niet meer bewegen.

Ik til het zweepje op en laat de lus aan het uiteinde over de rand van de doek rond je heupen glijden. Links. Naar rechts. Ik laat het dalen en teken je bilspleet. Ik kantel mijn pols en laat de zweep, drukkend, over je ruggengraat schuren. De lus glijdt onder je haren. Ik verleg wat lokken, doe het strakke leren stokje dan over één schouder zakken en laat het weg van je dwarrelen.

Ik zie hoe je de muur krast met je nagels. Ik weet dat je klaar bent.

Enkel de beelden

2012-01-16T16:11:00.001+01:00

Wie dat wil, kan me nu ook vinden op Tumblr. Maar daar heb je enkel wat beelden en een paar woorden.

Alyssa Monks

2012-01-06T09:34:00.000+01:00

Mooi werk van Alyssa Monks. Ietwat repetitief. Maar met echte mensen, echte lichamen, en in een haast dagdagelijkse handeling: wassen.

Voor een warm, gloeiend, heet en afkoelende 2012

2011-12-30T16:31:00.000+01:00

Moge 2012 jullie doen kreunen van plezier, kirren van genot, trillen van spanning, soezen van rust, spinnen van voldoening.

En jammeren van het zoete zeer.

Trein

2011-12-19T15:06:00.000+01:00

8:56
De ochtendzon vulde onze treincoupé royaal. Ik zag hoe elke glooiing, curve, diepte, holte of vorm van je lichaam werd afgetekend door de warme stralen.

Meer dan 8 uur geleden waren we op deze trein gestapt. Het was al voorbij middernacht wanneer de krakkemikkige wagons zich schuddend en kreunend waren beginnen voortbewegen.

00:12
Je hoofd lag in mijn schoot. Je lichaam had zich zonder veel moeite op een bank ergens in een hoek van de enorme wachtzaal gelegd. Lenig als je bent was je er wonderwel in geslaagd in slaap te vallen. Al was het maar voor een half uurtje.

Een half uur dat voor mij een echte marteling was geweest. Je hoofd in mijn schoot dwong me er toe geen haar te bewegen.

Toen de trein in het station aankwam moest ik je wakker strelen. Ik was blij toen je met knipperende oogjes rechtop ging zitten en je lieve lichaam begon uit te rekken. En ik kon eindelijk mijn benen bewegen.

Op het perron waren we omringd door sterk geurende mensen. Dames overvloedig gedrenkt in Eau De Cologne, mannen in naar gedroogd zweet ruikende hemden. Iedereen leek te klagen of te steunen: gezucht omwille van de zware tassen, ongeduld omwille van de aarzelende oude mensen, irritatie omwille van de uit hun slaap gewekte en verveeld voor zich uit starende kinderen.

Met engelengeduld en een exacte timing waren we doorheen de massa kunnen glippen. Iedereen was druk doende de juiste plaats te vinden, de tassen op veel te smalle rekjes te hijsen of schreeuwend de familie op tijd binnen te sleuren. Wij, licht gepakt als we waren, sneden tussen onze medereizigers, slopen behoedzaam door het smalle deurgat van onze coupé en finaal klikte ik het slot van binnenuit dicht. Ik rukte even aan de deur. Ze hing stevig in het slot, wat opzienbarend was voor dit aftandse treinstel.

Het dikke gordijn schoof ik snel voor het matte raam van het deurtje en terwijl we door het andere raam het perron zagen leeglopen, en de laatste passagiers rennen voor hun plek, hoorde ik de conducteur luid fluiten, net op het moment dat jij met beide handen het gordijn aan het buitenraam trachtte dicht te trekken.

Ik liet onze tas vallen en schoof die met mijn voet onder de bank. Het gordijn zat klem en je had het trekken opgegeven. Met je handen op het tafeltje bleef je over de bovenrand van het half hoog hangende en kleinere gordijntje piepen, naar het perron, het duistere station, de paar wild schreeuwende en gesticulerende begeleiders aanstarend.

00:19
Ik stapte vooruit en gleed met beide handen onder je rokje. In een mum van tijd had ik je onderbroek met mijn handen tot rond je dijbenen gespannen. Beide handen gingen naar je kutje. De middenvinger van de ene gleed naar boven over je droge spleetje, de andere hand maakte een perfect passend schaaltje tussen je benen, die zich gewillig gingen spreiden. Gewillig, maar toch had ik een zucht van irritatie gehoord. Je hebt het niet altijd graag als ik zo direct naar je geslacht graai. Ik weet dat. Maar ik negeerde het.

Mijn ene hand gleed van je ruwe spleetje weg en ik gaf, onder je rok, een zachte tik op je bil. Ook mijn andere hand gleed weg. Ik zag hoe je je ene hand had weggetrokken van de tafel en vlak op het ijskoude raam had gelegd. Ik keek, over je schouder heen, recht in de ogen van een jongeman in uniform die op het perron naar ons raam staarde, de mond ver opengesperd.

Je adem was gestokt en je liet er korte kir uit je opengesperde mondje ontsnappen. Ik zag enkel je lange haren, maar wist dat je gezicht boekdelen sprak, en dat de jongeman net dat had gezien.

Ik zette wat stappen terug toen wat later de wagon tergend traag in beweging kwam. Je drukte duidelijk je heupjes tegen de rand van het tafeltje aan. Je beweging was een trage op en neer gaand wrijven tegen de koude plastic rand van het tafeltje. Ik hoorde hoe je adem was gaan versnellen en het ritme van je heupbewegingen was beginnen volgen.

"Stop daarmee." zei ik terwijl ik mijn jas van mijn schouders gleed.

Je deed nog een paar seconden verder en stapte dan naar achter, en deed net als ik je jas uit. Ik hing hem aan één van de haakjes naast de deur. Jij legde jouw jas boven het bovenste bed.

00:22
Terwijl we het station en de stad uit tuften knipte ik het zwakke lampje uit. Het gele licht van de nachtelijke stad was het enige dat onze coupé aftekende. Ik ging zitten op het onderste bed en keek naar je terwijl je je kleren uit deed. Je staarde me af en toe aan, waggelde naar voor en naar achter, moest regelmatig een voet verzetten om de bruuske schommelingen van de trein op te vangen.

Ik genoot van je bewegingen. Je handen die delicaat knopen losmaakten. Niet ostentatief. Niet klinisch. Maar zeer alledaags. Bescheiden. Gewoon. Elk kledingstuk dat je mooi opvouwde deed je er volledig anders uitzien. Ik wachtte niet op het eindresultaat. Elke stap van je handelingen was een prachtig resultaat op zich. Met je slipje en BH aan, met enkel je slipje aan, met enkel je schoenen aan. Elke combinatie had zijn charme, zijn intensiviteit, zijn intentie. Elke wijze waarop je stond — gebogen knie, gestrekte benen, opgeheven armen, hangende armen, handen achter je rug, fingers rond je heupen, gehurkt, staand, gebogen, geplooid. Alles was prachtig. Ik dronk jou. Ik dronk jou en trachtte wanhopig elk beeld dat je me gaf voor eeuwig en altijd in mijn geheugen te prenten.

In de gang was het een kabaal vanjewelste dat slechts geleidelijk aan, unisono met de stijgende snelheid van de trein, verstilde. De andere passagiers hadden stilaan hun plek gevonden.

Je stond poedelnaakt op het moment dat er op het raam van het deurtje werd geklopt.

Ik stond recht, niet wachtend tot je je bedekte, en knipte het slot los. Ik trok het deurtje zacht open en keek recht in de ogen van een besnorde man in uniform.

"Papers. And tickets." gromde hij in slecht Engels. Ik zag achter hem de jongeman staan die net daarvoor op het perron ons had zitten aanstaren. Hij keek verveeld om zich heen, trachtte alles behalve mijn richting uit te kijken, zijn gezicht lichtjes blozend. Hij wist niet goed hoe hij de mitrailleur die rond zijn nek hing moest vasthouden, of waar die naartoe te richten.

Ik graaide in de binnenzak van mijn jas die naast de deur hing en overhandigde onze tickets en paspoorten. De grote man bekeek die en zonder aarzelen legde hij zijn hand tegen de deur en dwong die helemaal open. De deur smakte tegen de opengeklapte bedden.

Hij stak zijn hoofd tussen mij en de deur en zonder er verder een woord aan vuil te maken legde hij alles terug in mijn open hand. De man stapte routineus verder en klopte al aan de volgende deur aan terwijl de jongeman zichzelf moest dwingen hem te volgen. Ik zag hoe hij zich betrapt voelde, waarna hij plots wegkeek. Ik draaide me om en zag je staan, in het midden van de coupé, een dun wit laken voor je boezem houdend, je schouders ontbloot, je gezichtje perfect stralend in het bleke TL-licht van de gang, een gespeelde verlegen pruilend mondje op je gezicht.

Ik draaide mijn hoofd uit het deurgat naar de twee soldaten en stak één vinger op: "Only one control?"

De grote man keek me aan en weigerde te antwoorden. De jongen keek even, maar staarde dan naar de grond en knikte. "Next control tomorrow evening. Slovak border."

Ik glimlachte en knikte, klapte de deur dicht en legde het slotje weer vast. Nadat ik me had omgedraaid snokte ik achter m'n rug nogmaals, om na te gaan of alles goed vast zat.

Je stond naakt voor me, het laken rond je enkels. We hadden bijna 24 uur samen door te brengen in deze besloten ruimte.

08:56
We hadden amper geslapen. Je rekte je uit en keek wat verveeld naar buiten. De zon benadrukte ook nog eens jouw bewegingen. De stralen glansde over je licht getinte lichaam. Ik had je geneukt. Jij had mij geneukt. We hadden wat geslapen. We waren allebei te moe, maar eigenlijk hadden we geen zin om te slapen. Ik vroeg me af of je aan daarnet dacht, of als je je gewoon verveelde. Of iets wou.

00:29
Ik had je bovenop het tafeltje gezet, en genomen. Je benen hadden losjes rond mijn heupen gehangen. Je leek weinig interesse te hebben.

Daarna was ik moe op het onderste bed gaan liggen, naakt. Terwijl jij aan het raam was blijven zitten. je had je opzij gezet, je kontje op het tafeltje, je voetjes op het bed, je rug tegen de andere muur. Ik staarde naar jou die naar buiten staarde. Je voetjes lagen geprangd onder mijn schouder. Ik warmde zo je ijskoude teentjes. Er was amper licht. We reden nu door het weidse platteland. Enkel de maan die af en toe recht voor ons raam hing, of een paar lampen van straatverlichting, of het centrum van een dorp lieten de details zien waartussen we ons bevonden.

Ik was al ingedommeld toen je bovenop me was gekropen. Je prevelde iets als "nog een keer." Normaal had ik zo'n openlijke geilheid van jouw kant uit bestraft, maar nu had ik er geen zin in. Ik kon amper mijn ogen openhouden, had wat hoofdpijn. Was verrast maar voelde hoe je ongegeneerd mijn hele lichaam in de juiste positie bracht.

Het gebeurt soms nog dat jij me gebruikt. En dit was zo'n geval. Je had me snel terug stijf gekregen, en had kronkelend, roerende met je heupjes, draaiend met je kutje, jezelf plezier verschaft. Ik had gewoon mijn ogen dicht gehouden. Ik trachtte niet te bewegen. Niet van jou overnemen, dat was mijn betrachting. Jou laten doen. Ondergaan. Zien wat er ging gebeuren.

Je was wat later gestopt en van me af gerold, tussen mij en de muur.

Kort daarna waren we elk op een bank in slaap gedommeld. Jij lag beneden. Ik was na jouw partij op het bovenste bed geklommen. Ik wou even alleen zijn.

08:54
Iemand had aangeklopt en ons een ontbijt aangeboden. Ik had alles betaald maar enkel de koffie, wat koeken en confituur aangenomen. De rest had ik teruggegeven. De oude dame die ons had bediend had nee geschud maar ik had haar hand vastgenomen en gezegd: "Take it home, it's for you." Ze had het vast en zeker niet begrepen.

08:56
Toen ik alles op het tafeltje had gelegd was je het laken, dat je even had gebruikt om de blik van de oude dame niks te bieden, van je lichaam aan het glijden. Je handen bewogen zo dat het duidelijk was dat je jezelf wou tonen. Ik keek je aan en glimlachte.

"Hoe lang zijn we al aan het rijden?" vroeg je. Het laken viel op de vloer tegen mijn voeten. Je hand gleed naar je buikje, je knieën spreiden zich vluchtig, ontspannen. Je lach relaxed, mooi, open maar niet demonstratief.

"Iets meer dan 7 uur denk ik. 8 uur of zo." Ik keek naar mijn polshorloge die op het tafeltje lag.

"Hoe lang nog voor we aan de grens komen?"

"Dat moet tegen de late namiddag zijn, dus nog een tiental uur."

"Neuk me dan nog een keer." zei je glimlachend. "Minstens nog één keer alsjeblieft. Liefst meer, maar minstens éénmaal." Ik zag geen overdreven honger in je ogen, maar blijkbaar had je er gewoon zin in.

"Ik ... ik wil je gewoon dicht bij mij voelen." gaf je me meer uitleg.

Je knieën waren nog verder open gegaan. Ik stapte even naar achter en kantelde mijn hoofd om je aan te geven recht te staan. Je ging recht staan. Ik legde mijn handen op je heupen en draaide je om. Als je het wou, dan zou het volgens mijn voorwaarden zijn, dacht ik bij mezelf.

Ik drukte met mijn heupen de jouwe in het tafeltje. Je wankelde en greep de zijkanten ongerust beet. De trein deed ons wiebelen. Ik duwde mijn broek naar beneden en liet mijn pik omhoog springen tegen je kutje, tussen je benen. Je reikte onder je buikje en je vingers krioelden naar mijn eikel. Ondertussen greep ik de klemmen van het raam en snokte het raam in één zucht open, recht naar beneden. Het lawaai buiten was overdonderend. Het mechanische gekletter van de gezapig voortschrijdende trein weerkaatste tegen de dennenbomen waar we op uitkeken, en verdween af en toe in de einder, wanneer we een open stuk landschap doorkliefden.

Dieren staarden ons aan. Tractors reden parallel met ons of naar ons toe. Huizen waren in de verte vaak eenzame rode of witte blokjes in een patchwork van groen, geel en bruin.

Je had ondertussen jezelf rond mijn pik gelegd, met ervaren vingers mijn eikel tussen je dikke en natte lipjes laten glijden. Je leek te wachten, maar ik deed niks.

Ik liet het wiegen van de trein de bewegingen bepalen. Je heupjes gingen plots nadrukkelijk heen en weer maar ik greep een vuist van je haren en suste: "shhhhht, niet bewegen."

Ik liet je haren weer los. Een hand landde onzacht op de zijkant van je bil.

Weer liet ik de trein, het schudden, het stokken en ratelen, bepalen hoe ik in jou bewoog, en hoe jouw lichaam rond mij waggelde en trilde. Het was liefdevol. Zacht. Loom.

Je handen grepen de rand van het open raam en je trachtte wat meer vrijheid te krijgen door iets van het tafeltje weg te staan. Het flauwe deinen van het voertuig had nu volledig vrij spel met ons.

Weer liet ik een straffende klap op je bil landen.

"Ik wil dat je me vertelt wanneer ik dit doe."

De trein vertraagde even bruusk en ging dan weer plots versnellen. Het zwaaien van deze ijzeren kar was voldoende om mij stijver te maken en jou natter. We moesten zelf niets doen. Het duurde nu wel even voordat ik je nog een tik gaf. Je bleef stil. Ik wist dat je al begreep dat het te maken had met iets dat we zagen voorbijflitsen. Ik aaide je hoofdje en zei "Slim meisje dat je toch bent." Ik zag hoe je schouders fier gingen rechtop staan. Maar je trots werd snel weer neergehaald door een klets op je billen, met beide handen nu. Je keek snel naar links, naar rechts, zoekend naar een aanknopingspunt.

"De koeien?" prevelde je, ietwat angstig.

Ik was het spelletje plots beu geworden. "Laat maar." had ik gezegd. Ik had me teruggetrokken. We hadden nog tijd. Nog tien uur. Ik had nu gewoon even zin om naar jou te staren.

Op het onderste bed liggend bleef ik naar je kijken, jij die was blijven staan, voetjes gespreid, kutje sijpelend, heupjes gekanteld. Klaar. Maar tegelijk: onaf.

Ik merkte hoe we eigenlijk allebei graag vanalles wilden doen, maar beiden eigenlijk geen zin hadden.

09:09
Ik liet mijn tenen de onderkant van je bil kietelen. Mijn dikke teen ketste even ongemakkelijk tegen je nog steeds gezwollen kutje. Je ontsnapte aan mijn aanraking door je om te draaien. Met glanzende ogen keek je naar me.

"Het lukt niet hé?" had je het ook begrepen.

"Neen, het lijkt of wel allebei ons teveel vervelen om iets te doen."

"Niet erg." zei je. "We hebben nog tijd." Je ging bovenop me liggen, knuffelend, ronkend als een katje. Kreunend als een verliefd meisje. Mijn hand ging op je bil liggen. Voor mij was het goed om zo de rest van de rit uit te doen.

laika for bennies

2011-12-13T14:59:00.002+01:00

Mooi werk, dat ook soms grappig is, van een zekere laika for bennies.

Uitnodiging of aanvaarding?

2011-11-23T20:57:00.000+01:00

Wanneer ik je beveel voorover te buigen, en je billen te ontbloten, nadat ik je duidelijk heb gemaakt dat je een correctie verdient, gebeurt er soms iets. Je doet meestal perfect wat ik vraag, gewillig je lot aanvaardend. Maar soms, als ik wat wacht, lijkt het of je me uitnodigt.

Het kan een kanteling zijn van je heupen. Soms gevolgd door je knieën die zich wat verplaatsen. Het kan het strekken en daarna ontspannen zijn van je armen. Een kreuntje. Soms zelfs ronduit een glimlach.En die aanvaarding die dan lijkt alsof jij het even in handen neemt, die kan heel soms overslaan in uitdagen. In stoer opscheppen.

Je wordt dan soms overmoedig. Je genot, je verlangen, keert zich dan om in een cynish machtsspelletje, waar je schijnbaar voor jezelf moet bewijzen dat jij de overhand hebt.Maar dat uitnodigen, al dan niet gevolgd door letterlijk uitdagen, heeft soms kwalijke gevolgen.

Uitnodigen kan speels zijn, en dan laat ik je gerust doen, en geniet ik van je speelsheid. Maar evengoed maakt het me bozer, zeker als jij gaat uitdagen.Dan weet ik, en voel jij, dat het menens is. Dan wordt je niet alleen gestraft. De pijn die je voelt en de slagen die ik je geef zijn dan ook nog eens manieren om de spanning kwijt te raken, en om jou een extra lesje te leren, en om jou te doen twijfelen, en om de spijt in jouw naar boven te brengen, en om jou je plaats opnieuw te leren kennen.Een spel van grenzen opzoeken, van jij die even denkt dat we de teugels laten vieren, met als gevolg dat ze des te strakker worden aangespannen.

Elke misstap, zorgt voor correctie. Jij denkt te mogen. Maar ik maak je duidelijk wat niet kan.

Bruikbaar

2011-11-14T21:15:00.000+01:00

Je bent stoer. Ietwat mysterieus. Elegant, zelfs al ben je naakt. De houding van je lichaam maakt je elegant. Je kleine borstjes, pront en puntig, parmantig en koketterend. Je schouders, benig maar toch sterk.

Je ogen lijken meer die van een zelfzekere dame dan die van een gewillige slet. Je lippen zijn gezwollen, en geven net als je tepels aan dat je wil. Dat je nu wil. Nu. Hard. Volledig. Alles. Compleet. Veel. Vaak. Oneindig.

Het kleine masker maakt je echter anoniem. Tohc: iedereen herkent je. Iedereen zou je morgen herkennen. Ondanks de duisternis. Ondanks het gele licht van de zachte lampen die de bloedrode muur bedekken met vlekken oranje maar de kamer amper merkbaar maken.

Het masker dient niet om te verhullen. Het masker neemt iets weg van jouw. Het masker maakt je volledig tot een object. Je gezicht wordt bedekt, niet om je onherkenbaar te maken, maar om het meest duidelijke stukje persoonlijkheid weg te moffelen.

Want vandaag ben je lichaam. Bloot vrouwelijk lichaam. Drie openingen. Handen met expertise. Huid zacht als zijde, maar klaar om behandeld te worden als kneedbaar vlees. Je bent bruikbaar, neukbaar, gewillig en totaal klaar.

Alle vrouwen in het gezelschap kijken om als ik je binnenbreng. Iedereen zwijgt. Alle mannen stappen ongedwongen naar het midden van de kamer. Daar waar het licht het moeilijkste kan komen. Daar waar ze dicht bij jou zijn, en kunnen nemen wat hen toebehoort.

De vrouwen zetten zich in sofa's. Leggen gracieus het lange wegglijdende stof van hun kleed over hun benen. Terwijl jij knielt en je handen achter je rug legt. De vrouwen starten met hun gesprekken. De mannen openen hun broek. Kleden zich uit. Ik stap achteruit. Jij opent je mondje.

Terwijl hun vrouwen niet proberen te kijken naar die ene vrouw die al hun aandacht opeist — ik weet dat je net als ik geniet van de paradox van onderdanigheid die net de macht is die jij uitstraalt — grijpt een eerst hand naar je haren, duwt zo je kin omhoog, en plant een eerste harde paal zich diep in je keel. De man staat achter je, zijn teelballen slaan in je ogen. Handen grijpen je heupen en lichten ze van de grond, je benen slaan naar voor rond het lichaam dat tussen je benen geknield was, en onhandig graait de man zijn pik tegen je kutje en ramt hem snel in je sijpelende spleet.

En in dit alles verlies jij geen seconde je elegantie. Ik straal van fierheid. Ik ben o zo trots dat je niet weerlegt, niet smeekt, niet duwt, trekt of schokt. Je neemt. Je ondergaat. Je bent. Je vecht niet. Je bent.

Prachtig.

Handen trekken. Je lichaam plooit. Je hele lijf kantelt. Van alle kanten komen ze. Niet één voor één, maar met twee, drie, dan weer twee tegelijk. Nooit één alleen. Dat zou zonde zijn van de kostbare tijd. Van je beschikbare lichaam.

Met de minuut wordt het beeld wilder. De handen rukken harder aan je haren. De palen spietsen dieper, gemener, elke seconde minder ontziend dan de seconde er voor. Je lichaam begint zich te manifesteren. Maar enkel met geluid. Geluid van gejammer, van vlees dat slurpt en slokt en stampt. Vlees, lichaam, slet dat wordt geslagen. Genepen. Gekneed.

De laatste hebben zo lang moeten wachten dat ze alle respect, alle terughoudendheid zijn verloren. Je bent een ding waarin ze hun zaad kwijt willen. Kost wat kost. Zo snel als kan. Zo hard als kan. Je wordt over tafels gelegd, tegen muren geduwd. Handen rond je nek. Vingers in je mond. Duimen in je aars. Twee duimen.

Je hijgt. Maar even. Want je staat recht en waggelend ga je voor een groep vrouwen knielen. De woorden zijn duidelijk. Niet aarzelend. En oprecht. Je bedankt hen. Eén voor één. Je biedt je aan. Eén voor één. Je beloont hun geduld. Eén voor één. Door hen te strelen, te likken, te masseren, te liefkozen. Je bont en blauwe lichaam is nog maar een restje van de fiere dame die binnenkwam. Maar ondanks je wilde haren en je slappere houding, voel ik en zie ik toch nog altijd die fierheid.

Je bent aan je toppunt. Je bent wat je altijd wou zijn: je bent bruikbaar en je bent gebruikt.

Positie

2011-11-04T20:52:00.000+01:00

Een positie onthult heel veel. Zelfgekozen, toevallig of opgelegd. Een positie kan een aanleiding zijn tot meer, tot wat de positie net impliceert, of tot net het tegenovergesteld.

Je zet je vaak zelf in een bepaalde positie. Soms als ik thuis kom. Soms doorheen de dag. Je houding geeft me vaak duidelijk aan wat je wil zeggen. Soms zelfs wat je wil. Meestal wat er nodig is.

Nederigheid in hoe je hoofdje hangt. Lust in hoe je ogen kijken en je mondje staat. Gelatenheid in je schouders.

Elk stukje van je lichaam kan iets anders betekenen: open armen, gesloten dijen, gebogen of rechte rug, gesloten of open ogen, gespannen vingers.

Maar het totaalplaatje vertelt me vaak zeer duidelijk één ding: dat je zin hebt, dat je iets stouts hebt gedaan, dat het je spijt, dat je iets verbergt, dat je je wil aanbieden, dat je gebruikt wil worden.

Ik ga er niet steeds op in. Zoals al gezegd: het effect van je positie is soms het tegenovergestelde. Als je duidelijk aangeeft enorm veel zin of nood te hebben, doe ik soms effectief wat je verlangt, maar vaak ook net niet. Jij weet nooit of je positie het gevolg heeft waar je op hoopte. Of waar je voor vreesde.

Een detail kan me irriteren. Een kleine wijziging of beweging kan mijn aandacht trekken. Een moeilijke, uiterst verfijnde positie kan ik doodleuk negeren.

Het kan elke dag anders, elk uur. Duizend en één combinaties. Altijd anders. Net breder, groter, verder, meer gebogen, naakter, opener, meer gespannen, dieper, luider, geruislozer.

Subtiel of overduidelijk. Kronkelend kan je me aangeven dat je zo'n zin hebt. Maar als antwoord kan ik je dwingen om stokstijf of stil te blijven, of kan ik je in een andere positie dwingen: dat doe ik het liefst. Ik laat je toe aan te tonen hoe geil je bent, maar eigenlijk zoals ik het wil.

Een positie die een flagrante uitnodiging is, "Neem me": een positie die ik je graag laat aannemen wanneer je ongepast seksueel bent, niet in staat je eigen opwinding te weerstaan. Je wordt dan gedwongen in een positie die je blootstelt aan de elementen, en aan het zicht van alles en iedereen; maar die positie onthoudt je elke mogelijkheid jezelf te bevredigen. Je handen houden namelijk je enkels vast. Je gezicht ligt op de grond of in het bed. Je knieën weid gespreid.

Het is een positie die ik zo graag heb. In het geval van je overduidelijke nood aan sex, neemt die positie je lust niet weg, maar beperkt ze je wel, en geeft ze aan dat jij het bruikbare element bent, om mijn lust op de botvieren. En niet omgekeerd.

Ik hou er ook van jou in die positie te dwingen wanneer je bescheidenheid of deugd veinst, dingen die je niet meer hoort te hebben, aangezien je jezelf overgegeven hebt aan dienstbaarheid. In dat geval is het hoofddoel van die positie de vernedering, iets wat dan nog eens versterkt wordt doordat je gezicht tegen de grond of in het bed wordt gedwongen.

Posities kunnen ook gedwongen worden. Door een simpel bevel, natuurlijk. Maar ook door een hand in je haren, een greep rond je arm.

Ook door een zweepje, een stok, een riem. Slaan om je in bepaalde bochten te dwingen, in een rechte houding te houden, je lichtjes te gidsen.

Maar geknield, werkt altijd. En is de meest gevarieerde positie. Knielen is niet altijd hetzelfde. Je kan zacht knielen, of kaarsrecht. Dicht of open. Stoer en pronkend of nederig en gewillig. Hulpeloos of zelfzeker. Uitgeput of monter. Vragend. Of gevend.

Blanco blad

2011-10-28T22:52:00.000+02:00

"Neen, ik zie geen tekens meer."

Ik zie hoe je twijfelt, je rug maar draait en keert, zoekt naar een andere lichtinval, hoe je probeert de schaduwen die je eigen lichaam maakt, te doen verdwijnen om toch geen overgebleven teken van je laatste straf te missen.

Ik streel zacht over je rug, van boven naar onder, draai m'n hand en ga over de ander kant, probeer zoveel mogelijk van het oppervlak van je rug te voelen. Vlakke hand. Toppen van mijn vingers. Achterkant. Knokkels. Nagels.

"Je bent een blanco blad." zeg ik stil. Ik voel en zie hoe je even rilt. Je benen openen zich een paar centimeters. Hoor ik je kreunen?

"Ik zou zo graag geen blanco blad zijn. Ik wil jouw tekens, jouw lust, just ontgoocheling, jouw lessen.... ik wil die altijd op me dragen."

Ik zucht en sta op, kneed even je schouders; trek mijn das nog wat aan terwijl ik naar mijn spiegelbeeld kijk.

"Dat begrijp ik. Maar jij moet begrijpen dat ik je graag in dit elegante, onthullende kleedje wil zien pronken. En dat kan alleen zo."

Ik voel twijfel.

"Je bent prachtig zo, echt waar. Je hoeft geen striemen om er mooi uit te zien. Wees maar de mooiste vanavond!" moedig ik je aan.

Je glimlacht en kijkt verlegen weg, en na wat aarzelen knoop je de voorkant van het kleedje achter je nek dicht. Je legt beide brede repen stof perfect over je kleine boezem.

"Ik ben alleen mooi onder uw handen, rond uw geslacht, onder uw zweep, in uw greep." zeg je terwijl je licht blauwe ogen me haast gevoelloos maar des te intenser aankijken in de spiegel.

Mijn

2011-10-20T21:13:00.000+02:00

Ik leg mijn hand rond je nek. Mijn duim scheert over je kin, en tikt dan even tegen je onderlip. Mijn hand voegt even wat druk toe, ik grijns en laat mijn greep dan weer wat losser.

Mijn andere hand graait ongemanierd in je broekje. Je bent ab-so-luut drijfnat.

Je borstjes, hoe klein ze ook zijn, staan zo fier rechtop; je tepels, niet dikker, groter of strakker dan anders, maar zo overduidelijk week en zacht.

Je kantelt je hoofd een beetje en wil mijn duim, of toch de tip, in je mondje zuigen. Je kijkt me verlegen aan. Verlegen en ondeugend. Beschaamd van je eigen verlangen.

"Neem me." smeek je, voordat je tond uit je mond glipt en onder mijn duim gaat kruipen. Je likt even en snakt dan naar adem:

"Ik ben van u."

"Natuurlijk ben je van mij. Alles is hier van mij." Ik benadruk het door even je kutje te nijpen, als was het een hompje vlees. Even wordt je stoute-maar-verlegen-meisje-wil-zo-graag-grijns een angstige grimas, maar als ik je heuveltje loslaat en je ingang zachtjes bespeel met mijn middenvinger zie ik je ogen sluiten en wordt je adem weer onrustig en geil.

"Ooooh.... ik .... ik wil het zo hard." smeek je weer. Ik heb je nog niet zo vaak zo geil en gewillig gezien.

Mijn hand daalt wat rond je nek en ik krul mijn vinger even tussen je nek en de halsband.

"Teefje." fluister ik.

"Ik.... ik wil dat je me helemaal neemt!" kir je als een opgewonden bezetene. Je drang, je ongeduld , eerst nog grappig en lief, beginnen me te irriteren. Ik druk een tweede vinger achter het leer van de kleine halsband, wat je nek doet opspannen en je adem doet stokken, en in één snok aan het strakke leer dwing ik je op je knieën. Mijn hand glijdt vanzelf uit je broekje.

Ik kam met mijn natte vingers door je haar, grijp eenmaal achter je hoofdje een handvol lange manen in mijn vuist, terwijl mijn ander hand de halsband naar voor trekt.

Instinctief open je je mondje, nu je hoofdje naar achter gedwongen wordt en je naar me opkijkt. Ik plant letterlijk mijn paal recht in je wijd open mond, als was het een perfect op maat gemaakte en ideaal gepositioneerde buis. En ik doe het diep, in één haal, tot ik mijn pik voel samendrukken omdat ik het uiteinde van je keel bereik.

Mijn ene hand laat de halsband los en zet zich samen met mijn andere hand tegen de achterkant van je hoofd. Ik ga op mijn tenen staan en druk nog harder neerwaarts in je mondje, terwijl mijn handen je hoofd naar me toe drukken. Ik voel geen medelijden. Ik voel niks.

Ik trek je naar achter en je hijgt, kucht, snottert terwijl je armen je tegenhouden, je handen vallen op de vloer tussen je opengesperde voetjes achter je. Ik sta letterlijk boven je. Je knieën drukken keihard in de vloer, je benen willen naar voren schieten maar de druk plooit ze verder en verder.

Ik laat even een beetje losser, maar niet veel.

"Het leven voor jou is toch makkelijk hé." grijns ik. "Jij hoeft niet na te denken, niks te doen, niet te handelen, niks te proberen."

Ik spies nogmaals mijn harde penis recht in je bloedrode hoofdje.

"Niets overwegen, beslissen. Geen verantwoordelijkheid. Geen zorgen."

Ik stap terug wat naar achter, los je hoofdje nog wat, om dan weer eens dieper neerwaarts te planten in je gorgellende mondje.

"Oh zo makkelijk... toch?"

Ik geef nog eens een extra ruk met mijn heupen tot je éénmaal kort kokhalst. Ik trek mijn pik weg.

"Jij moet alleen maar wachten, klaar zijn en op tijd en stond gebruikt worden." Ik laat je los, en kijk je aan terwijl je voorover valt en op handen en knieën hijgt, puft, spuwt en sputtert.

Struikgewas

2011-10-06T11:25:00.000+02:00

Je snikt terwijl je je kleedje over je hoofd trekt. Ik hou altijd van het beeld van de spieren in je rug en schouders als je een kledingstuk boven je hoofdje uittrekt.

We hadden een half uur lang een smal paadje gevolgd, en waren dan plots opzij dieper het bos in gestapt. Alleen was de omgeving even open en waren de bomen even ver verspreid als rond het pad.

Maar na nog een goed kwartier stappen was de begroeiing plots dikker geworden, onrustiger, voller.

Het was alsof we de grens van een geheim rijk waren overgestoken, en plots werd alles zeer tastbaar: de eenzaamheid van de plek, de geluiden van vogels en het ruisen van de kruinen. Het breken van de takjes onder onze voeten.

Beiden voelden we ons merkwaardig genoeg veilig. Je kon nog steeds meters ver zien. Een tiental bomen verder stond misschien iemand net als wij stil, genietend van de afgesloten en tegelijk zeer open omgeving.

Tijd bestaat plots niet meer, wanneer ik je enkel in je slipje zie staan. Nog steeds snikkend. Ik denk hard na en kijk rond me. De grond is bedekt met gedroogde takken, stenen bedekt met mos, lang gras.

Thuis had je iets geweigerd. Ik was boos en gespannen geworden. Ik had je naar buiten meegenomen, naar de wagen en na een uur rijden waren we hier gestopt. Je had de hele tijd niks gezegd. Ik ook niet. Maar de spanning was er nog steeds.

"Sorry." prevel je plots.

"Och, en nu hebben we spijt?" sneer ik. Kwaad grijp ik een paar takken die tot aan mijn heup komen en snok ze uit de grond.

"Je weet hoe ik ben, toch?"

Je dat weet ik. Maar soms lijkt het me teveel een spelletje voor jou: ik ga lekker even moeilijk doen en dan ga jij me straffen en dan ben ik weer lekker geil.

Het bos ruikt naar natte aarde, rotte takken, geurende bladeren. Ik blijf stil staan. Jij ook. Je bent gestopt met snikken. Je kleine-meisje-doet-alsof-het-haar-spijt-fase is voorbij en je beseft dat het me menens is.

Berk. Eik. Coniferen. We zijn omringd door een gevarieerd aanbod bomen, allemaal met een ander soort tak, schors, gevoel.

"Kijk naar die boom, slavin." zeg ik. 'Slavin' is een woord dat ik amper gebruik. Het voelt zelfs nu als wat overdreven aan, maar tegelijk merk ik dat het de spanning zelfs wat verhoogt.

Een pijnboom met een grote schors bedekt met hars staat voor je. Ik hoor je slikken. Ik neem je linkerhand en leid je tot vlak voor de boom.

"Maak je haren vast." Je draait je lange haren in een grote ruwe knoop.

"Doe je slipje uit." Je trilt als je voorovergebogen uit je onderbroekje stapt.

"Omhels de stam." En even aarzel je. En ik sla je op je billen.

"En weeral die twijfel, dat wachten. Komaan! Je kan beter dan dat!" bijt ik naar je toe.

"Straf me. Maar stop met kwaad zijn. Ik wil niet uitdagen. Ik.... ik twijfelde gewoon even." stamel je met bevende stem.

"Dichter bij de stam." is het enige wat ik zeg. Je hele lichaam drukt zich tegen de ruwe en soms kleverige schors aan. Ik hoor hoe je jammert en steunt.

Je kan me niet zien, maar je hoort vast en zeker het knippen en scheuren van takken. Ik zwiep met een bundel van een vijftal takken door de lucht. Het geluid is dieper dan ik dacht. Korter ook. De takken snijden de lucht razendsnel. Ik heb gezorgd dat ze niet té jong zijn, maar dat weet je niet.

"Wil je me nog iets vragen?" glimlach ik, terwijl ik de takken nog maar eens door de lucht laat klieven.

"Hoeveel geeft u me er?"

"Hangt er van af." trek ik mijn schouders op. Ik trek en buig de bundel even. "Laten we zeggen... tot elke tak gebroken is?" Ik tik zachtjes me de bundle tegen je billen, die trillen, het vlees wiebelt een beetje. "OK?"

Alsof ik een antwoord verwacht.

"Ik wil deze ... roede..." ik glimlach met het uitspreken van dat archaisch woord "... op je billen doen breken."

En ik plant een eerst slag over je billen, vrij zacht. Je gaat even op de tippen van je tenen staan en slaakt een diepe zucht.

"Niet kwaad zijn, asjeblief" smeek je.

"Ik ben niet kwaad hoor. Echt niet. Je bent mijn perfecte sletje. Ik hou zoveel van jou. En wees nu stil. Als je beweegt, ga ik harder slaan. Laten we dat afspreken. Ik wil dat je me toont hoe goed je bent."

Ik draai de bundel en met de achterkant van mijn hand snijd ik schuin over je rug. De takken hebben een rauw effect op je vel. Ik zie hoe de schrammen onmiddellijk blijven staan. Even vrees ik dat ik te snel zal moeten stoppen voor de takken breken.

Ik trek nog eens een dwarse reep over je billen. De takken maken een striemend en krabbend geluid over je trillende volle vlees. Je vingers snijden in de schors van de boom en je slaakt een luide kreet.

"Jank maar, teef, jank maar zoveel je wil. Je jaagt er alleen de vogeltjes mee weg." zeg ik smalend terwijl ik tweemaal kort na elkaar elk schouderblad van boven naar beneden raak.

Het brandt vast op een manier die je nog niet eerder hebt gevoeld.

"Vergeef me!" schreeuw je uit, je voet op de grond slaand uit pure frustratie.

"Oh, ik vergeef je hoor." zeg ik terwijl ik je billen, recht in je spleet, vreselijk hard raak. Twee takken kraken in twee en bengelen half gebroken.

Je lijkt te kantelen en ik help je terug in je positie door op je zij te mikken. Je kreten worden gesmoord met je drang om je speeksel in je mond te houden.

Nog twee takken zijn heel. Ik gooi de andere weg en zet een stap dichter. Ik tik zachtjes met de takken op de sporen die ik net aanmaakte. Elk tikje wordt begeleid door een sissende zucht uit je groots gapend mondje.

En met één snelle beweging rijt ik de laatste twee takken stuk over je dijbenen.

Draad

2011-09-27T20:49:00.001+02:00

Sculptuur met draad, van Gavin Worth. Mooi.

Tepels

2011-09-21T21:32:00.001+02:00

Tepels. Zo'n evidente doelwitten.

Ze kunnen pijn doen. Maar op een goede manier.

Ze kunnen zeer discreet zijn, haast achteloos genegeerd worden, om dan plots voor mij te bengelen, vragend, smekend.

Ze kunnen vragen. Ze zijn de meest duidelijke onderlijning van je lust. Zachte knopjes drukkend tegen om het even wat soort stof, een perfect glanzend of maagdelijk oppervlak wordt er plots mee door midden gesneden.

Teder, maar ook altijd zeer oprecht.

Merkwaardig genoeg zowel zeer zacht en vlezig als staalhard en strak, als je opgewonden bent. Ik ben er nog altijd niet uit wat ze wanneer zijn.

Gevoelig. Gevoelloos. Soms smeek je me ze met rust te laten, soms laat je ze ostentatief boven mijn mond hangen, grijnzend, haast bevelend ze te liefkozen.

Bij elke vrouw anders. Kort, dik, puntig, vol, roze, groot, lang, kegelvormig, ruw, paars, piepklein, donker.

Knopjes waarmee ik je kan leiden: als de draaikoppen aan een radio kan ik ze draaien, opspannen en heen en weer kantelen. Ik kan je ermee doen volgen. Ik kan je ermee van me weg doen lopen.

Ik krijg er alle soorten geluid mee uit je mondje: gekerm, gemekker, geween, gezucht, gesmeek, gejank.

En ze kunnen zo lief zijn. Als ik ze mijn kaak laat strelen, ze laat glijden over mijn wimpers, ze mijn onderlip laat tikken.

Ik hou van tepels. Ik hou van jou.

Naked Love

2011-09-05T13:02:00.001+02:00

Leuke filmpjes. Ietwat... ruw.... maar best met een goeie dosis lust.

Naked Love EP10 - "Flourishing Lust" from Sara Koppel on Vimeo.

Nat

2011-07-19T20:25:00.004+02:00

Typisch zomers: je vertrekt licht gekleed, blij, zonder zorgen, met een mooie dag in het vooruitzicht. De stad feest. De staat loopt vol mensen. De stad is warm. We willen er middenin staan.

Eenmaal daar mengen we ons. Rustig. We zijn altijd wat afstandelijker, zoeken onze eigen weg. Laten de zon op ons glijden, en de bezoekers van onze stad wat rond dwarrelen. Wij weten waar, wanneer, langs welke straat.

Maar, na de middag zie ik grijze sluiers opdoemen in de verte. Wolken die de lucht plots duizend maal lager doen lijken, alsof de aarde tegen een grijze muur gaat aandraaien. Het naderende grijs is duidelijk gevuld met liters en liters aan water.

Ik geef je een tikje op je achterwerk en ik kijk naar boven. Je kijkt, glimlacht en knikt.

"Ja, best wel, denk ik." zeg je zonder dat ik ook maar uitgesproken heb wat ik bedoelde. We snellen naar de fietsen, als opgewonden kinderen. Op de fiets razen we doorheen de drukke stad. Het voelt alsof we de enige zijn die het snappen. Mensen stappen nog zorgeloos richting feest, maar wij snellen zo snel mogelijk naar een huiselijke, beschermende omgeving. Wij voelen ons slimmer, sneller, machtiger.

We worden dronken van de spanning, van de inspanning van het fietsen. Onze stemmen worden luider. We trachten elkaar te overtreffen in snelheid. We jagen elkaar verder, hoger, sneller.

Ik zie hoe je benen helemaal ontbloot worden, doordat je kleedje hoog rond je middel wappert, omhoog gestuwd door de snelheid waarmee we over de weg klieven. We giechelen, gieren. Je geeft me een kus door de lucht. Het is niet zo afgesproken maar we maken er een punt van om droog thuis te raken.

Maar plots de druppels.

"Neeeeeeee! Shit!" hijg je luid, gierend. Je klemt je ogen dicht en trapt nog sneller. Ik kan je amper volgen, dan weer kan jij mij amper volgen. De plensbui klettert neer. In geen tijd weegt mijn broek tien maal zoveel. Je kleedje klit rond je lichaam, ik zie het stromende water dat uit je haren naar beneden over je schouders sijpelt.

"Mietjes." kir ik als we onder een brug door snellen, slalommend doorheen mensen die daar staan te schuilen.

We zijn nog zo netjes om onze gemartelde en druipende fietsen onderdak te gunnen, en trippelen dan door het doorweekt gras naar het huis. Met trillende en drijfnatte vingers probeer ik de sleutel in het slot te glijden. De deur zwaait luid open en ondanks het feit dat we doornat zijn tot op ons ondergoed, slaken we een zucht van verlichting. We giechelen. Trekken onbedachtzaam onze schoenen of sandalen uit en laten die over de grond rollen. Zorgen voor later.

We hijgen nog na als we plots oog in oog staan in de gang. Ik aarzel geen seconde en geef je een zacht kusje op je lippen, waar de regendruppels nog rond glijden. Ik kijk weg en wil naar binnen stappen maar je trekt me terug.

Je kust me in de nek. Ik raak geïrriteerd maar laat je doen. Je stapt achteruit en legt je dikke striemen natte haar achteruit. In één ruk heb je je kleedje beet en heb je het over je hoofd getrokken. Het spat op de grond.

Je staat volledig naakt voor me.

Lui Ferreyra

2011-07-18T15:52:00.002+02:00

Mooi schilderij van ene Lui Ferreyra. Zacht en tegelijk boordevol spanning.

Klaar

2011-06-26T16:26:00.001+02:00

De spanning was te snijden. Je lag daar vast al een uur. Opgenaaid van een slechte dag op het werk was ik thuis gekomen. Eén klein woordje had je fout geplaatst en ik had je een harde klap op je billen gegeven.

"Tijd dat je je plaats terug leert kennen." had ik je toegesnauwd. "Op naar boven, kleed je uit en wacht op me."

Ik weet van mezelf dat je dan beter ver weg van me bent. Anders ontaard het in een domme ruzie over woorden, intonatie, fout begrepen zinnen.

Dan zijn we best even apart. Weg van elkaar. Ontspannen. Alles op een rijtje.

En we kennen elkaar al zo goed en zo lang dat we weten hoe die, ja, die agressie te kanaliseren in genot. Even wegvluchten van de confrontatie, maar de spanning behouden en later gebruiken voor mijn en jouw plezier.

Ik had rustig gegeten. Had wat de krant gelezen. Ik had gehoorzaam alles mooi opgeruimd. Ik vond niet dat jij achteraf nog iets in het huis moest doen.

Boven gekomen had ik je zien liggen, strak gespannen. Angstig bijna. Ik had medelijden. Zo had ik je niet gewild.

Mijn vinger gleed langs je schouderblad, je rug naar je billen. De tip ging dieper in je bilspleet en ik merkte de zweterige aankondiging van je lust. Een tik kwam neer op je billen. Het pletste. Mijn hand gleed tussen je benen naar je heuveltje. Je was doornat. Glibberig. Ik kon de heldere maar strenge geur van je kutje makkelijk inademen. Je benen gingen openen.

"Je bent klaar, voel ik." zei ik achteloos.

"Sorry." zei je.

"Neen, ik moet sorry zeggen. Sorry, ik was wat gespannen."

"Ontspan maar. Daarvoor dient mijn lichaam." zei je onbezorgd. Gemeend. Je voegde er voor alle zekerheid aan toe:

"Neem me. Ik ben van jou."

Stoeipoes

2011-06-14T19:53:00.001+02:00

"Stoeipoes?" vroeg je, grijnzend.

Ik glimlachte en gaf je een klapje op je billen.

"Ja." gaf ik als antwoord. En ik meende het oprecht.

Het was de hele tijd al zeer ontspannen. Speels. Elkaar ontdekken, alsof we elkaar amper kennen. Of net al jaren kennen. Kronkelen. Zoenen.

Altijd anders: zitten, staan, liggen, knielen, jij zit en ik kniel, jij ligt en ik hurk. We waren zo ontspannen, er was geen leidraad, geen scenario, geen planning. We speelden gewoon. Met elkaar. We waren innig en gelukzalig. Niet bang om naar elkaar te staren, niet blind voor de plooien, vetrolletjes, haar, geur, huid.

Je haren streelden mijn borst. Mijn hand gleed tussen je billen naar je kutje. Je gulpte even aan mijn paal. Ik had eventjes nogal nat over je kutje gegleden met mijn volle tong. Jouw handen gleden de hele tijd door mijn haar en ik deed hetzelfde. Ik ging even bij je binnen, maar dan deden we plots iets helemaal anders, lag je met je rug tegen mijn buik. Dan weer kruisten onze benen door elkaar heen. Om jouw mond dan nog eens over mijn paal te voelen, terwijl ik zonder weerstand je kutje mocht kneden.

Alles was asual. Verstrooid. Vertederd.

Je knielde, wemelde, wriemelde, kroop over me, als een...

"Stoeipoes?"

Beschrijf jezelf

2011-06-05T20:14:00.000+02:00

Je stond naakt, en keek naar de grote spiegel voor je. Je handen hingen los achter je rug, je pols in je andere hand gegrepen.

Ik had me zo geplaatst dat je me niet kon zien in de spiegel. Je hoorde me, maar je kon me niet zien.

"Je moet leren jezelf meer uit te drukken met passie. Overtuiging."

Het was allemaal begonnen met een verhaal dat ik je had gedwongen te schrijven. Het resultaat was wat... zoutloos... gebleken.

"Je moet niet denken dat je er van af komt met een neukpartijtje, of zuigen... of euh... wat pijn. Neen, je zal mijn appreciatie zelf moeten verdienen. met je hele lichaam, en je woorden."

"En sta recht!" zei ik streng. Je ging snel opstaan, je schouders naar achteren, maar niet voldoende.

"Ik. Zei. Recht." Ik benadrukte elk woord.

"Goed" zuchtte ik toen je eindelijk je rug echt rechtte.

"Vertel me even, slet, is je kutje zo nat als je tepeltjes hard zijn?" Je reactie was er een die ik niet had verwacht: je keek omlaag en legde je handjes op je borstjes. Een kort, beschaamd geluid, een piepje, verliet je mond.

Ik wist dat het zo was, dat je drijfnat was. Net als ik hield je van deze spelletjes met woorden.

"Handen omlaag en naast je en hou ze daar. En STA RECHT!" snauwde ik.

"Ja, Mijnheer." kon je nog net antwoorden. "Mijn poe.... nee, ik bedoel, mijn kutje is nat. Zeer nat, Mijnheer." Je ademde snel nu, je hart was vast aan het bonzen, nu je openlijk had toegegeven dat het woordspel je aan het opwinden was.

"Nu, ik wil dat je me je hele lichaam beschrijft. Beschrijf jezelf. Neem me mee op een geleide rondreis van je vlees. Vertel me over elk deel van je lichaam. Vertel me waar en hoe je ergens aangeraakt wil worden. Vertel me hoe je lichaam antwoordt op verschillende sensaties. En vertel me hoe je het liefst van al geneukt wordt."

De vraag had je vast verrast. Dat wist ik toch al allemaal?

Maar toch leek je te beven. Als een blad. Je begon, je stem krakend van de schaamte, de aarzeling.

"Mijnheer, dit zijn mijn borsten." je slikte en herhaalde "borstjes..." wat een verse schok van plezier in je kutje teweegbracht. "Ze zijn soms niet gevoelig, en dan weer zeer gevoelig. Ze houden ervan om gelikt te worden, en gezogen te worden. Ze zijn.... klein..." Je kleine borstjes, ik had je al duizendmaal gezegd dat ik er van hield, dat ik ze veel liever heb dan grote. Dat ik gek ben op kleine borstjes. Maar het zelf beschrijven, het blijft voor jou een last, een herinnering aan je tienerjaren.

"Ik hou er van topless te zijn als ik alleen thuis ben." Ik glimlachte. Ja, dat wist ik zeer goed. "Ik kijk er graag naar, ik speel er graag mee. Niet.... niet om me op te winden." zei je snel "maar gewoon: voelen hoe ze voelen."

"Mijn... mijn tepels... tepeltjes... Zijn zeer gevoelig als ik opgewonden ben. Ze worden net iets dikker, maar ook zachter, niet echt harder. Zoals... zoals nu" Je vingers gingen naar je tepels maar je liet je armen snel terug vallen. "Ik draag vaak geen ... geen BH. Het voelt.... vrij. En wanneer we vrijen.... mijn tepels houden er van als je ze de hele tijd likt, streelt, over je gezicht wrijft, zuigt."

Je slikte en zuchtte.

"En ik hou ervan als iemand in ze bijt. Niet te hard, gewoon, een beetje." Je had dat laatste zeer lieflijk gezegd. Zeer casual.

"Draai je om, neem een stoel, leg je handen op de zitting." Je deed het, en ik draaide met je mee, ervoor zorgend dat je me nooit echt goed kon zien.

"Benen verder open. Nog meer. Ja, goed. Doe verder." dicteerde ik.

"Ja Mijnheer. Dit is mijn achterwerk, en..." Ik onderbrak je onmiddellijk en verbeterde "Neen. Dat is niet je achterwerk. Het is je kont. Ik wil geen eufemismes of codewoorden om je schaamte mee te bedekken, meisje. Noem de dingen zoals ze zijn, slet."

"Ik begrijp het Mijnheer. Vergeef me, het .... U bent beter met woorden dan ik." Je schraapte je keel even. "Dit is mijn kont, Mijnheer. Als ik op U... ik bedoel...op een man zit en hij zit in me, dan hou ik ervan als de man mijn billen grijpt en open trekt, en me zo omhoog trekt en omlaag duwt en me helpt met hem te wippen."

"Euh.... 'In jou'? Wat zit er dan 'in jou'? En 'waarin' zit het, slet?"

"Wanneer..." Je had nooit eerder zoveel moeite het woord te gebruiken "... zijn lul in mijn... kutje zit, Mijnheer. Wanneer hij mijn kut neukt." Het werd voor jou tegelijk beangstigend en opwindend.

"Spreid je billen, slet."

Je keek even achter je terwijl je deed wat je was gevraagd. Met een onmiddellijk berisping als gevolg.

"Heb ik jou gezegd je om te draaien? Ik denk het niet. 'k denk het niet. Ik wil je aars zien, niet het gat en de lippen waarmee je aan een lul zuigt." zei ik stoer. De vulgariteit van mijn uitspraak verraste ook mezelf.

"Het spijt me" flapte je er uit terwijl je terug voor je keek.

"Vertel me over je kontgaatje, slet."

"Ik.... ik weet niet goed wat ik er moet over zeggen, Mijnheer. Het is mijn.... gewoon mijn gaatje, Mijnheer" We hadden het er nooit eerder over gehad, dat klopt. Bijster weinig interesse van mijn of jouw kant. Maar ik wou je schaamte compleet omspitten.

"Neen, dat is het niet. Het is een neukgaatje. Eén van de drie. Stop je er soms een vinger in wanneer je met jezelf speelt?" Ik kende het antwoord. Verward klonk het "Neen, natuurlijk niet... Ik bedoel, neen, Mijnheer."

"Heb je eigenlijk ooit iets in je aarsje gehad? Een warme harde echte lul? Een dildo? Vingers? Eén vinger?"

"Neen! Neen! Mijnheer" klonk het verontwaardigd. "Het... dat is vies!" Ik had je waar ik je hebben wou.

"Een echte slet beslist niet over wat vies is of niet. Misschien dat het praktisch niet gaat, maar er is nooit iets vies. Maar ik laat het voor wat het is." voegde ik snel toe. Ik wou vermijden dat je dacht dat ik een welbepaalde grens zou overschrijden.

Je leek je schouders te laten hangen. De spanning was wat weggeëbt.

"Draai je om, toon me je kut, en vertel me hoe je graag geneukt wordt. Details, alsjeblieft. Wees specifiek."

Je was aan het blozen toen je je omdraaide. En je liet een hand voor je kutje hangen, losjes, bang jezelf te tonen. Alsof ik je nog nooit gezien had. Ik keek verwonderd op maar hernam snel mijn strenge blik.

"Stop dat verdomde gefriemel, slet. Blijf nu eens stilstaan." zuchtte ik. "En laat me kennis maken met je spleetje."

Je slikte stevig. Je wist dat ik zag hoe je compleet doorweekt was. Je vocht had langs je dijbenen gelekt. Je ademde diep in, en ging verder:

"Dit is mijn kut. Ik begon het te scheren een drietal jaar geleden... toen... toen U het me vroeg. U houdt er van me volledig glad te hebben daar. Zoals U kan zijn.. zijn mijn buitenste lippen stevig en vlezig. Mijn.... mijn labia zijn ... euhm... dun? En... en ze .... ze glijden amper van tussen ... van tussen de dikke buitenlippen als ik.... als ik .... opgewonden ben." In één zin ging je gevoel van herwonnen vertrouwen terug naar pure schaamte en verwarring.

"Zoals nu?" drukte ik door.

"Ohja....ohja ik ben zo geil!" jankte je, terwijl je even je hoofd schudde.

"Toon me je natte lipjes dan." Je slikte even, en keek naar beneden, legde je vingers op je heuveltje en duwde zacht je kutje open, het paars-roze vlees van je binnenste lipjes schitterde. Een lage kreun ontsnapte uit je gapende mond.

"Doe verder." zei ik, nadat ik zeker een volle minuut had staan staren naar je prachtige kutje.

"Ja, mijn.... mijn kutje is wat... klein en... ik heb vaak moeite om mijn... mijn spieren te controleren, maar... ik beweeg graag met mijn kutje als ik neuk. Heen en weer. Roeren. Draaien. Slurpen en sleuren." ging je rustig verder.

"En je clitoris? Vertel me meer over je knopje, meisje."

"Ik.... het is... te gevoelig... Mijnheer" Je liet toch een vinger naar boven glijden maar raakte het niet aan "Echt zeer gevoelig. Ik wordt er niet echt meer opgewonden van als U het aanraakt, integendeel. Maar nu...." slaakte je een zucht, terwijl je er toch even over gleed met de tip van je vinger "Nu is het..." en je gleed terug "Ohgod.... shit" sloot je je ogen. Je verloor jezelf. "Mag ik mezelf strelen, Mijnheer?"

"Neen, dat mag je niet." zei ik kort.

Ik draaide me om en nam een blad papier dat op de tafel lag en reikte het jou aan. "Hier. Lees het. Luidop."

Zonder de tijd te nemen om het op te nemen, begon je te lezen:

Prettige Pijn

nood aan zijn aanraking

over mijn hele lichaam

de hitte voelen

wanneer zijn hand neerkomt

mijn witte huid

wordt rood gemaakt

SMACK!

zijn hand slaat nogmaals

recht op

mijn gladde kut

de hitte voelen

doorheen mijn lichaam

intense pijn

het genot nog groter

vocht voelen

over mijn benen

terwijl ik smeek en bid

om meer, steeds meer

Je was bang om te bewegen, iets te zeggen of te vragen. Je keek me aan, zocht een reactie. Je vond niet wat je zocht.

"Lees het nogmaals. Proef de woorden. Lik ze. Geniet van de smaak van de beelden die ze in je hoofdje schetsen."

Je boog je hoofd en las het stuk opnieuw. Je las trager, alsof je wou voelen hoe je lippen zich vormden terwijl je de woorden sprak.

nood aan zijn aanraking

over mijn hele lichaam

de hitte voelen

....

doorheen mijn lichaam

intense pijn

het genot nog groter

vocht voelen

over mijn benen

terwijl ik smeek en bid

om meer, steeds meer

"Nogmaals" beval ik "Leef je in. Jij bent de schrijfster. Jij bent in die positie. Maak de woorden tot de jouwe. Dompel jezelf onder. Kruip onder het oppervlak van de tekst."

Je ademde nogmaals diep en probeerde met je gesloten ogen je even af te schermen van de realiteit. Ditmaal zag ik dat de vormen, klanken, van de woorden sappiger waren, zachter, en veel opwindender

nood aan zijn aanraking

over mijn hele lichaam

de hitte voelen

wanneer zijn hand neerkomt

mijn witte huid

wordt rood gemaakt

SMACK!

zijn hand slaat nogmaals

recht op

mijn gladde kut

de hitte voelen

doorheen mijn lichaam

intense pijn

het genot nog groter

vocht voelen

over mijn benen

terwijl ik smeek en bid

om meer, steeds meer

"Beter, maar niet goed genoeg. Het is duidelijk dat je wat extra motivatie nodig hebt om je deze woorden toe te eigenen."

"Volg me." Ik stapte naar een stuk van de muur, nap een stuk plakband dat ik de hele tijd leek klaargehouden te hebben en hing het blad op ooghoogte.

"Rechtstaan, handen achter je rug, schouders naar achter." Mijn woorden waren scherp, gevuld met autoriteit. Je deed wat je was opgedragen. Ik tikte met mijn voeten tegen de jouwe en je spreidde je benen. Meer. Nog meer. Je kutje was nu volledig opengesperd, kwetsbaar.

Ik zag hoe je bibberde, hoe een rilling over je rug gleed. Ik kon niks anders doen dan glimlachen.

"Lees" beval ik.

Je begon het tekstje terug te lezen. Moeizaam eerst, maar toch met zoveel emotie als je maar in je kon vinden. Mijn handen zwierven over je borstjes, en je buik, je kutje, alsof het allemaal van mij was. Wanneer het woord 'SMACK' kwam, voelde je een pijnlijke slag op je billen landen. Je jankte, en draaide je om.

"Durf je niet meer om te draaien!" snauwde ik "Het is jouw gevoel. Jouw tekst. Jij wordt geslagen. Jij bent nat. Jij bent heet. Dit zijn jouw woorden. En sta stil!".

Minachtend spuwde ik uit: "Lezen!".

Jouw stem trilde. Je las de tekst nog vijf maal. En elke keer als je de 'SMACK' uitsprak werd dit onderlijnd met een stevige klets op je billen, mijn andere hand op je kutje om je recht te houden terwijl je nog nazinderde. Bij de tweede maal lezen had ik een vinger bij je laten binnenglippen. De rest van de tijd was die daar rustig gebleven.

De woorden waren stilaan in je geheugen gegrift, maar: "Je hebt vijf minuten om vanbuiten te leren, jouw woorden. Dan doen we verder."

Ik stapte achteruit en liet je begaan, keek naar de klok. Ik hoorde hoe je prevelde, fluisterde, opnieuw begon. Je leek snel wanhopig te worden. Ik nam een latje die ergens lag en sloeg die traag op mijn hand. Het geluid was je denkelijk nog gekker aan het maken.

"OK, tijd om opnieuw te beginnen, meisje." Mijn stem, zacht, en stil, maar nog steeds met een duidelijke bevelende ondertoon, onderbrak je wanhopige gefluister. Ik merkte dat je je ogen gesloten hield en eens diep ademde, jezelf klaarmakend voor wat ging komen.

"Omdraaien en naar het midden van de kamer stappen, slet" beval ik je. Je leek in een kort moment van ontspanning te denken dat je marteling over was. Maar mijn woorden verbraken de glimmer van hoop.

"Kniel op de grond, met je knieën zo ver gespreid als je maar kan. Krom je rug en grijp je enkels vast. Gedurende de hele tijd zal je die greep niet lossen. Begrijp je, kut? En hou je handen aan je nek tot je effectief geknield bent en klaar om je enkels vast te grijpen."

Je trippelde tot waar ik naar wees, en je zakte tot op je knietjes neer, en je duwde ze open. Dan gingen je schouders naar achter, tot je kleine borstjes stram naar het plafond waren gekeerd. Je greep uiteindelijk achter je rug, tot je je enkels vond, en je vingers klemden ze vast. Het was een pijnlijke, moeilijke en veeleisende positie. En enkel ik wist hoe lang je ging blijven knielen. Of liever: jijzelf ging dat bepalen.

Ik stapte rond jou, als een jager die zijn gevangen prooi was aan het evalueren, opmeten, zoekend naar een zwakte, klaar om je te verslinden. Je sloot je ogen.

Ik liet de lat nog eens landen in mijn handpalm en ik hoorde hoe een zucht over je lipjes gleed.

"Klaar?"

Trillend van angst, knikte je maar tegelijk smeekte je: "Oh nee, nee, niet dat, Mijnheer, echt niet dat. Alsjeblieft!"

"Opzeggen, kutje. Bewijs dat je iets geleerd hebt vandaag. Leef de woorden. Maak ze de jouwe." herhaalde ik.

Je hele lichaam sidderde wanneer je begon:

nood aan zijn aanraking

over mijn hele lichaam

de hitte voelen

wanneer zijn hand neerkomt

Mijn open hand sloeg tegen je drijfnatte spleetje, hard. Je huilde, en haperde door de impact van de slag. Snikkend, duwde je je kutje terug omhoog, in haar meest kwetsbare positie, en je ging verder

mijn witte huid

wordt rood gemaakt

SMACK!

En weer, ranselde ik je dikke gezwollen heuveltje. Harder dan daarvoor. Het geluid van mijn hand dat je zachte, natte vlees sloeg klonk zo luid in de verstilde sfeer van de kamer. Je raakte in de war en stopte.

"Terug van het begin, slet, vrees ik. We herhalen dit, tot je het juist hebt, en je het juist zegt en je de woorden beleeft, kutje."

"Ja, Mijnheer, ik zal proberen. Ohgod, het doet zo'n pijn." jammerde je.

nood aan zijn aanraking

over mijn hele lichaam

de hitte voelen

wanneer zijn hand neerkomt

SMAK!

mijn witte huid

wordt rood gemaakt

SMACKKK!

zijn hand slaat nogmaals

SLAAAAAPPP!!

recht op

mijn gladde kut

Net als in het tekstje, gleed mijn hand zachtjes over je nazinderende kutje.

de hitte voelen

doorheen mijn lichaam

intense pijn

het genot nog groter

vocht voelen

over mijn benen

Je was aan het sijpelen, terwijl je de woorden uitsprak, en ik bracht de tekst tot leven door onbegrensd en ongegeneerd mijn handen over je gebogen lichaam te laten kronkelen.

terwijl ik smeek en bid

om meer, steeds meer

Je snakte naar lucht, en begon te smeken "Oh asjeblieft neuk-me-dan-asjeblieft-asjeblieft." Je gromde "Ohhhhrrggg shit, neukmeneukmeneukmeneukme!" De woorden waren uit je mondje aan het rollen als een onhandelbare stroom

Ik keek met plezier neer op je kronkelende, scheefgetrokken lichaam, glinsterende van het zweer, en naar je even verwrongen gelaat. Vol angst, spanning, lust. "Neen, ik ga je niet neuken."

Ik grijnsde: "Want we zijn nog niet klaar."

Je jammerde: "Neeeeee eeeee eeeehhhh....!"

Ik greep je bij je haren en hielp je rechtop, en nog steeds met je lange zwarte manen in mijn vuist sleurde ik je ruw naar een spiegel.

"Handen achter je nek, en je benen openen, zo ver als je kan."

Je ging snel in je nieuwe positie staan. Ik hing een tweede blad papier aan de spiegel, hoger dan goed voor je was, zodat je je kin moest omhoogduwen.

Ik gleed even met mijn hand over je kutje "Je moet natter worden, sloerie, je let niet goed op, je verzwakt!" glimlachte ik.

Ik hield het latje voor je neus en grijnsde: "Ik leg dit op je tepeltjes. Je laat het NIET vallen. Als je het laat vallen, dan wordt je op zo'n manier gestraft dat je me echt niet zal smeken om je te neuken, dat garandeer ik je." zei ik rustig.

"En nu luidop lezen."

een zweep geselt

het leer bijt

het lichaam heeft pijn

ogen gevuld

klemmen klemmen

tepels gepijnigd

mond kreunt

knieën trillen

stik zwiept

billen schudden

pijn, smart

benen openen

lippen spannen

huid ruw

rood brandend

lippen huilen

clitoris bonst

slet smeekt

kut druipt

nood geneukt te worden

Je stond stil als een standbeeld. Je wachtte angstvallig op een teken dat ik tergend lang voor me hield. Ik zag je ogen zeer ver opzij piepen, en ik zwaaide even met de paardenzweep die ik in mijn hand hield.

"Nog eens. En niet vergeten, niet laten vallen." grijnsde ik, haast lachend.

Snel ging de zweep over je lichaam heen. En bij elke zin liet ik ze neerkomen.

Je vergat woorden. Las zinnen tweemaal. Maar ik bleef je zachtjes pijnigen. Haast op een zoete speelse manier. Maar het leer moest vast bijtend hebben aangevoeld. Ik zag hoe je naar jezelf keek, in de spiegel, hoe je jezelf tussen de zinnen en de klappen aanstaarde, je grimas, je ogen nat, je mond weid open, speeksel druppelde langs je kin.

Ik bleef lijnen schetsen, kris kras over je lichaam: je heupen, je rug, je schouders, armen, je billen, dijbenen, knieën, zelfs even je voetjes, je kutje. Je buik.

nood geneukt te worden

Ik mikte op je kutje en tikte zeer kort maar zeer hard. Het latje viel.

"Och schatje toch." pruilde ik mijn lippen "Dat is nu toch eens jammer." Ik boog voorover om het latje op te rapen. Ik rook hoe nat je was. De geur van je kutje was zeer aanwezig.

"Ik wil opnieuw proberen!" slaakte je snikkend uit. "Alstublieft, ik wil het nog eens doen."

"Ben je zeker?" vroeg ik. Ik hield het latje omhoog. "Als je nogmaals faalt, verviervoudig ik de straf. Viermaal de straf die je dus nu zou krijgen. Aan jou de keuze."

Je aarzelde geen seconde. Je maakte me trots toen je vol vertrouwen sprak: "Mijnheer, ik zal niet falen."

Ik legde het latje neer, wachtte even voor ik het losliet en zette een stap naar achter.

Je stem was diep, rauw, warm, droeg de woorden werkelijk, alsof ze jouw mantra waren. Geen gebed, geen verhaal, geen gedicht. Dit waren werkelijk jouw woorden geworden:

een zweep geselt

het leer bijt

het lichaam heeft pijn

ogen gevuld

klemmen klemmen

tepels gepijnigd

mond kreunt

knieën trillen

stik zwiept

billen schudden

pijn, smart

benen openen

lippen spannen

huid ruw

rood brandend

lippen huilen

clitoris bonst

slet smeekt

kut druipt

nood geneukt te worden

De stramme zweep vond verse, maagdelijke stroken huid voor elke zin die je las. En voor elke zin joeg ik de kracht van mijn slagen omhoog. Naar het einde toe flapte je de woorden er uit, half sprekend, half wenend. Je trilde wanneer je opgelucht de laatste zin uitsprak. Je lichaam sidderde als een stemvork die constant werd aangetikt, en liet een constante toon van pure pijn horen.

Ik nam het latje weg.

"Ga maar naar je bed. En wacht daar op me, hoe lang het ook duurt." sprak ik rustig. Je holde weg. Ik keek je schuddende vlees aan, overal getekend door lijnen roze, paars en rood.

Marguerite Sauvage

2011-05-30T16:32:00.000+02:00

Sexy werk van illustrator Marguerite Sauvage.

In de hoek

2011-05-19T16:22:00.003+02:00

Ik was verrast. Je stond naakt, in de woonkamer, je gezicht naar de muur, je handen losjes op je rug.

Uitnodiging?

Ik probeerde me te herinneren of we iets hadden afgesproken, maar neen, nog geen kwartier geleden had je gezegd dat je wat ging zonnen in de tuin, terwijl ik had gezegd dat ik wat kleren ging ophangen in de kast.

En wanneer ik terug beneden was gekomen, stond je daar.

Ik wou vragen, ik wou mijn twijfel uiten, maar zei niks. Ik pijnigde mijn hersenen. Had ik iets gezegd dat je anders had begrepen? Hadden we iets afgesproken? Ik keek naar de klok, maar die gaf me geen tijdstip die als aanwijzing kon dienen.

Ik staarde je aan. Zag hoe je rug wat vochtig was. Vast van het zweten door het naakt zonnen in de strandstoel in onze kleine tuin. Het was echt broeierig buiten. En hoe je daar stond maakte het voor mij nog meer oncomfortabel dan wat de warmte al met me deed.

Alsof je zeker wou zijn dat ik het goed had begrepen drukte je je billen naar achter, een tikkeltje. Een minieme beweging. Alsof je bang was dat ik doodleuk weg ging stappen. Ik had het wel even overwogen. Maar jouw rijke billen die zo vragend zijn deden me alles begrijpen.

Je ging je heupen zelfs even kantelen, en ik zag een glinstering tussen je dijbenen, subtiel, haast niet op te merken.

Je stond nog amper een paar stappen van me vandaan toen ik mijn riem uit mijn broek snokte. Ik merkte hoe je strakker ging staan, veel meer gespannen dan de speelse houding die je nog net had. Het leek alsof ik een stap verder ging dan je had vermoed en gepland.

"Stout meisje?" vroeg ik kort, grijnzend. Je kon mijn glimlach horen in mijn stem.

"Ja, Mijnheer."

"Heel stout?" zocht ik naar bevestiging. Ik voelde hoe ik stijf werd. Ik ben gek op dit soort woord spelletjes.

"Heel heel .. stout." kraakte je stem zachtjes. Het klonk zo lieflijk, meisjesachtig, maar tegelijk gemeend wellustig. Je zuchtte.

"Vertel." zei ik en legde een hand op je heup. Zachtjes trok ik, wat je begreep, en je zette een paar kleine stapjes achteruit.

"Ik.... het was warm en..." Ik legde een hand onder je bovenarm en drukte die op en weer begreep je snel. Je stak je armen uit, recht voor je, en plaatste je handen vlak op de muur, op schouderhoogte. Je hoofd ging even naar achter en kantelde dan helemaal naar voor, bengelde tussen je gespannen armen.

"Ik .... ik kon het niet laten..." Ik had niks gevraagd maar je stapte vanzelf je blote voetjes verder uit elkaar.

Mijn riem sloeg met een brede en lange vlakte op je onderrug en bil. Het kletterde.

"Auw!" kermde je, je hoofdje sloeg naar achter.

"Kom op ..." gromde ik, licht puffend van de inspanning.

"Ik... ik streelde even gewoon ... een beetje... Aiiieeee!!" jankte je, mond weid open. De riem was dwars over je billen gegaan. Een beweging die meestal gevolgd wordt — de seconde erna — door een herhaling in de andere richting. Maar ik hield me in.

Je verwachtte duidelijk die logische opvolger, maar aarzelend ging je toch verder "... maar ik had zo'n zin en..." Ik liet je je zin niet afmaken en liet de riem drie maal snel, kort en snijdend strepen trekken over je naar achter gedrukte billen. Je ademde niet tussen de slagen heen, en kon enkel stampvoeten en vuisten maken met je handen, en meisjesachtig kirren. Kirren met een piephoog stemmetje.

"Ik heb mijn vingers naar binnen gebracht!" slaakte je uit, alsof het een bevrijding was. Ik hoorde je snikken. Het was een bevrijding, merkte ik, en ik maakte misbruik van het moment, liet de lus van m'n riem los, stapte naar achter en liet het leer met zijn volle lengte over je rug een vuurrode lijn trekken.

"Auuuuwaaaaaaa" Het was schreeuwen wat je deed. Teken voor mij om te stoppen. Eventjes.

"Het lijkt er eigenlijk op..." zei ik rustig " ... dat je het gedaan hebt, om gewoonweg gestraft te worden?" Ik wachtte even en voegde toe: "Niet?"

Je bleef stil staan, wat me niet zinde. Stil krulde ik de ene helft van de riem in mijn vuist en het uiteinde zwiepte gemeen en kort op je bil. Je kermde. Het spoor van deze laatste slag had iets paars, zacht paars. De flauwe kleur had iets zoet, iets meligs, wat mooi contrasteerde met de pijn die je op die plek vast aan het voelen was.

Maar nog kwam er geen antwoord. Zo erg vond ik dat niet. Het was leuk, en ik had je gegeven wat je had gewild. Ik wou stoppen, maar keek je nog even aan. En dacht: nog ééntje.

De riem kletterde tegen de onderkant van je bil, over de rand van je dijbeen. Je stem hoorde ik echter niet. Wou je iets bewijzen? Daagde je me uit?

Ik herhaalde de slag aan de andere kant, harder nu. Het leer sneed werkelijk met zijn volle oppervlak op het vlees van je bil, liet het even beven, sidderen. Het slaan was luid. Mijn oor zoemde zelfs even.

Maar nog geen antwoord. Je vingers krulden zich wel in vuistjes. Wat me aanzette om de riem even wat langer te maken, en snel midden op je rug te doen landen. Het geluid was hard, diep, brutaal. Ik deed het nog eens, en nog eens, sneller nu.

Je gooide je hoofd naar achter maar nog hoorde ik niks. Ik was onder de indruk, maar tegelijk wond het me op, maakte het me boos. Ik wou dit winnen. Ik zou dit winnen.

Ik liet de riem weer wat langer worden en met lange halen sloeg ik vier à vijf maal over je. De punt van de riem krulde meermaals rond je middel, je heup. De riem was te zwaar en het kostte me moeite een snel ritme aan te houden. Mijn arm deed pijn. Ik moest snel stoppen om uit te hijgen, maar ik wou echt niet opgeven.

Tot plots een slag zo ver rond je lichaam krulde dat de punt van de riem op je borstje klapte. Jouw kreet was ijzingwekkend, guturaal, gortdroog.

Ik bleef staan. Je snikte, en ik pufte. De riem had sporen nagelaten in mijn stram gesloten vuist. Mijn palm zag bloedrood. Paars. De ironie ontsnapte me niet, ik glimlachte en gooide ostentatief de riem naar je toe, als bewijs dat het gedaan was.

2011-05-06T23:31:00.002+02:00

Hoe graag je ook alleen bij mij wil zijn — knuffelen, slapen, knielen, jezelf openen, gewoon samen liggen — ik kan niet aan de drang weerstaan jou te delen.

Het is iets dat in me zit. Ik zou alles aan iedereen geven. Geld. Tijd. Jou.

Maar met jou, is het toch net iets anders.

Ik wil door jou te geven eerst en vooral anderen plezieren — wat vast en zeker merkwaardig klinkt. Maar als ik jou aanbied, dan is het ook een soort test. Mijn oordeel is gekend, duidelijk, hoe vaak ik je ook in de war breng. Maar met anderen is het, tja, anders. Andere perspectieven, gewoontes, handelingen. Ander genot, met andere grenzen, die makkelijker of moeilijker liggen. Andere woorden en reacties. Andere geluiden.

Andere smaken en geuren.

Hoe je je dan gedraagt, is voor mij altijd iets nieuws. Ik ben benieuwd. Ik ben vast even gespannen als jou. Volg je of verlies je de pedalen? Geniet je of is het een last? Een taak, of plezier? Ik wil weten wat het met jou doet.

Ik wil je ook op het verkeerde been zetten. Je uit je comfort zone halen. Verwarring zaaien. Je nerveus maken, naar een grens brengen, onbehagen creëren, spanning, uiterste spanning. Ik weet dat je je dan onveilig voelt, onzekerder — nog meer dan je dat soms al bent bij mij. Je grootste twijfels komen dan naar boven. Je grijpt snel naar een houvast: een blik, een gekend ritme, een gekend bevel. Je kent de grenzen niet als je anderen dient, en je valt makkelijker in de gespannen val. Je irriteert sneller en je maakt iemand sneller tevreden. Je weet niet meer hoe je te gedragen, wat werkt en wat niet.

Het is heerlijk om te zien.

Jou delen, jou aanbieden, is een soort toets. Ben je teveel aan mij gehecht, in plaats van aan het algemene feit dat je anderen moet dienen? Hoe besef je het feit dat je bruikbaar moet zijn, in plaats van enkel en alleen mijn speeltje.

Het benadrukt ook jouw positie: onderdanig en beschikbaar. Dienend, op alle mogelijke manieren. Je wordt dan als het ware weer even herinnerd aan wat je bent: lustobject.

Hoe aarzelend en onzeker je dan ook bent, als het voorbij is, ben ik blij dat het ook voor jou genieten was. En ik? Ik geniet van de complimenten. Dan ben je mijn trofee. Dan is daar weer die trots. Dan ben ik best fier op jou. Echt wel fier. Mijn speeltje. Dan ben je plots weer van mij. Ik kan met je pronken. Jij zorgt daar voor.

En de intimiteit achteraf, is des te sterker.

Triomf

2011-04-30T16:08:00.002+02:00

Ik kan zo heerlijk trots zijn op jou.

Zoals op die momenten dat je volledig zonder gêne bent. Of wanneer je jezelf totaal onbaatzuchtig overlevert. Wanneer ik denk dat je gaat knakken, opgeven of smeken, maar je het toch niet doet.

Wanneer ik je gewoonweg zie. Vrouw. Elegant. Beschikbaar. Vol lust.

Ik vraag me dan af of je dat voelt. Of indien je dan zelf trots bent. Of als je het aanvoelt als een triomf, een triomf op jezelf of eventueel een overwinning die je mij gunt. Want je bent nu eenmaal van mij.

Het is de natuur van ons verlangen: de paradox tussen bezitten en het bezit zijn van. De rand tussen macht hebben en machteloos zijn. Want het hangt allemaal zo af van de context, het gezichtspunt: ik kan alleen controle uitoefenen, bezitten, nemen, mijn lust botvieren, als jij je geeft. Als jij weg stapt, ben ik machteloos, klein. Ik heb je nodig. Jij mij. Laten we het daarop houden.

Ik hou er van jou trots te maken. Ik geniet van je overwinningen. Ik ben blij als jij iets bereikt.

Ook omdat het me de kans geeft je de seconde erna terug te doen instorten met één woord, één slag, één greep, één blik.

"Het spijt me"

2011-03-21T22:07:00.001+01:00

Hoe snel kan het gaan. We waren net klaar met eten, en dan ontstaat er een dansje, waar we elkaar grazen, aantikken met de heupen, onze billen glijden over elkaar, we hinderen elkander soms gewild soms per ongeluk.

Ik stond vlak achter je en je draaide je om. Met één stap naar voor had ik je billen tegen de rand van het aanrecht gedwongen en onmiddellijk had ik gemerkt dat het jou niet zinde. Je keek weg, en bood je nekje aan, maar op een manier die me vertelde: "haast je, ik heb wel nog andere dingen te doen".

Ik voelde de irritatie in mezelf groeien. Maar legde nog niet de link met het genot dat het me zou verschaffen als ik die op jou zou botvieren.

Ik trok me terug: "Maar...."

"Ja, ik...." en je keek weg. Je trachtte zelfs langs mijn arm te glippen waarmee ik jou uitweg versperde.

"Hey" antwoordde ik terwijl ik je weer naar achter dwong, je klem zette.

"Nee, nu...." je besefte plots dat je iets had geweigerd, maar het leek alsof het besef je nog zelfzekerder ging maken.

"Komaan, laat me nu even verder doen."

Ondertussen was mijn hand snel onder je trui gegleden en greep die botweg je borstje. Mijn andere hand werkte zich onder je jeans door en kneedde je bil. Uitdrukkelijk ging ik met mijn kruis tegen jouw heuveltje drukken.

"Neen!" herhaalde je bitsig.

"Ik heb zin in jou." hijgde ik. Je antwoord kwam snel:

"En stel nu dat ik geen zin heb?" Ik hoorde aan je stem dat het zo was. Dat je echt wel iets anders wou. Maar ik durfde het aan te zeggen:

"Dan neem ik wat van mij is."

Je mondje ging pruilen: "Seeeeeghhh...."

"Wat?" reageerde ik kribbig. Mijn hand gleed van onder je trou en greep de achterkant van je nek. Mijn vingers gleden omhoog tussen je zwarte dikke haren en namen een vuist stevig beet. Ik snokte even. En trok dan je hoofdje naar achter. Het dwong je je handen op het aanrecht te leggen. Dit was al een tijdje geen spel meer. Maar ik wist zelf niet hoe het verder zou lopen.

Mijn hand trok zich uit je jeans en nam de rand van je broek stevig beet. Met mijn hand in je haren en aan je riem keerde ik je lichaam naar rechts, tot je rug naar me gekeerd was. Mijn ene hand gleed uit je haren en greep je nek terug beet, en drukte die hard naar beneden. Je viel haast op het lange aanrecht. Ik hield je daar, terwijl mijn andere hand je losse jeans vrij snel van rond je heupen had. Meer tot aan de onderkant van je billen was genoeg. Je blauwe onderbroekje volgde en de rekker sneed onderaan het vlees van je billen. Ik drukte mijn pik tussen je kutje en de onderbroek en ik murwde me met veel moeite in jou.

"Neen!" slaakte je uit maar ik luisterde niet en begon hard met mijn heupen te slaan. Ik was gespannen, je had me opgespannen, en ik was bereid die spanning volledig op jou los te laten. Bonkend en rammend sloeg ik je heupen tegen de rand van het aanrecht. Mijn beide handen klemden je heupjes stevig beet, en gleden bij elke slag over je rug, tot ik je schouders had bereikt en ik die stevig greep, mijn vingers kneedden je vlees.

Het aanrecht zorgde ervoor dat jouw lichaam amper kon bewegen, en dat je elke schok stevig voelde. Het kwam er snel voor het eerst uit:

"Sorry!"

"Stil!" kreunde ik, buiten mezelf. Ik zou je neuken. Kost wat het kost. En wat jij dacht of wou was echt wel niet meer van tel.

Tot ik plots bij zinnen kwam en stopte. Ik hoorde mezelf hijgen. Maar ik dwong mezelf verder te doen en begon weer harder door de pompen. Wippen of naaien was hier geen goed woord voor. Dit was rampetampen. Ik voelde me voor een stuk vies, vulgair, maar mijn wilskracht, mijn drang was niet meer te stuiten.

Maar weer was er iets dat me deed beseffen wat ik was aan het doen, en ik stopte, en zette zelfs een paar stappen terug. Met mijn druipende en klevende pik bengelend steunde ik met mijn rug tegen de muur en staarde ik je aan.

Je leek te aarzelen, maar na een tijdje drukte je jezelf op. Je draaide je om maar staarde naar de grond. Alsof je bang was dat iemand het ging merken duwde je je jeans en onderbroekje rond je enkels en stapte er uit. Je trui gleed razendsnel over je hoofd en belande ergens op het koffietoestel.

Je schaamrode wangen kregen de vorm van lachende kaakjes. Grijnzende. Je ging op het aanrecht zitten, zette je handen achter je rug en drukte je borstjes naar boven. Je voetjes gleden omhoog en plaatsten zich op de rand van het aanrecht, je kutje openbaarde zich.

"Het spijt me" meesmuilde je. En je tikte je hoofdje opzij om je haren van voor je ogen te werken.

Ik staarde je aan, tot je grijns verbleekte en je weer naar de grond keek.

"Alsjeblief?" voegde je toe.

Je smeekt, niemand hoort het

2011-03-09T21:41:00.000+01:00

Jouw gekir snijdt. Ik zie hoe je handen — telkens één van mijn handen op jouw billen kletst — in de rand van de vensterbank knijpen. Ik hoor hoe je je tanden knarsend tegen elkaar drukt. Je kaken doen vast pijn van de spanning die je zelf opbouwt.

Je vlees voelt gespannen, strakker als anders, wanneer mijn hand nog maar eens luid op jou neerdaalt. Ik voel zelf de pijn opdoemen in mijn handen. Jou straffen is ook voor mij een taak.

Ik wacht even. Ik sluit mijn ogen en laat de realiteit weer de bovenhand nemen: het getsjilp van de vogels buiten, het geknars van de krekels. Ze geven me allebei rust. Maar ik vermoed dat het bij jou alleen maar spanning teweegbrengt. Je wil dat het afloopt. Je wil dat het stopt. Maar ik wil even genieten van de rust.

Het open raam laat alle geluiden, tot en met de bries door de bomen rondom het landgoed, naar binnen komen. Jij, van waar je staat, je hoofdje half uit het raam, handen en armen gestrekt op de vensterbank, hebt een prachtig zicht van op deze eerste verdieping.

Je staart naar de natuur, de warme zon, de felgroene bomen, het felgroene gras. Maar plots voel je daar weer dat hand dat je huid striemt.

Als er iemand buiten zou staan, op het terras, zou de combinatie van de buitengeluiden enerzijds, en jouw gezucht, gekerm en gejank dat volgt op een koude vlezige 'plets' anderzijds als een intrigerende afwisseling klinken. Twee soorten geluiden die niet samenhoren, maar die elkaar perfect contrasteren en daarom des te intenser maken.

Ik leg even de punt van mijn paal tegen je lipjes en trek me snel terug, want ik hoor je kreunen. Dit moet pijn doen, en jou zo genot verschaffen. Ik straf je overduidelijke genot door des te harder op je billen te slaan. Je kirt niet, zucht niet, maar krijst, huilt, schreeuwt.

'Stop nu!'

Maar ik herhaal exact dezelfde slag, in die mate dat ik mezelf pijnig, om duidelijk te maken dat jij hier niks te beslissen hebt.

Op de rand tussen buiten, vrij zijn en van mij zijn, voel je je vast eenzaam. Je kan alleen ondergaan. En ondertussen trachten te genieten van het uitzicht. Althans iets dat ik doe: genieten van het uitzicht van jou, voorovergebogen, rode billen, glimmend kutje, zonnestralen die je rug doen warmen en je gitzwarte haren doen blinken.

Buiten

2011-02-25T20:45:00.001+01:00

Iets uiterst intiem doen op een open plek, is een intense mix.

De zon daalt al een paar minuten af, achter de hoge boomtoppen, een honderdtal meter lager dan waar het huis staat. Het landgoed is groot, zonder immens te zijn. Het geeft een ongelooflijk gevoel van ruimte, van openheid: een huis, omring door bomen, die aan de voorkant vlak voor het huis staan, en aan de achterkant na een honderdtal meter de grens vormen van een afdelend donkergroen grasveld.

Het licht glijdt gestaag van helwit naar oranje. Buiten het gesnerp van insecten en getjilp van vogels, hoor je niks.

Behalve jouw gekerm.

Ik blaas zachtjes over je kutje. Van onder, naar boven ademend. De tip van mijn tong tikt even jouw kleine knopje aan en je schokschoudert. Je benen willen zich sluiten maar ik duw je dijbenen nog steeds stevig weg van m'n hoofd, en benadruk mijn greep door even mijn duimen in het zachte vlees de drukken.

Mijn hoofd kantelt, en met mijn tong snijd ik je lipjes open, naar beneden. De grassprietjes kittelen je bilspleet. Ik ruik jou, ik ruik het gras, ik ruik de aarde onder het gras.

Met het volle oppervlak van mijn tong op je kutje, schuur ik mijn mond omhoog, drukkend, hard drukkend zodat je kutje zich opensplijt.

Ik sta recht. Je bent verast. Je ligt muisstil. Doodstil.

Ik zet traag een paar stappen naar achter. Moest iemand ons nu zo vinden, ik kon doen alsof ik je ook net had ontdekt: een naakte vrouw, met blinddoek, ligt op een helling, vlak bij een oud huisje, in het bos. Ik blijf afdalen, naar de bomen, en staar naar jou, je lichaam ligt net genoeg gespreid dat ik nog net wat glinstering kan ontwaren tussen je benen.

Ik stop, een tiental meter ver van jou. Je moet vast radeloos zijn. Maar je ligt stil. Ver weg. Maar toch enkel en alleen van mij. Op een afstand, in de buitenlucht, maar toch zo intiem. Daar waar normaal de beperkte omvang van een kamer de perfecte cocon vormt waarbinnen we onze lusten botvieren, is het hier zo weids, zo open, zo onbegrensd.

Het voelt zelfs spannend aan. Hoewel hier niemand hoort te zijn. Tenzij zeer toevallig. Maar net dat maakt het spannend. Hoe openbaar dit ook is, het is zeer .... vertrouwelijk.

En mijn afstand doet er een schepje bovenop: hoe lang hou je het uit. Hoe lang voordat je even opkijkt, eventueel de blinddoek opdrukt, eventueel mijn naam zegt. Vragend.

En dan zie ik je hand tussen je benen glijden. Nonchalant. Je voelt. Speelt. Smeert open. Drukt. Penetreert zelfs even, om dan weer te wrijven, te graaien, te kleven.

"Jah.." hoor ik mezelf fluisteren.

Hoe eenzaam en zichtbaar je je ook moet voelen, je schroom verdwijnt, want het voelt even intiem als openbaar.

's Avonds

2011-02-16T20:47:00.000+01:00

Het was al aan het einde van de avond toen eindelijk iemand van ons nakeek hoe laat het was. We beseften pas dat we de enige tafel in het hele restaurant waren waar nog iemand aan zat, vlak nadat een ander groepje luidruchtig de deur achter zich had gesloten.

Nog voor de eigenares beleefd haar ergernis kon laten blijken, had ik haar geroepen. Ik probeerde nog met een grap de pil van ons laattijdig gepalaver te verzachten, maar het was duidelijk dat ze blij was dat haar dag er eindelijk opzat. Nog wat discussie met onze vrienden over wie ging betalen, en amper 5 minuten later stonden we op al straat, een prachtige avond beëindigend met elkaar giechelend en licht wankelend te zoenen.

Geen afspraken werden gemaakt. We zijn op een leeftijd gekomen dat we zo geen dingen zeggen puur om onszelf iets wijs te maken. We wisten alle vier dat we elkaar het volgende half jaar amper gingen zien, om dan uit het niets toch weer eens samen te komen. En net als vanavond zou het weer vlot, vriendschappelijk, teder en vooral zeer puur zijn. Vriendschap hoeft niet te verstikken en heeft geen nood aan een vooraf bepaalde agenda.

De nacht was zeer koud, maar ik merkte het niet. Jij wel. Het gaf je een rilling van plezier toen ik mijn jas over je schouders had gelegd. Je hoofd ging las bedankje op mijn schouder liggen. Ik vond het niet erg, want je gaf me ongewild wat steun. Ik durfde niet toe te geven dat ik het moeilijk had strak rechtdoor te stappen.

Jij mocht rijden. Ik vond het te gevaarlijk. En jij drinkt niet, dus dat was een perfecte oplossing. Ik voelde me wat stom, alsof ik een kind was geweest dat weer eens voor zichzelf niet had weten te bepalen waar de grens ligt. Het was altijd moeilijk om te peilen wat je dan van me vind: zielig? Grappig? Irritant?

Het merkwaardige is dat — in dergelijke licht beschonken toestand — je net wel bewust bent van je fouten, van hoe je beweegt, van wat je zegt. Maar net dat tikkeltje te traag om te vermijden dat je het doet. Het is redelijk, maar het kan eigenlijk wel beter.

"Vond je niet dat ze wat moe leek?" vroeg je, terwijl je behendig de wagen uit de ondergrondse parking liet klimmen.

"Mja... maar ze was best wel sexy. Ik kon haast niet stoppen met naar haar borsten te kijken, hoe weinig je er ook van zag."

Stilte... Was dat dan zielig? Grappig? Irritant?

Ik probeerde snel mijn uitspraak goed te maken. Alsof dat moest, want ik had geen idee of het moest. Maar ik merkte toch hoe mijn koude hand zich op je knie legde en snel onder je kleedje gleed en je been naar me toe trok. Ik wist dat ik niets moest proberen terwijl je reed, maar ik wou toch het gevoel hebben dat ik je kon nemen, als ik het zou willen.

Je protesteerde niet. Had ik het nog erger gemaakt? Ik ken mezelf en weet dat als ik een glas wijn of vier gedronken heb, dat ik me net iets minder beheers. Niet in die mate dat je bang hoeft te zijn, maar het gaat allemaal wat sneller, hoekiger en directer.

Ik besloot dan toch maar mijn hand weg te trekken, maar ik hoorde je plots zachtjes kirren. Ik was haast stomverbaasd en had zo'n blijk van 'zin in' niet verwacht. Niet op dit tijdstip. Niet hier. Niet nu.

"Iep!" zuchtte je scherp. "Niet weggaan..." slaakte je meisjesachtig.

"Let op de weg, anders..." mompelde ik ongeïnteresseerd. Je had er met je reactie net een spel van gemaakt, en ik was vastbesloten mee te spelen. Maar je vertwijfeling lag op je lippen:

"Ben je moe?" klonk het ontgoocheld.

"Een beetje. Ik heb gewoon zin om te slapen." duwde ik je nog net iets meer de dieperik in.

"Ik ook. Met jou." grijnsde je. Maar ik pikte het niet op. Ik wou je laten sudderen. Ik wou de twijfel constant houden. Ik wou te weten komen hoe je het nog zou aanpakken.

De stilte keerde terug. Ik wou allerhande dubbelzinnige vragen stellen over de avond en jou en onze vrienden, maar ik kon me inhouden. Je teveel kansen geven was geen goed idee. Jij moest het nu maar doen.

"Vond je me goed? Vanavond?" vroeg je plots, vlak voor we onze straat bereikten.

"Goed? Hoe bedoel je?" Ik wist echt niet wat je bedoelde.

"Wel ja, als... als vrouw. Ben ik niet te saai? Praat ik genoeg? Teveel?"

Ik keek je aan. Dit had je nog nooit gevraagd. Binnen het spel dat we spelen, binnen de sexuele relatie, stel je die vraag heel soms, en laat je die vragen vooral blijken door een gelaatsuitdrukking, een pruilend mondje, een blik. En ik weet dat ik je zeer regelmatig moet loven. Maar zo casual? Over een gewone avond onder vrienden?

"Hé?" herhaalde je, echt nadrukkelijk vissend.

"Ja, natuurlijk. Waarom niet? Ik ben fier op jou hoor, mijn vrouwtje. Ik wil nooit een ander. Dat heb ik vanavond ook weer eens gemerkt." Mijn hand keerde terug en ik zag hoe je je rug rechtte, vlak voordat je de motor stil legde. Je zuchtte, en keek me aan.

Ik voelde hoe mijn ogen niet wisten waar zich te richten in het schemerdonker. Zaten we nu niet in de wagen — de meeste ongemakkelijke plek om te zoenen — we hadden elkaar daar ter plekke leeg-geneukt.

Je stapte uit en ik deed hetzelfde. Ik vroeg me wel af of we de spanning die we net gebroken hadden gingen terugvinden vanavond. Vannacht.

Wachten

2011-02-05T09:44:00.001+01:00

Een speciale dag. Niet de eerste keer, maar toch, het is altijd iets speciaals: gedeeld worden. Ik weet dat het voor jou zeer intens is.

Maar je zal moeten wachten. Deze keer niet in een andere kamer. Deze keer ben je ook niet gewoon iemand van de aanwezigen die straks zal uitgekleed en gebruikt worden, maar die nu casual met iedereen praat.

Neen, deze keer moet je braafjes wachten. Aanwezig maar ook niet helemaal.

Voorlopig ben je een meubelstuk. Achtergrondinfo. Geen trofee of zo. Daar hou ik niet van (alhoewel ik je wel graag paradeer, en dan heel fier ben op jou). Maar nu ben je eventjes ter zijde. Niet echt weggemoffeld. Iedereen ziet je, maar niemand kijkt.

Je bent voorlopig niks. Helemaal niks. Helemaal: niks. En je voelt het. Ik zie het. Je tepels, zo strak maar tegelijk al zacht en likbaar en zuigbaar. Je schouders gespannen, je dijbenen beschermen angstvallig je kutje dat nu al vast en zeker drijfnat is. Of toch ietwat vochtig.

Je neemt echter niet deel aan alle gesprekken die je hersens doen gieren van de spanning. Alle stemmen door elkaar. Je kan niet tellen met hoeveel we zijn. Je weet alleen dat ik er ben, en dat het alleen mannen zijn. Of dat het toch mannen zijn die praten. Misschien zijn er wel over de hele kamer wel andere vrouwen als meubelstukken verspreid? Misschien ook niet? Moet jij dan al die mannen aankunnen? Och God toch, wat een stress!

Een hand neemt je enkels beet en dwingt je te draaien. Je voetjes worden op de grond geplaatst en alsof het nog niet duidelijk was drukken andere handen jouw knieën nog wat verder open.

Weer andere handen nemen je armen en leggen ze op de rugleuning van de zetel.

Gespreid. Beschikbaar. Klaar. Je wordt niet vastgehouden. Je zit daar, zonder gebonden te zijn. Hulpeloos zonder beperkingen. Hulpeloos door naakt geblinddoekt en opengesperd te zijn.

"Je bent mooi." zeg ik nog, vlak voor je voelt hoe een mond op je kutje landt en zich gulzig aan je vochtige vagina laaft.

Ocharme

2011-01-24T22:42:00.000+01:00

Plagen. Op alle mogelijke manieren. Met jou spelen. Jou treiteren, haast irriteren.

Tergen, door te lang te wachten, door niet te geven wat je zo graag wil.

Tormenteren door je te dwingen in een positie die beklemmend is.

Beklemmend maar oh zo beschikbaar.

Jouw gaatjes, opengesperd, vrij bereikbaar, voorhanden. "Neem maar wat van u is."

Ik kan er niet aan weerstaan en ik druk even met de tip van mijn wijsvinger in je gaatje. Je sist en krioelt. Onwennig. Gevangen.

Ik hoor aan je adem en ik zie aan je nukkige bewegingen dat het echt niet goed zit. Ik geniet. Maar toch vraag ik me even of het nog OK is voor jou. Ik neem je enkels beet en trek die open, wat jou dwingt om je armen te openen en waardoor je niet meer kan steunen op je handen. Je valt naar voor, gezicht in de lakens, en gromt luid.

Je voelt aan als een ding. Je voelt en lijkt alsof je een volledig vrij te gebruiken ding bent. En ik geniet ervan. Dat mag wel eens, jou zo gewoonweg gebruiken.

En elke keer als je schudt en wringt en beeft, maakt het me nog geiler. En ik merk: jou ook.

Het gewriemel lijkt een perfecte mix van genot te zijn — je weet met jezelf geen blijf en zou zo graag jezelf strelen — en paniek, of angst.

Ik druk mijn hand onderaan, tussen je benen, op je kutje. Glibberig als het is smeert het mijn handpalm vol met nat. Ruw druk ik twee vingers naar binnen krul ze, trek je zo haast naar me toe. Mijn vingers spreiden zich, spannen zich en zoeken hun weg in jou.

Ik trek mijn hand terug en smeer je sappen over je linkerbil, en laat dan een splijtende korte klets op diezelfde bil landen. Je vlees schudt en kirt. Ik zie hoe je je hoofdje schudt tegen de lakens aan. Maar ik hou er niet mee op.

Mijn knieën kruipen tussen je opengesperde benen en ik leg beide handen op je billen, mijn duimen nadrukkelijk dicht in je spleet. Ze graaien en drukken je billen open en ik laat ze afzakken naar je anus. Je kermt en slaat met je hoofdje. Ik sus maar tegelijk druk ik één duim bij je naar binnen, juist het tipje.

Mijn beide handen glijden weg van je gaatje en ik grijp je heupen stevig beet en ik hef je van het bed op.

En met gemak glijd ik je kutje over mijn strak vooruit priemende pik. Zelfvoldaan zucht ik, om dan met al mijn kracht je naar voor de drukken om je dan keihard over mijn paal te sleuren.

Ik heb vandaag geen zin om me om iets te bekommeren. Behalve om mezelf.

"Hoe meer lawaai je maakt, hoe langer ik je zo zal vastgebonden houden." merk ik geïrriteerd op, tussen jouw gejammer door.

Ik weet wel niet of ik mijn bedreiging kan waarmaken, maar nu wil er toch nog even van genieten.

Klaarmaken

2011-01-11T22:05:00.000+01:00

Het klaarmaken is vaak zo'n intiem iets. Het gebeurt wel niet altijd dat er een moment is waar "alles in gereedheid wordt gebracht".

Soms gebeurt het plots, gaat het snel. Maar soms wordt het "gestart".

Eén woord kan genoeg zijn: "Kleed je uit" of "Kniel" of "Zuig" of "Ga op het bed liggen, naakt, benen open".

Het kan ook een handeling zijn: een hand kan een kleedje open knopen. Een vinger kan onder een t-shirt glijden. Een hand kan iets de laag onder je billen glijden en gewoonweg tussen je benen belanden.

Een vuist kan een arm grijpen, of haren. Een hand kan slaan. Een pik kan voor een gezicht gebracht worden.

En je wordt klaargemaakt.

Het voelt haast als een koppel dat zich opmaakt om uit te eten. De rustige spanning. Het heen en weer gewandel om alles te verzamelen en klaar te zetten. Elkaar helpen. Iets recht zetten. Iets aanspannen. Iets beoordelen en toch beslissen om iets anders aan te trekken.

Ik maak je klaar, maar je helpt gewillig. Is het aanvaarding, is het een soort ritueel?

Het is vooral zeer innig.

Feest

2010-12-24T17:00:00.002+01:00

(ik weet het, het beeld ruikt een beetje cliché en gemaakt, maar het heeft wel iets)

Moge het volgende jaar voor jou — eenieder die dit leest — zijn:

Diep; heel diep.

Hard; heel hard.

Zacht; zo zacht dat je het haast niet merkt dat het er is.

Intens; afmattend en bevrijdend intens.

Liefdevol; verwarrend en comfortabel liefdevol.

Warm; drassige en droge warmte.

Snijdend en striemend; speels, dat wel. Ik wens jou geen ongelukken.

Luid, dan snel weer stil; woorden mogen wel eens botsen, maar laat de verzoening niet te lang wachten.

Puur; niet verkleden, geen rol spelen, geen scene zetten.

En het meest van al: als het vorige jaar best OK was, hetzelfde, maar dan net iets beter als het kan.

Vlak voor je gestraft wordt

2010-11-09T07:03:00.000+01:00

Een van de mooiste momenten is vlak voor je gestraft wordt.

Vlak voor je weet dat je gestraft zal worden.

Het wachten. Het afwachten. De spanning die opbouwt, dan weer wegebt. Hoe ik steeds zit te raden hoe jij je voelt: angstig, comfortabel, rustig, geil? Hoe jij vast zit te raden wanneer 'het' komt, en wat 'het' zal zijn en hoe lang 'het' zal duren en hoe ik 'het' zal uitvoeren.

Op zich moet je dan op je nederigst zijn. Dan moet je eigenlijk beseffen, aanvaarden, ondergaan.

Maar toch merk ik altijd een soort fierheid, haast trots: dat je iets hebt gedaan wat niet mocht? Of is het omdat je weldra zal kunnen bewijzen wat je aankan.

Hoe dan ook: je bent mooi als je klaarstaat om gepijnigd te worden.

Eigendom

2010-10-28T20:15:00.000+02:00

Ik hou ervan, enorm, en dat weet je, als je je geeft.

Er is niets mooier. Je bent op je mooist als je je aanbiedt. Ik hou van het vragen. Soms grijp ik en sleur ik je graag daar waar je moet zijn. De leiding nemen, nonchalant beetpakken, sleuren. Zo heerlijk.

Maar jou zien op me afstappen, even achteloos als flirtend, kan me evenveel doen smachten naar jou.

Hoe onderdanig het ook is om je zo aan me te presenteren, je weet dat jij dan even de macht hebt. Jij bent dan even de vonk, de aanstoker, jij nam initiatief.

En toch, tegelijk, is het zo hulpeloos en nedering, om je volledige zelf slaafs te schenken. Ondubbelzinnig en intens: naakt, volledig, open.

Hulpeloos omdat je duidelijk maakt dat jij nu even - net als anders - niks wil, maar enkel geeft.

Uiteindelijk is dat de essentie van onze relatie: jij bent beschikbaar. Ik hou van het woord: 'beschikbaar'. Het is als een volledig ondergeschikt zijn, alle waarde is je ontnomen, maar tegelijk ben je het meest kostbare. Nergens is er ook maar een limiet, barrière of remming te bespeuren. Open en bloot aangeboden, is je liefde, is jouw lichaam, je genot en je trots mijn eigendom.

En ik neem wat van mij is.

Jonathan Viner

2010-10-15T07:31:00.000+02:00

Fraaie schilderijen van Jonathan Viner.

Klaar

2010-10-07T20:41:00.004+02:00

Zo, je bent klaar. Dat vind ik toch. Ik bedenk dat het in jouw hoofdje misschien wel anders aanvoelt: wachtend. Of nog beter: is dit slechts een eerste stap.

Ja, ok, voor mij ook. Natuurlijk volgt er meer. Dat weet je ook wel. Of misschien net niet?

Maar met 'klaar' bedoel ik: af. Prachtig. Volmaakt. Zo mooi.

Kleine detail maken het meer dan gewoon knielen: je beentjes zo strak geplooid, ze moeten vast bonzen, het bloed dat hard door je uitgerokken spieren loopt; je voetjes voegen toe aan de nijdige maar zachte marteling: er is te weinig ruimte, alles is te strak, te nauw.

De stoel, zorgt voor dat tikje onevenwicht. In je hoofd kantelt het vast ook de hele tijd: je gehoor, je geur, je smaak zijn vast en zeker energiek aan het werken. Je weet niet of er iets komt, of niet; je weet niet wat, wanneer, en zelfs niet waar. En dan je positie op die stoel die je dwingen om attent te blijven. Alsof dat uiterste gebruik van je zintuigen nog niet genoeg is, alsof die onbeweeglijk gespannen spieren je nog niet genoeg vermoeien en pijnigen. Dan is er nog die balans die je de hele tijd moet aanhouden.

Al was het maar om mij te bewijzen hoe goed je bent.

En ik zie je stralen als ik het je vertel: "Flink meisje."

Bezit

2010-08-08T20:02:00.000+02:00

Je bent van mij, weet je dat? Ja, dat weet je vast en zeker. Soms zeg je het ook zelf, en dan smelt ik volledig, dan moet ik al mijn moed, kracht, wilskracht samenballen om me niet te laten gaan.

Je kreunt dan, of je kronkelt dat lichaam zo mooi onder mij.

Soms kijk je verlegen weg als je de woorden "Ik ben helemaal van u" prevelt. Alsof het je beschaamt. Maar ook alsof je je klaar maakt voor de kracht die zal volgen, de reactie, het wilde, het ongecontroleerde nemen en neuken en harde rampetampen.

Je benen die zacht opengaan, de poorten naar je schatkamer, naar die plek die - als ik ze ook maar aanraak, ruik of proef - me dronken maakt. De plek die mij helemaal kan bezitten. De plek waar ik naartoe wil, altijd opnieuw.

Maar ik had het over je benen, over hoe je je bevrijdt, door ze te openen, hoe je jezelf gewillig overlevert, geeft en beschikbaar maakt.

Mijn. Van mij. Mijn lichaam. Mijn speeltje. Mijn slet. Mijn vriendin. Mijn vrouw.

Van mij. Dan ben je echt volledig van mij, en is er geen ontkomen meer aan voor jou: het is ondergaan, aanvaarden, dienen en gebruikt worden.

Want dat is wat een man doet met iets dat hij bezit: hij neemt het, gebruikt het, en zet het weg of laat het rondslingeren.

Maar hoe gretig ik jou ook bezit, hoe volledig je jezelf ook aanbiedt, ik zal je steeds vragen: "Alles goed?" Want uiteindelijk, hoezeer ik ook jouw eigenaar ben, jij bent mijn meest kostbare bezit, en dat behandel je niet altijd zoals het je betaamt, maar soms ook zoals het hoort.

Met je rug naar mij gekeerd

2010-07-23T08:12:00.000+02:00

"Spreken we iets af?" Je wreef nog even over je net rood gekleurde lippen en stopte de lippenstift dan in je tas voor je.

Je ging even met je heupjes van links naar rechts. Je was te mooi opgemaakt om nu nog te nemen. Je had helemaal opnieuw moeten beginnen: je ondergoed, je haren, je subtiele make-up.

En iets afspreken? Als je het vraagt, dan betekent het dat je er wel zin in hebt. Maar wat. Je vraag kwam zo onverwacht, ik voelde me even van de kaart. Maar tegelijk had je iets in mij doen ontkiemen.

"Ja, waarom niet."

"Wat dan?"

"Zeg jij maar?"

Ik weet dat als ik iets in jouw handen leg, dat het je vaak volledig in de war brengt. Nu ook weer. je leek verstijfd. Je zette snel je voeten anders. Links. Rechts. Wist niet op welk been te steunen. Je ging dan maar je kleedje vlak wrijven, met je handen over je heupjes.

"Geen idee." kaatste je de bal terug. Ik stond op en zag hoe je onmiddellijk weerom strak ging staan. We grepen elk om de haverklap de bovenhand. Hoe subtiel dit ook was, ik wist dat je er van genoot, en ik genoot ook.

"Toch wel." Ik zette een stap dichter. "Vast en zeker." overtuigde ik je.

Als geroepen zette je een paar stappen naar achter, je handen op de kast steunend. Je voeten gingen verder uit elkaar en je kromde die delicate mooie rug van je. Je schudde je haren naar achter en keek door de spiegel recht in mijn ogen.

"Geen slipje?" grijnsde je.

Ik legde mijn hand onder de rand van het kleedje en draaide het er onder. Vingers gleden tussen omhoog en krulden zich onder de rand van je slipje. Ik hurkte en trok tegelijk het kleinood over je benen. Gewillig stapte je er uit.

Het slipje landde vlak naast je bovenop de kast.

"Te cliché." zei ik.

Je grijns verdween.

"Iets anders." voegde ik toe.

Mijn hand gleed weer onder je rokje, tussen je benen, maar ik raakte niets aan, nog je huid, noch het zwarte kleedje.

"Wat dan?" steunde je, terwijl ik zag hoe je handen wit werden van het spannen rond de rand van de kast.

"Het is 30 minuten rijden, denk er ondertussen maar eens over na, en als we daar zijn, moet ik het weten, en moet het goed zijn." Ik trok mijn hand terug en liep de kamer uit.

"Ik ben klaar"

2010-06-20T22:35:00.000+02:00

"Ik ben klaar" zeg je, je stem trillend.

Ik had het al even gevraagd "Komt er nog wat van?". Je was nog aan het nasnikken. En had met je hoofdje geschud. Ik had geantwoord: "OK, ik hoor het dan wel."

Ik had het je duidelijk gemaakt: "Jij gaat me vertellen wanneer je klaar bent." Je had toen geknikt. Dat was toen het huilen nog maar net was gestopt en overgegaan naar snikken en snuiven.

Je kleedje had ik net daarvoor losgemaakt en zachtjes op je onderrug gelegd. Net als de zweep. Het had je gedwongen je heupen naar achter te drukken om de zweep niet te laten wegrollen.

Het was heel snel gegaan. Ik was zelfs al vergeten waarom precies, maar het was gewoon het juiste moment, en er was een reden. Dat wist je zelf.

"Sorry! Sorry!" had je nog gebeden, maar ik had de touwen rond je polsen al vooruit getrokken en je strompelde achter me aan naar de kamer. "Sorry. Ik weet het. Ja, sorry. Oh, sorry, je hebt gelijk." Had je huilend laten weten terwijl we de gang doorstapten. Ik had getracht mijn woede te temperen door aan de touwen te snokken.

"Natuurlijk heb ik gelijk" had ik je toegesnauwd. Terwijl ik je op het bed trok, waar je knullig ging knielen naar de muur toe.

"Ik ben ... echt klaar" had je nog eens gezegd, alsof je dacht dat ik het niet had gehoord. Ik zag hoe heel je lichaam zich opspande wanneer ik de zweep vanop je onderrug had opgepikt.

"Doe me" boog je je hoofd naar beneden "Hard!"

Het feest

2010-06-16T20:28:00.000+02:00

Wanneer ik het gebouw naderde, viel me op hoe weinig kleren iedereen leek aan te hebben. Of liever, hoe verleidelijk, sexy, uitdagend sommige mensen waren gekleed. Dunne kleedjes, korte rokjes, blote ruggen, naakte torso's, overal waar je maar kon kijken. Ik knikte en glimlachte naar een paar mensen die me door de grote voortuin van het landgoed zagen stappen, richting het gigantische donkerrode huis. De avond was rustig aan het valen. De gloed rondom de horizon was diep oranje, en de warmte drukte nog steeds alle stof tegen je lichaam. Maar de zon had het nog niet opgegeven en het ging nog een paar uur duren voor de nacht alles volledig zou verduisteren.

Ondanks mijn strakke en weinig onthullende kostuum viel ik niet op tussen de andere aanwezigen, want net als hen droeg ik een klein masker. Voor ik uit de wagen was gestapt, had twijfel me overvallen. Ik vond dat ik er pathetisch uitzag met het dunne afgeronde stukje stof op mijn ogen gespannen, bijna als een Zorro. Kinderachtig. Maar temidden gemaskerde, kronkelende, schaterlachende of drinkende vrouwen en mannen voelde het masker plots net comfortabel. Ja, het voelde zelfs 'zelfzeker'.

Ik wist niet wat je droeg, laat staan welk masker je zou dragen. Het ging dus moeilijk worden jou te vinden. Zeker ook omdat je mij niet zou verwachten, en ik niet wist waar of hoe je te verwachten. We hadden niets afgesproken. Ik had er geen zin in gehad, terwijl jij er steeds kirrend over praatte en duidelijk met geen touwen, wilde paarden of harde hand tegen te houden was. Waarom zou ik je ook tegengehouden hebben. Welk nut had het gehad.

Hoe dieper ik het statige huis binnenstapte, hoe drukker het werd, en hoe gewaagder en onthullender de kleren leken te zijn. Hoe zou ik je hier ooit vinden? Temeer dat ik meer en meer werd afgeleid door wat er rond mij gebeurde, en door de vrouwenlichamen die rond me dwarrelden, steeds dichter, steeds uitdagender, steeds meer openlijk vragend.

Sommige lichamen gleden duidelijk met opzet langs me heen, mij uitnodigend voor een nacht van onbekend plezier, met één enkele aanraking, met een zachte zucht, met het likken van lippen of het snel knipperen met de ogen.

Ik zag een hoofdje dat in een nek ging liggen en zachtjes kussend knabbelde. Handen gleden ongeremd onder korte kleedjes, de billen ontbloot en betast. Een man trok aan de buste van een kleed met zijn wijsvinger, en likte obsceen en luid aan één van de vrijgekomen borsten. Elders was een koppel eenvoudigweg aan het kussen, teder, meer liefde dan lust, alleen was de vrouw helemaal naakt, behalve voor haar masker. En toch waren dit slechts enkelingen in de hele groep. Het was niet zo dat iedereen stond, lag of zat aan elkaar te frunniken. Het waren slechts kleine puntjes te midden de alerte, rondkijken en becommentariërende menigte.

Na een paar ogenblikken was ik vergeten dat ik eigenlijk naar jou op zoek was, steeds meer genietend van het flirten en de seksuele spanning van het feestje. Vreemden kusten elkaar smachtend maar kort, voordat ze doorwandelden om - aangeklampt door iemand anders - hetzelfde te herhalen met die persoon. Het was aanvaard, ja het werd zelfs verwacht, om een voorbij schrijdende jonge vrouw te grijpen of te betasten, en ik had geen enkele moeite met die regel. Ik hield van de mix van soorten lichamen, zowel slank als rond, zowel kort als lang, zowel zacht als grof, zowel vluchtig en teder als vulgair en direct. Ik hield van een lichaam dat ik plots hard tegen me aan drukte net zoals ik genoot van een hand die me zachtjes over het kruis streelde. Even likten twee dames aan mijn oren, kortstondig, terwijl een derde vrouw met haar handen door mijn haren woelde. Amper een paar seconden later waren ze weer verder door het huis aan het glijden, hun heupen zachtjes wiegend.

Ik voelde me dronken. In een mum van tijd drukte mijn lid zich ongemeen hard tegen mijn broek aan. Ik hield er niet van om een erectie zo in toom te houden, maar ik had geen zin mijn geslacht plots boven te halen. Net of ik toch ietwat schroom voelde temidden deze gladde seksuele wereld. Maar ik bleef aangeraakt, getest en betast worden terwijl ik me van kamer naar kamer begaf, mijn half gesloten ogen prikkend van de lust die mijn lichaam vulde.

Ik besloot de brede stenen trap op te stappen, mijn ogen omhoog gericht naar het donker rode licht dat uit één van de kamers scheen. Terwijl ik naderde verstilde het geroezemoes van beneden, maar hoorde ik duidelijk gehijg en gefluister van de kamer komen. Ik stapte even de andere kant van de gang uit, en keek een kleinere kamer binnen. Een man lag op een bed terwijl een boomlange vrouw hem was aan het bevredigen. Het beeld was prachtig, en ik besloot de deur zachtjes dicht te doen. Twee mensen zo intiem moet je alleen laten, vond ik.

Ik stapte uiteindelijk naar de rode kamer. De kleur op de muren zorgden voor de karmijnrode gloed die doorheen de gang straalde. Een kleine oudere man strompelde vlak voorbij me de kamer uit en rende naar beneden. Onderweg liet hij zonder omzien dikke druppels wijn op de trap petsen, uit het glas dat hij vasthield.

Ik keek even om de hoek de kamer binnen en zag een vrouw staan, haar rug naar mij. Rond haar wel tien of meer mensen, mannen én vrouwen. Een andere vrouw stond wat verder, ook in het centrum van een groepje. De tweede vrouw hield haar armen hoog en draaide als een ballerina, zachtjes trippelend om haar as. Ik kon tussen de schouders heen zien hoe tientallen vingers grabbelden en priemden aan en in haar borsten, knepen en nepen, trokken en tikten. Ik zag nog net hoe haar hoofd wild naar achter werd gerukt door een grote mannenvuist die aan haar haren rukte. Ze zeeg neer op haar knieën tussen de groep die plots nog dichter rond haar ging staan.

Ik draaide me om tot ik plots door de andere groep haast meegezogen werd richting de gang. Ze krioelden als mieren rond hun koningin en ik vond me plots verdronken en gekneld tussen alle naar zweet en parfum ruikende lichamen.

Ik trachtte me los te rukken, greep een schouder en drukte me af maar draaide zo een roodharige kleine jonge vrouw naar me toe. Ze staarde me aan. Haar ogen waren felgroen en leken te glimlachen van onder haar witte poes-achtige masker. Haar mond leek me iets te zeggen maar ik hoorde niets. Ze legde een hand op mijn kaak en dwong me me te draaien. Ik keek naar de vrouw temidden de groep, de groep die nu samen midden in de gang stond. Ik zag nog net uit mijn ooghoek de oude man de trap weer opstormen met een fles wijn in zijn vuist geklemd.

Hij wrong zich tussen de muur van grijze pakken en zwarte kleedjes en haast tegelijk ging de vrouw op haar knieën. De groep leek plots uiteen te stuiven, alsof iedereen de andere het mooie zicht gunde. Ik stond voor ik het goed en wel besefte samen met het oud mannetje en de jongedame in het midden. De grijze man duwde zijn bril nog even op zijn neus, grijnsde en greep mijn hand en dwong die rond het lichaam van de fles.

De vrouw tilde haar kin op. En toen zag ik wat ik al lang wist. Jouw nek. Die ik zou herkennen uit de duizend. Je mondje ging ver open en ik slikte. Ik vond dit niet mooi, maar ik wist dat het van me werd verwacht en ik wist dat jij het zo hard wou. Dat zag ik aan je.

Mijn hand ging omhoog en ik kantelde de fles zacht. Het veel te waardevolle druivensap spetterde langs je tong je keel in, drenkte je borstjes en schilderde je klamme huid met een zachte bordeaux schaduw.

Ik zag hoe je het kleedje dat je droeg greep en in één ruk vooraan openscheurde.

Tergend traag

2010-04-25T22:35:00.002+02:00

Je bent uniek in hoe je kan wachten. Haast achteloos, alsof het je niet raakt. Alsof het je niet deert.

Uit

2010-04-03T21:40:00.003+02:00

Is er iets mooier dan een vrouw die zich uitkleedt?

Om het even waar of hoe. Om het even waarom of waaruit.

Uit een pyama, ogen nog half gesloten, ruikend naar het bed, onschuldig je lichaam tonend en niet merkend dat ik je rondingen opneem.

Wanneer je zin hebt, en ik ook, en we doen het nu eenmaal graag naakt.

Als je gemerkt hebt dat er geen buren zijn, en je wil me pesten en toont je borstjes, midden in de tuin, de stralen van de zon drinkend met je witte huid.

Wanneer ik het je zeg, vraag, beveel, toesnauw.

Als teken van aanvaarding. Als offer. Als praktische handeling. Als routine. Als spelletje.

Hoe het ook gaat. Altijd mooi.

Tel jij maar tot vijf

2010-02-21T21:45:00.000+01:00

En plots, waren we alleen. Het leek alsof we het niet goed beseften.

Dan voel je een spanning, en weet je dat de andere het ook voelt. Je kan het haast proeven in de warme lucht.

Zonder het al zo snel te willen zette ik een stap vooruit. Het dwong je een stap achteruit te zetten, waardoor je onmiddellijk al met je rugje tegen de muur kwam te staan.

Je hoofdje ging naar links en je ogen daalden af en je zuchtte.

"Niet hier. Echt."

"Net wel hier." antwoorde ik snel. Mijn wijsvinger krulde zich onder de rand van je korte zomerse kleedje. Buiten hoorden we kinderen luid schreeuwen. Een deur sloeg dicht.

"Echt. Alsjeblieft..." pruilde je je mondje, je hand kwam op mijn borst maar je drukte niet echt hard. Je leek me echt angstig.

"OK dan, maar ik wil je toch even voelen." ik draaide m'n hand onder het kleedje en streelde de bovenkant van je dijbeen met de rug van m'n hand, en gleed zo naar je uitstekende heupbeen. Je siste en je been trok zichzelf terug.

"Tel jij maar tot vijf, en bij vijf, stop ik." Mijn hand was ondertussen aan de bovenste rand van je slipje gestopt, en ik had makkelijk mijn wijsvinger achter de rekker gedrukt.

"Eén..." ik krulde mijn vinger naar beneden ".. twee ..." en mijn hand ging ondertussen naar het midden "... drie ... " en ik drukte het wat lager en voelde "... vier ..." de bovenkant van je heuveltje " vijf!" en ik trok mijn vinger weg.

De combinatie

2010-02-15T06:16:00.004+01:00

Ik hou van combinaties. Eéntonig mag gerust, maar niet te vaak.

Ik hou van contrast. Vlak en éénzijdig mag, maar gaat snel vervelen.

Contrast, dat is spanning. Er zijn dingen die niet passen, en er zijn dingen die niet passen maar toch mooi samengaan.

De combinatie.

Jij. Hoe je zit. Hoe je hangt. Hoe je gespannen wacht.

Hoe je haast gelaten lijkt. Maar hoe je ogen soms, vanuit een ander standpunt, angstig knipperen en staren.

Een hand door je haren zou rust moeten brengen, maar ze zorgen alleen voor meer pijn in je gebonden polsen en in je stramme spieren, want je lichaam beweegt.

Elegantie. Natuurlijkheid, vrouwelijkheid. Je hoeft echt geen kleed, geen make-up, geen belichting om prachtig te zijn. Je bent een vrouw, je bent dat vanzelf.

Maar je elegantie is gestremt, je gracieuze vorm eindigt in gespannen touwen. Je glooiende vormen, komen samengebald en eindigen puntig in je gebonden polsen.

En vooral: één enkel woord - "open" - en je verandert, en je opent je benen, en de aanblik wordt plots die van een neukbare, beschikbare slet.

Maar nog even, nog lang wil ik genieten van die aanblik. De combinatie. Misschien laat ik je wel zo, en wil ik niet dat de slet verschijnt.

sexinart.net

2010-02-04T19:55:00.001+01:00

Sex In Art. Er is niet zoveel kunst aan, vind ik. Het onderdeel 'art' slaat meer op artistiek en op illustraties, met af en toe een fashion foto ertussen.

Maar af en toe vind je er een paar leuke dingen.

Deze tekening is van Martine Johanna.

Ietwat intens, een tikkeltje grappig, intrigerend

2010-01-25T20:51:00.002+01:00

Deze fotoreeks van een zekere Julia Galdo.

Verdienen

2010-01-21T22:00:00.000+01:00

Straf verdien je. Soms.

Soms ook helemaal niet. Soms is het overduidelijk je wens, je verlangen, en straf ik je door het je niet te geven.

Soms omdat ik er zin in heb.

Soms omdat jij er zin in hebt.

Soms om je er aan te herinneren hoe het voelt.

Soms om je te gidsen. Je te leiden.

Om je een lesje te leren.

Omdat ik geil ben.

Omdat jij geil bent.

Soms, heel soms, omdat je het echt wel verdient.

Sintels

2009-12-22T14:18:00.003+01:00

Ontstuimige hartstocht. Bezit nemen van.

Grijpen. Pakken. Zo licht in mijn armen, zo perfect passend.

Ik kom handen, armen, lippen en tongen tekort om te doen wat ik wil doen. Ik wil al je kanten tegelijk voelen. Ik ben bang dat je kutje jaloers is als ik je tepels kus. Ik denk dat je borstjes zich verwaarloosd voelen, als ik je heuveltje kneed.

Elke beweging als sintels, opspringend van het vuur dat onze passie is.

Het gevoel hebben dat niets meer er toe doet: je denkt niet meer na over hoe hard, hoeveel, hoe luid.

Alles is. Evident. Natuurlijk. Onbeperkt. Los. Vrij.

We zijn één, hoe cliché dat ook klinkt.

Lange pijn

2009-12-20T20:03:00.001+01:00

Ik wil niets met je doen, en ben ook niets met jou van plan. Ik wil alleen wat testen. Ik wil alleen even iets duidelijk maken. Je moet alleen even iets ondergaan. Je plaats terug leren kennen, of zo.

Even zien wat je kan. Even een idee uitproberen.

Het doet pijn, en dat na amper een paar seconden, dat ben ik zeker.

Er komt geen lust aan te pas, niet van jou, ook niet van mij. Het gaat puur om die lange, doordringende pijn.

Een pijn die snijdt, en tegelijk gloeit. Een pijn die niet te ontwijken valt, niet te verminderen valt.

Een pijn die, als ik alles losmaak, en je zacht op het bed leg, waar je weer vrij kan bewegen, aanvoelt als de ultieme bevrijding.

Uitgeput

2009-11-27T20:57:00.000+01:00

Voor de eerste maal heb ik je uitgeput. Denk ik. Nog nooit eerder ben ik zo ver gegaan. Nog nooit eerder ben jij zo ver gegaan.

De sporen zijn geen zachte verkleuringen van je huid, maar vooral dikke strepen van ruw gereten vel.

Je had meermaals geweend, gehuild, 'stop' gezegd, 'genade' geschreeuwd en gezucht, maar de zin die alles doet stoppen was nooit voorbij je lippen geraakt.

Ik was er nochtans naar op zoek gegaan. Het was haast mijn doel: je doen breken. Ik wou het eenmaal doen, je eenmaal zover krijgen.

Je kin, nek, borstjes, bedekt met zweet, speeksel, zelfs wat snot.

Je rug, rood geblakerd, repen ruw geranselde huid.

Je billen, kris kras doorweven en bedekt met het harde en pijnlijke bewijs van mijn drang je te pijnigen en van je gehoorzaamheid het te ondergaan.

Je schouders, breed en gespannen, de spieren in je omhoog getrokken armen, je polsen die rood zijn van de snijdende binding.

Je kutje is het laatste van mijn zorgen nu. Je lichaam als geheel, zie ik. Je hele zijn is het enige wat telt en wat ik nu bewonder.

Ik leg de zweep rond je nek, als een sjaal. Mijn hand gaat even langs één van de ruwste markeringen en ik fluister in je oor: 'Tot straks, of ja, misschien tot morgen'.

Hoofd

2009-11-24T05:52:00.003+01:00

L'Origine du monde

2009-11-19T20:04:00.000+01:00

Je vroeg het me en ik was zo verrast. Ik had je gekust, na het eten, je eens goed vastgenomen, mijn handen waren even over je rok gegleden naar je billen. Ik had die even getikt. Zeer zacht. Liefdevol.

Maar je had plots je knie omhoog gedaan, je lichaam nog dichter tegen me aan gedrukt. Het was alsof je me wou beklimmen.

"Alsjeblieft, ik wil... " je corrigeerde snel, ik had het anders niet eens gemerkt denk ik "..wil je me..." Je hand was naar mijn broek gegleden, tussen ons, en je had even aan de ijzeren gesp van mijn riem getrokken. ".. met je riem..."

Het klonk alsof je de seconde nadat je het had gezegd al spijt had van je wens. Ik begreep niet goed waarom. Was eigenlijk niet in de stemming. Voor niets. En je verdiende het ook niet. Het voelde alsof ik me moest dwingen, maar vond het niet erg. Je vroeg me iets, ik geef je heel graag wat je wil.

"Ok dan." het klonk fatalistischer dan ik had gewenst. "Ga je klaarleggen." En met die zin voelde ik hoe mijn paal tegen mijn broek aan duwde.

Je sprong op, als een blij meisje dat net een lolly was beloofd. Je trippelde naar de gang, onderweg trok je je schoenen uit en liet ze liggen waar je ze gooide. Ik stond versteld van je verlangen.

Toen ik in de kamer kwam was je geknield, je kleedje leg op je middel, je billen waren bloot. Je hoofd lag weggedraaid van de deur. Was je verlegen?

Ik nam wat stof van het kleedje en trok het lager, naar je schouders toe. Tot je borstjes vrij hingen. Ik ben gek op kleine hangende borstjes.

Ik tikte even tegen één: met mijn wijsvinger klapte ik een paar keer tegen de tepel. Ze waren zo zacht. Zo mollig.

Mijn hand schoof over je rug naar je billen toe. Ik streelde de volle oppervlakte van je achterwerk, heen en weer, voor en achter. Alsof ik je huid wou polieren.

Ik ging naar de achterkant van het bed en trok krachtig mijn riem uit de ringen van mijn broek. Ik nam de gesp stevig beet en twijfelde even: volle lengte of dubbel geplooid.

Mijn ogen gleden even naar je toe, en ik zag hoe mooi je geduldig was aan het wachten. Je kalmte was verrassend. Je zekerheid was opmerkelijk. Het maakte me even bang om je pijn te doen. Ik wou het even niet. Neen. Nu gaat het niet.

Ik spande de dubbelgeplooide riem een paar maal op, tussen beide handen. Het geluid moet geklonken hebben als een uitnodiging, want je legde je schouders dieper, en drukte je kontje hoger op.

Je kalmte was plots veranderd in gretig verwachten van de eerste slag.

Mijn hand ging razendsnel omhoog en ik mikte een hard slag op je rechterbil.

Je gejank klonk als een bevrijding. Ik genoot van je genot.

Museum

2009-11-06T20:14:00.001+01:00

Mijn hand gaat rustig op je onderrug liggen, wat een schok van spanning door mijn ruggengraat doet rennen, en mij even van slag brengt. Ik voel door mijn hand haast hetzelfde bij jou.

Ik leid je naar de volgende zaal met deze lieflijke aanraking, en je aanvaardt die elegante dwang. Terwijl ik mijn hand wegtrek, zie ik hoe je hoofd verward is. Hoe je gedachten op zoek zijn naar een houvast. Vond je dat mijn hand net iets té laag op je onderrug lag?

We stappen voorbij een aantal schilderijen recht naar een groot canvas aan de overkant van de statig witte ruimte.

Het schilderij is ontzagelijk. Meer dan 5 meter hoog. Op een licht grijze achtergrond, een zeer slanke zwarte vrouw, zittend, haar lichaam ietwat van ons weggedraaid. Ze heeft een groot afro kapsel en draagt een donker blauwe jeans. Maar niets anders. Ze ziet er niet vrolijk uit, maar ook niet boos of droevig. Je kan moeilijk bepalen of ze wacht, of ze zich verveelt, of ze rust. Het schilderij lijkt realistisch, maar is gemaakt van grote lijnen verf.

Mijn hand raakt je naakte schouder, de tip van een vinger raakt even het bandje van je knalrode zomerjurkje aan.

"Wat zie je? Wat merk je op?" vraag ik. Ik hoor hoe je in en uit ademt. Ik trek mijn hand terug. Mijn hand voelt aan alsof het natuurlijker is dat ik je voel, dan dat ik je niet voel.

Je fluistert: "Haar naakt ... zijn. Haar ... " je slikt en fluistert nog stiller " ... tepels ..." je slikt nog eens "... die puntig zijn... allez, kegevormig... of zo. Ik heb dat altijd al... erotisch.. gevonden, die vorm."

"Haar borsten zijn bijna zo klein als die van mij. Ze ziet er wel niet blij of tevreden uit. Ze lijkt eenzaam."

Ik heb terwijl je sprak een kleine stap naar achter gezet. Je durft me niet te zoeken. Ik wacht even.

Ik draai naar links en wijs: "En hier?" en ik gids je weer door mijn hand op je onderrug te leggen.

"Denk je dat ik dit mooi of niet mooi vind?"

Het schilderij lijkt iets uit de oudheid. Je ziet een groots badhuis, dat romeins aandoet. Een aantal vrouwen in witte half doorzichtige gewaden liggen, zitten of staan rond een grote waterpartij. Eén vrouw, met haar kleed nog aan, stapt in het water.

Maar op de achtergrond, achter een pijler, zie je een kleine Mickey Mouse piepen.

"Het zijn slavinnen." zeg ik. Ik twijfel even of het als een vraag klonk of niet. Je knikt. Ik ben wat teleurgesteld in je reactie.

"Ik denk dat je het moderne aspect van het schilderij niet goed vindt" zeg je, terwijl je naar het cartoon figuurtje wijst. Ik zie hoe je hand trilt. Zachtjes.

Je moet gevoeld hebben hoe ik staar, want je kijkt om. Onze ogen vinden elkaar. Ik voel een rilling en denk dat je die ook voelt. Je blik blijft de mijne gevangen houden. En omgekeerd. Ik voel alsof je dit lang kan volhouden, maar plots zie ik hoe je je ogen neerhaalt en verlegen wegkijkt, hoe je hoofdje even kantelt, haast uit schaamte. Je schroom lijkt het pleit gewonnen te hebben.

Ik laat niet merken of je juist was in wat je zei.

Onbegrensd

2009-11-04T22:16:00.003+01:00

Vastgebonden, stevig geboeid, ben je begrensd. Zo bedwongen.

Beteugeld zijn je bewegingen, ingeperkt is je twijfel. Alles is duidelijk. En tegelijk is alles onmogelijk.

Behalve dat slaan en schudden met je hoofd. Het knipperen van je ogen. Het zwellen van je neusgaten. Het krullen van je lippen.

Behalve die korte bevingen van je heupen, amper merkbaar. Behalve die rukken aan je kettingen, je spieren die dan strak gaan staan.

Getemd. Beheerst. In bedwang gehouden. Begrensd.

Maar tegelijk volledig onbegrensd. Vrij. Onmetelijke mogelijkheden. Totale overgave. Volledige gewilligheid. Onafhankelijk eigenlijk. Hoe paradoxaal dit ook klinkt.

Naakt ben je zo puur. Zo perfect.

Vastgebonden ben je volmaakt. Volledig.

Marc Lagrange

2009-11-02T20:22:00.000+01:00

Marc Lagrange heeft net een boek uit, Polaroids, uitgegeven bij Ludion.

De foto's van Marc Lagrange hebben voor mij soms een overduidelijke bdsm ondertoon. Je komt ze ook vaak tegen op tumblr sites die foto's verzamelen over bdsm.

Alleen is er altijd iets verfijnd aan. En tegelijk iets afstandelijks. Het zijn geen bloot-foto's, ondanks het feit dat de vrouwen die er op staan vaak wat prijs geven.

Het afstandelijke ligt hem in het feit dat je voelt alsof je een fractie van een seconde iets ziet, waar je niet aan deelneemt, en dat daarna zonder jou zal verdergaan. De scenes zijn verstild, harde en soms onderkoelde momentopnames van vaak warme situaties.

De vrouwen lijken lustobjecten, maar dat is slechts op het eerste gezicht. Want als je goed kijkt, zijn de vrouwen in zijn foto's hét aandachtspunt, de leider in de scene, de koninginen waarrond het gevolg zich verzameld.

Ze bieden zich aan, of een stuk van hun lichaam, maar zij leiden de dans.

Knalrood

2009-10-31T23:00:00.001+01:00

Vaak, meestal, is het het best eenvoudig. Je hoeft niets speciaals aan te doen. Je bent zoals je bent.

Geen kostuums, geen accessoires, geen gekunstelde randen, of blinkende materialen.

Maar soms is het perfect met dat beetje meer.

Dat kleed dat eigenlijk enkel voor de meest weelderige feestjes past. Die schoenen die perfect passen en luxe uitstralen. Die lippenstift die zo subtiel is aangebracht, maar toch alle aandacht, alle blikken, naar je mond trekken en ze daar doen verstijven.

Je ziet er uit alsof je het volste recht hebt te paraderen. Maar toch doe je het niet. Je blijft jezelf, alleen dat tikje somptueuser.

De bar is eigenlijk amper verlicht. De ruimte doet nog meer denken aan een verlaten groot uitgevallen kappel, bij nacht. Het plafond hoog. De ramen, veelkleurig. Kaarsen zijn er niet, maar wel amper schijnende lusters.

De ruimte baadt in de warmste tinten van bordeaux, oker, bruin. Even voelt het alsof, wanneer we binnen stappen, alle conversaties zullen stoppen en alle ogen naar ons zullen glijden. Alsof we een geheim genootschap zijn binnengestapt. Onuitgenodigd.

Maar het gebeurt niet. Het zachte zoemen van de stemmen verstilt niet. De deur achter je slaat dicht en ik zie je even opspringen. Je kijkt me aan, op zoek naar steun, maar ik doe alleen teken dat je een plek moet kiezen.

Je wandelt kalm maar tegelijk angstig. Ik ruik je verloren zelfvertrouwen. Je stapt naar een sofa in het midden van de ruimte, naast een grote donkerbruine kast. Ik wijs een felrode zetel aan in de hoek van de bar, maar je schud je hoofd en gaat zitten.

Ik vraag me af of het feit dat je niet in die hoek maar in het midden wil gaan zitten je veiliger doet voelen.

Je gaat zitten, recht tegenover me, maar ik glimlach en tik de zitting aan naast me. Als een gehoorzaam kleine katin sta je recht en wandel je heupzwaaiend naar me toe. Het lijkt alsof je de exacte positie kiest waar ik eerder met mijn hand tikte: niet te ver en niet te dicht. Ik glimlach weer. Hoe ik van je beslissingen hou.

"Het is prachtig" zeg je. Je ogen draaien en blijven geen seconde op dezelfde plek. De sombere ruimte omzwachteld ons. Ook al zitten we in een ruimte vol vreemden, voel ik een vorm van innigheid.

"Schat..." het woord klinkt raar uit mijn eigen mond. "Ik vroeg me af..." Ik laat een stilte vallen. "Wat is de exacte kleur van het slipje dat je nu aanhebt?"

De vraag raakt haar doel. Ik zie hoe je gezicht, je lichaam in een fractie van een seconde van vertwijfeling naar schaamte naar opwinding gaat. Ik merk hoe onder het prachtig aansluitende kleed je tepels de spanning in je lichaam uitstralen. Alsof jouw lichaam iets is wat jezelf niet kan bedwingen. Je lijkt je eigen emoties volledig te ondergaan. Ik geniet van het aanzicht. Ik moet mijn handen dwingen niet aan de kleine knopjes te frunniken of te trekken.

"'t is..." Mooi praten, denk ik geërgerd. Je lijkt m'n gedachten te lezen. "Het is ... rood, Mijnheer."

Ik hou ervan als je me plots zo plechtig aanspreekt.

Mijn antwoord komt snel, snijdend als een lemmet doorheen je emoties: "Wat voor een rood, meisje? Ik zou het echt aardig vinden als je me precies zou antwoorden, liefje." Ik klink plots streng. "Zoals die tekening op dat glasraam? Zoals de zitting van de barstoel? Zoals je kleedje?" Mijn woorden rollen over je heen, en duwen je de dieperik in, diep in je schaamte en onderworpenheid. Ik zie hoe je rond je kijkt en op zoek gaat naar het juiste antwoord. Het antwoord komt fluisterend.

"Mijn slipje is rood, rood zoals de zitting van die stoel daar, Mijnheer."

Ik plaats een hand op je kaak en draai je gezicht terug naar me toe en druk met mijn pink je kin omhoog. Je kan maar één ding doen. Me aankijken. Je ogen tonen me hoezeer je dit nodig hebt.

"Bewijs het."

Ik grijns. Ik hoop dat ik je niet de indruk geef dat ik je uitlach want dat doe ik niet.

Ik voel hoe, indien het nog niet eerder was gebeurd, je nu volledig wegzakt.

Ik ben verrast als ik je hoor zeggen: "Wat wil u drinken, Mijnheer?" Ik aarzel niet en antwoord: "Een glas wijn voor me, liefje."

Je staat op en stapt naar de bar. Ik ben trots. Trots met je beslissing, blijkbaar geïmproviseerd, om tijd te winnen. Ik geniet van je.

Je komt terug met een glas witte wijn en een glas rode wijn. Je plaatst het glas witte wijn voor me, vlak voor mijn knieën, op de lage tafel. Ik apprecieer het feit dat je het glas draait zodat het in de voet ingekerfde merk leesbaar naar me toe is gericht.

Maar ik kijk op als je niet naast me gaat zitten maar terug voor me zit, waar je eerst was gaan zitten. En vlak voor je je effectief neerplant, zwaai je even met je heupen, zodat je kleedje naar achter vliegt zodat je billen rechtstreeks op de vrij ruwe stof komen te zitten, je kleedje achter je rug opgeplooid.

Je slingert gracieus je rechter been over je linker dij. Met al je kracht druk je dat been zo hoog mogelijk over je dij heen en je draait je lichaam een tikje naar links en biedt me zo een kijkje onder je opgetrokken dijbeen naar je samengeperste heuveltje.

Je reikt naar je glas en bijna in triomf druk je het naar voor, wachten op een tik van mijn glas. Maar ik ga niet in op de uitnodiging.

Seconden kruipen voorbij. Ik zie hoe de vernedering je ruggengraat doet sidderen. Maar plots neem ik mijn glas en tik het zacht tegen het jouwe aan.

Je glimlacht en brengt jouw glas naar je lippen.

"Het is donkerrood volgens mij, slet." zeg ik vlak voor ik even van mijn glas sip. Ik zet het glas terug op de tafel en grijns, terwijl ik zelfgenoegzaam mijn armen op de rugleuning van de sofa plaats, breed gestrekt. Ik laat je zien dat ik een antwoord verwacht.

Je plaatst jouw glas terug, en slikt. Kucht even zelfs. Je hoofd draait snel van links naar rechts, maar je lijkt niet echt aandachtig te kijken.

Je knieën, je spreidt je knieën een paar centimeter, dan nog wat meer. Je kleedje sliert neerwaarts, naar je schoot. Verder, je beweegt ze verder, je voeten schuiven open. Je kleedje blijft continu afdalen, en je dwingt het nog lager door op je tenen te gaan staan, je knieën opgericht.

Je handen gaan op je dijen en je vingers sluipen, traag aan het stof trekkend, je kleedje nog verder naar je buik toe schuifelenend.

Ik zie de vorm van je kutje, die zich aftekent onder het gedempte licht, als een mollige vrucht. Het donker licht dat amper merkbare schaduwen en glinsteringen schetst op de knalrode stof van je slipje, dat het oppervlak van je geslacht past als een tweede huid.

Ik zie hoe je tracht in te schatten of ik de juiste kleur zie. En dan plots, vlot, spreid je je benen ver, en trek je met een hand de rand van je kleedje naar je toe. Je kutje trekt samen en ik zie hoe je lipjes zich losweken van elkaar onder het strakke stofje, en hoe ze zichzelf aanschurken tegen je slipje. Je hand trekt even snel je kleedje zo dicht mogelijk naar je knieën.

"Knalrood" bevestig ik.

Raam

2009-10-25T20:19:00.004+01:00

Ik snok kort aan de dunne ketting die aan je halsband hangt. Je kruipt over het veel te dikke en veel te dure tapijt. De ketting wordt even opgespannen, omhoog, om aan te geven dat ik wil dat je recht staat. Ik merk hoe je jezelf afvraagt of ik je heb laten kruipen voor het gigantische glazen raam, één van de 4 muren van het kantoor. Je staat. Naakt, zoals steeds. Dronken van sexueel verlangen, nat door de diepe genadeloze lust.

Je staat. En je plaatst je voeten snel ver uit elkaar, en heft je hielen een centimeter of twee van de grond, zoals ik het wens. Je staat roerloos. Handen achter je rug, je linker hand houdt je rechter pols stevig beet. Je voelt het klamme zweet op je rug. De positie dwingt je kleine borstjes naar voor. Je tepels als knoppen, om je lust te gidsen en te leiden.

Geblinddoekt, kan je enkel het schuiven van het gordijn horen, eerst links, en dan rechts. Je moet nu de hitte voelen van het raam voor je, de hevige zonnestralen die je huid schetsen, kleuren, strelen en tegelijk branden. Het zwart van achter je oogleden moet nu plots grijs geworden zijn.

Ik laat de ketting los en laat die tussen je vrijmoedige borstjes bengelen, tegen je vochtige kutje kletsen. Je weet dat ik dit met opzet doe. Je kreunt spaarzaam, en spant jezelf plots op, omdat je weet dat door je eigen genot zo uitgesproken te hebben, je een strenge preek hebt verdient. Maar je bent te geil om je in te houden, en ik weet het en dus zorgt ik ervoor dat je die regel breekt. Ik laat je mondje uitdrukken dat je tot de rand gevuld bent met begeerte, zodat ik je later kan straffen.

Ik stap even weg. Je hoort hoe ik de knoppen van een telefoon indruk. Een fractie van een seconde later voel je hoe ik de hoorn tegen je oor aanschurk. De kiestoon boort zich in je oor. Slechts tweemaal. Iemand neemt op.

'Hallo?'

Moet je antwoorden? Mag je antwoorden? Je wil me niet ontgoochelen. Je wil me ook zeker niet beledigen.

Maar voor je voor jezelf hebt uitgemaakt wat te doen, voor je je eigen twijfel hebt kunnen overwinnen, hoor je de stem:

'Ben je nat?'

Je knikt. Ik grijns. Denk je nu echt dat je iemand in deze kamer moet antwoorden? Je probeert nog steeds hard om niet teveel geluid te maken. Gebruikt enkel het recht dat je hebt, om te knikken of te schudden. Ja of neen.

'Goed slet, bewijs het dan, we willen het zien.' zegt de stem.

We? Wat? Je aarzelt. De hitte die door het raam komt moet nu nog drukkender aanvoelen. Misschien vraag je je nu af hoeveel ogen er op jou gericht zijn. Jij, die vrouw met een blinddoek, naakt, vlak bij een gigantisch raam, in het centrum van een drukke stad.

'Haast je teef.' De stem klinkt bitter, verveeld. Het is een andere stem dan die eerste.

Hoe? Hoe kan je bewijzen, aan iemand die jij niet kan zien, die vast en zeker in een gebouw aan de overkant van de straat zit, dat je nat bent? Alsof het een automatisme is reik je met een hand tussen je gespreide dijen. Je voelt je soepele kutje, vol verwachting verlangend naar je handje. Je reikt ver, voelt je klamme dikke lippen, goed gedrenkt, gesperd. Je binnenste lippen, als blaadjes van een bloem, wachtend om zich uit hun drijfnatte nestje te murwen. Je druppelt haast. Ik hoor hoe je kutje zompige geluiden maakt terwijl je jezelf met je vingers opent.

'Toon ons hoe gretig je drijfnatte spleet is, toon ons hoe heet je bent, teef' voegt een stem toe, een stem die verder klinkt, maar overduidelijk de stem van een vrouw. Je bent zeker dat het die is van een vrouw. Ik merk hoe je beweging een fractie van een seconde stokt.

Je glijdt je doorweekte hand weg van je vagina, ruikt je geilheid die van tussen je benen omhoog dwarrelt. Je verlangen te neuken. Neen, niet neuken, Geneukt te worden. Ik weet dat het dat is wat je nu wil.

Je aarzelt weer, en wrijft dan je kleverige hand op het raam voor je. Je smeert je wellust open. Je brengt dan je vingers naar je mondje, opent je mondje gracieus, en als een volleerde hoer dip je twee stroperige vingers tussen je pruilende lippen, en zuigt je eigen obsceniteit. Je gromt, alsof je hen wil laten horen hoe geil, gewillig en onderdanig je bent.

'Goed, slet, zeer goed.' Je hoort geroezemoes op de achtergrond. Het zwelt op. Gelach.

Je straalt, je straalt genot en fierheid uit.

'En nu: neuk ons.' grijnst een jonge stem. Een korte stilte.

Je wacht. Je denkt. En je grijpt dan de hoorn uit mijn hand. Ik sidder als ik je plotse aanraking voel, en je voelt hetzelfde. Te tijd staat even stil. De aanraking duurde even te lang. Het was alsof ik je uit je trance had getrokken.

Je brengt de hoorn achter je rug, en glijdt die tussen je benen en grijpt hem terug voor je. De gekrulde draad raakt je doordrenkte kut. Je lijkt te zuchten. Diep in de ademen. Jezelf klaar te maken.

Traag laat je de draad heen en weer glijden, tegen je gevoelige lipjes. De kabel schuurt hard. Elke ring slaat kort tegen je clitoris, wanneer je de draad tergend langzaam naar voor en naar achter trekt. Elke krul jankt en tikt tegen die zachte knop. Je heupen beginnen traag de tegenovergestelde beweging te doen. Ze draaien en kantelen, je rug kromt, je bekken daalt, de draad verdwijnt tussen je labia als een strak gespannen touw.

Je laat jezelf gaan, zonder terughoudendheid, en laat jezelf toe je genot uit te drukken met je wijd opengesperde en luid kreunende mond. Wat je nog geiler maakt. Je eigen geluiden voegen toe aan je genot.

'Stoppen, nu.' zeg ik, net op tijd.

Ik trek de hoorn uit je handen, en van tussen je benen. Ik merk hoe je heupen blijven rijden.

De hoorn, ik druk hem tegen je oor, en hij voelt heet aan.

'En nu ga je ons tonen hoe hoeren zoals jij aan een pik zuigen, en doe het alsof je jaren geen pik meer hebt gehad.'

Twee stemmen.

Je aarzelt geen seconde, en knielt. Knieën opengesperd. Je opent je mond in een grote O, alsof je een echte paal tot jou neemt, en je plaatst beide handen voor je gezicht, rond een denkbeeldige pik, ingebeelde ballen. En je begint te rukken, dartelt met je tong rond de onzichtbare lengte, de volle lengte, je hoofdje naar voor en naar achter wippend.

Tot ik mijn vinger tussen je hals en je halsbandje krul en je zo dwing recht te staan. Je hoort nog hoe ik de gordijnen weer dicht schuif. De hitte van de zon verdwijnt.

Je staat, zoekt de juiste positie. Een tik op je billen brengt je terug bij me: 'Goed, maar kon beter.'

Kijken

2009-10-17T07:12:00.001+02:00

Genoegen nemen met naar jou te kijken. Soms is het echt voldoende: jou naakt te zien, en je hele lichaam te bewonderen.

Niet gluren, neen. Ik wil wel dat jij het toont. Jij moet je dus uitkleden, en staan.

Je doet het vaak zo strots, wanneer ik het je vraag. Niet arrogant, niet pronkerig, maar fier.

En dat mag elke vrouw zijn. Trots indien naakt. Zichzelf tonend. Een blijk van parmantigheid zonder zelfgenoegzaamheid.

Sculpturaal. Perfect.

Je armen, de spieren die strak gespannen zijn, maar niet overdreven opgefokt. De kracht die die armen uitstralen, een kracht die er is voor mij, voor ons beider verlangen.

De schouders, stevig, klaar om jezelf te steunen als ik met alle kracht en macht tegen je aan wip. Schouders waartussen je hoofd bengelt: omdat je het opgeeft en ondergaat, of omdat je jezelf gewillig laat verdrinken in de lust die we delen.

Je borstjes, zo klein, zo lieflijk, perfect, ietwat puntig. Handig en een handvol. Voldoende, exact bemeten. Het begin van de glooiing, onder je sleutelbeen; de schitterende ronding opzij, de soms glinsterende ronding onderaan.

Je tepels, uitnodigend, tekenen van je geilheid, verraders van ontucht. Hun kleur met het subtiele contrast bovenop je huid; de vorm van die tepels, vaak haast onbestaand, soms zo uitgesproken; beenhard de eerste minuten, zo zacht en donzig als ik je neuk. Zo verlokkelijk.

Je zijen, mals en ietwat vlezig. Ik wil geen skelet. Ik wil vrouw. Huid om te kietelen en te pesten, spieren om vast te grijpen en te nijpen, lichaam om te strelen.

Je buik, het oppervlak dat het meeste smeekt om gekust te worden, oneindig veel curves, bochten, kronkels; geen vierkante centimeter oppervlak heeft dezelfde vorm. Oneindige vlakte om te ontdekken. Teer, fluweel, maar tegelijk smekend gevuld te worden met mijn meest dierbare geschenk aan jou: warm zaad.

Je rug, landingsbaan naar je billen. Canvas waarop ik wil tekenen met een zweepje. Huid waarin ik wil planten met nagels. Lichaamsdeel dat ik wil zien kronkelen, draaien, kermen, torseren, plooien.

Je voeten, hebben me nooit bekoord. Niet alleen die van jou, die van niemand. Geen fetishist. Maar je enkels, die benen. Kuiten als pilaren, dijen als uitdrukking van je stevigheid. Mijn handen, wanneer ze je benen strelen, voelen nietig, onbestaand, als die van een kind.

Je benen, ik wil ze als slangen voelen rond de mijne, ik wil dat ze zich vast strikken rond de mijne en nooit meer loskomen. Ik wil dat ze zich openen. Je benen, de wachters van het moment waarop je jezelf openstelt. De beslissers.

Je heupen, breed, grijpbaar, neukbaar, verkrachtbaar, nijpbaar, zo statig maar tegelijk zo zwoel en zo vragend misbruikt te worden. De scharnieren tussen je lichaam en je kut. De overgangen van vrouw naar slet. Het kader waarbinnen je poesje ligt te blinken, staat te smeken, zit uit te dagen.

Je billen, groots, gevuld, perfect sidderend nadat ik ze sla, ideaal verkleurend als ik je markeer. Grijpbaar, maar moeilijk te bedwingen. Zo zacht en donzig, maar tegelijk zo vol, en handelbaar: opensperren, trekken, nijpen, krabben, nagels in boren, slaan, prikken.

Je kutje. Je poesje. Je heuveltje is het allebei. Kut, spleet om doorboord te worden, gevuld te worden, strak gespannen rond mijn lid, druipnat, plakkerig, doorweekt, ranzig maar altijd altijd altijd klaar om al mijn aandacht te krijgen. Kut, neukbaar. Neuk-klaar. Poesje, met die curve, dat speeltje, die tedere lippen, dat mulle vlees. Die haartjes, als een grens, als een waarschuwing: hierachter ligt de schat. Kut en poesje. Hard en zacht.

Toon me, toon me hoe graag je het wil

2009-10-11T21:16:00.001+02:00

Kom hier. Neen, niet stappen. Kruipen. Vandaag wil ik je alleen zien kruipen.

Traag, onderdanig. Ja, inderdaad buig je hoofdje maar. Durf me niet aan te kijken.

Kom. Kom hier. Leg je hoofd op mijn dij en streel me. Wees zacht. Neen, ik heb niet gezegd me af te rukken. Ik zei strelen.

Oh ja, als je niet goed luistert, dan trek ik aan je haren en dan doet het pijn.

Vind je niet dat je dat dan verdient? Ja toch? Juist.

Doe nu maar verder. Liefkoos. Bemin. Heb lief. Zo, ja, met je zachte lange vingers, die amper durven grijpen, die bijna niet durven raken.

Ik spreid m'n benen, heb je dat dan niet gezien? Moet ik alles bevelen? Blijkbaar. Ja, wees ook maar zacht met mijn teelballen, draag ze, weeg ze, streel ze.

Heb ik je net zien je lippen likken? Je hebt honger he? Je voelt je leeg, niet? Je wil het voelen. Je wil gevuld worden. Waar dan ook. Hoe ook. Je wil het zo graag.

Knik maar, maar je zal toch nog even moeten wachten. Want vergeet niet, het gaat om mij, niet om jou.

Oh, hoor je grienen als ik je sla op je billen. Alsof je dat echt erg vind. Pijn zal het wel doen, maar je hebt het toch graag niet? Voel het zelf eens. Ja, je hebt het gehoord, waarom twijfel je altijd? Waarom aarzel je altijd? Wees nu toch eens volgzaam en doe nu toch eens snel wat ik je vraag.

Je voelt het toch? Als je het niet doet sla ik je. Elke keer. Ik hou vol, wees gerust.

Ja, grijp tussen je benen. En? Vertel me. Vertel me in je eigen woorden wat je voelt? Nat? Is dat alles? Week? Ja, goed. Nog nog. Druipnat ja. Klef. Mhhh... Gevoelig. Echt? Smeuïg. Mooi!

Stop nu maar. Wat? Klaar om geneukt te worden? Vast en zeker, liefje. Gulzig sletje. Zie je, ik kan ook lief zijn hoor, vertederd door je verlekkerdheid, door je onderworpenheid, door je slonzig gedrag, door je dorst.

Kus me daar. Ja, kussen alleen. Mja... Zo'n zachte lippen. Als ik kon, dan wou ik alleen gekust worden door jou. Soms is dat genoeg. Echt. Soms is dat meer dan voldoende. Je bent zo aandachtig, zo vol ingetoomde begeerte; zorgvuldig, teder.

Je bent té goed. Ja, sorry, ik hield het niet. Ik moest je vastgrijpen bij je haren en je over mijn pik rammen. Ja, hard en ver. Oh, hoor je gorgelen. Kijk me aan. Ja, kom maar snel op adem, straks daal je terug af, neukpopje. Mijn neukdingetje. Mijn gaatjes.

Ja, sluit je mondje maar. Harder. Nog Harder!

Doe je ogen open. Je kan het hoor, echt. Nog één keer. Lang nu, zeer lang, tot de limiet. Tot je jezelf van me afduwt.

Goed zo, hijg maar. Gaat het? Vind je niet leuk he? Ik wel.

Vertel me nu eens, wat wil je, en waar wil je het?

Ja, liefje, ik wil het ook zo. Kom maar op me zitten.

Nederig

2009-10-05T22:04:00.002+02:00

Je knielt. Ik vraagt het niet eens, maar je doet het. Je buigt helemaal voorover en legt je schouders op de vloer, je armen ver voor je uitgestrekt.

Je kontje toont de grote rondingen, omhoog gericht; hoe je bilspleet neerdaalt in een punt die maar niet lijkt de willen eindigen.

Je zwarte haren liggen zo mooi rond je hoofd. Wild, toch elegant; zeer vrouwelijk, maar haast dierlijk.

Ik hou van de vorm van je schouders. Hoe je spieren, niet overdreven maar toch zichtbaar, je sterk doen lijken.

Je middel richt zich op en maakt zich zo breed, naar je heupen. Je heupen. Een greep. Pure zachtheid. Definitieve vrouwelijkheid. Vruchtbaarheid. Sterkte. Kracht. Uitnodiging.

Je lichaam legt zich. Je lichaam strekt zich. Ik probeer te lezen wat je houding me zegt. Aanbieding? Nederigheid? Onderdanigheid? Toon je me een nieuw stap? Toon je jezelf slaafs? Slavin? Even? Enkel nu? Altijd? Volledig gewillig en onderdanig? Slavin? Echt slavin?

Ik wacht. De houding moet vast niet makelijk zijn. Ik terg je zo graag door je te laten ondergaan wat je zelf begonnen bent. Ik grijns.

Mijn voet op jou plaatsen? Evident. Je bevelen mijn voeten te kussen? Pffff, ook evident.

Ik sta op en stap over je lichaam. Nu weet ik dat de angst in je opkomt. De twijfel. De aarzeling.

Ik ga achter je staan en doe ostentatief m'n riem uit. De gesp klettert. Het leer zoemt als ik het uit de ringen van mijn broek trek. Je vingers graaien naar en krabben aan de stenen vloer.

Ik buig voorover en laat mijn wijsvinger beginnen aan de bovenkant van je compleet opengesperde bilspleet, laat hem dalen over je anus, waar ik even vertraag en kort de vingertip krul, en ik kantel mijn hand en leg de volle handpalm op je natte dikke kutje. Ik druk ruw mijn duim tegen je lippen aan en glijd oh zo gemakkelijk langs je ruwe opening naar binnen en druk in één beweging tegen de bovenkant van je binnenkant.

Ik grijp je zo vast en trek even heel heel kort. Je haakt de tippen van je vingers aan de rand van de tegels.

Mijn hand, trek ik terug, hef ik hoog op en doe ik striemend hard op je billen slaan.

'Auuuuww' je heft je hoofdje even op en trekt je heupen weg van me. Ik grijp je heup en trek je terug naar me toe. Als een ding.

Mijn hand opgericht, klets ik met al mijn vingers schuin over de ander bil.

Je sist en weer gaan je heupen naar voor. Ik leg mijn hand dan op je onderrug en druk hard, je heupen naar me toe drukkend. Ik plant ietwat van mijn nagels in je vlees.

Ik reik mijn hand opzij en ransel tegen de zijkant van je bil. En snel tegen de andere kant. En nog sneller van boven neer op je zachte nazinderende vlees.

'Auwwauwauw...stop...niet zo hard.'

Ik grijp met mijn hand naar voor en maak een vuist met een pak van je haren er in en trek zachtjes, een snok.

'Je mag van mij gerust beslissen wanneer, maar ik beslis hoe hard.'

Ik laat je haren los en hef m'n hand op.

'Zo, zeg maar wanneer....'

Je krult weer je vingers, lijkt nood te hebben om iets vast te grijpen. Je fluistert het haast: 'Nu...'

Ik gehoorzaam.

Daar

2009-09-29T10:04:00.000+02:00

'Ga daar even staan.' Ik nam een tijdschrift en zette me neer in de zetel. Je stond niet ver van me, een blik opzij en ik zag je naakte lichaam.

Je kleedje lag nog op de stoel. Ik vond het zo mooi. Je was ook zo fier dat je het gekocht had, en ik had jouw beslissing duidelijk bewonderd en bevestigd. Je zag er zo sexy uit in dat kleedje, dat ik onmiddellijk besloot je te bevelen je uit te kleden.

We hadden niets gepland, niets afgesproken, dit was een gewone avond, maar plots kreeg ik zo'n zin dat ik het had gezegd: 'Doe het uit, leg het hier.'

Maar nu, wat nu? Ik ben geen beslisser. Ik weet het vaak niet allemaal op voorhand, ik laat me vaak leiden door het 'nu', het 'hier'. Ik ben niet zo zelfzeker als vele andere mannen. Ik bewonder hen, maar zo ben ik niet.

Dus nu, ja, wat nu. Zou je het voelen dat ik even nadenk? Of voel je het aan als pesten? Is het voor jou wel pesten? Ik heb je een duidelijke taak gegeven, en je weet nu exact wat doen. Dat zou je liever moeten hebben dan zelf te moeten beslissen, niet?

'Stel, jij mag om het even wat kiezen, wat zou je NU willen doen?'

Ik hoor aan de stilte dat de twijfel, de aarzeling, compleet is bij jou. Ik glimlach in mezelf.

'Niet denken, gewoon zeggen alsjeblieft.'

'Ik... euh... ik weet het.... niet.... misschien dat...' Ik zei het haast snauwend, meer dan ik wou: 'Zeg. Gewoon. Waar. Je. Nu. Aan. Denkt!'

'Ik wil iets gaan drinken... met jou.... iets drinken, uit.. euh.. buiten.'

Het leek alsof je je hoofdje naar beneden boog. Was dat omdat je dacht dat het te dom klonk?

'OK. Kom. We gaan.' zei ik terwijl ik het tijdschrift weg gooide en op stond. Ik nam het kleedje, stapte naar je toe en legde het rond je nek.

'Enkel dit, niets anders.' en ik pletste even tegen je zachte billen.

Gaat het nog?

2009-09-25T21:25:00.000+02:00

Ik leg mijn hand op je schouderblad en streel het zacht naar je onderrug.

Mijn wijsvingers zoeken de markeringen, de ruwe strepen huid die ik net heb aangebracht en benadrukken ze door ze nogmaals met de tippen van mijn vingers te aaien.

Je trekt je hele lichaam samen, strak en gespannen. Ik sus: 'shhhtttt...' Met mijn lippen tegen je oor fluister ik: 'Je doet het echt zeer goed.'

Mijn hand klapt half-hard tegen je billen, om mijn waardering te beklemtonen.

'Zeer goed...' voeg ik toe, terwijl ik naar achter stap, mijn ogen glijden langs je huid, je naakte lichaam, hier en daar bedekt met rode, roze of paarse lijnen.

Korte en lange strepen, dunnen en dikkere, als een doek waarop ik tracht iets compleets te tekenen. Als een prachtig ding, dat ik nog mooier wil maken.

'Zeer zeer goed.' Herhaal ik terwijl het zweepjes door de lucht suist en dwars over je rug landt.

'Auuuw......' Je zet een stap naar voor. Ik besef dat de klap harder moet zijn aangekomen dan je had gewild.

Ik richt het zweepje naar je enkels en tik even tegen je hiel. 'Mooi naast elkaar terug, alsjeblieft.'

Je verzet je naakte voetjes op de donker houten vloer. Zachtjes, met kleine stapjes, bang je volledige houding te verknallen.

Ik hef mijn arm op, mik en zwiep op haast exact dezelfde plek, maar zachter nu.

'Ohhhh.... neeen' hoor ik je zeggen, en even snel bijt je op je lip, maar het woord is er uit.

'Jij hebt net niets te bepalen meisje.' En luid landt het zweepje op je rechter dijbeen, vertikaal. Als reactie hef je even je voet van de grond, en snel ransel ik je andere been. En weer herhaal je de vluchtbeweging.

'Probeer nu eens stil te staan.' Het tempo wordt verhoogd. De slagen volgen elkaar sneller op.

Ik trek een horizontale lijn over je billen en zie hoe je je heupen naar voor duwt, de dampend hete lucht van de kamer berijdend. Dan snel kruis ik er een schuine lijn over, op je ene bil, dan je andere.

De snijdende meppen geven het soort pijn die uitermate kort maar intens is. Zeer plaatselijk. Ik draai m'n pols en zwiep een korte zacht-roze snee over je heup. En dan snel op je bovenarm.

Je laat even je armen zakken. Maar heft ze dan weer hoog boven je hoofd. Ik denk terug aan je verbazing, je twijfel, je onzekerheid toen ik je had gevraagd gewoon je armen boven jou te heffen, en ik je niet vast maakte. Ik was benieuwd hoe goed en hoe lang je zelf je armen zo hoog kon heffen.

Ik leg het zweepje tegen de onderkant van een bil en laat de leren lus zacht heen en weer gaan onder de prachtige curve. Ik tik even, liefdevol, en streel dan terug, van links naar rechts. De lus wordt teruggetrokken, en met veel aandacht druk ik het zweepje tussen je dijbenen, zonder je aan te raken.

Ik wacht. Ik wacht nog. Ik zie hoe heel je lichaam zich spant. Ik hef het zweepje op tot het tegen je kutlipjes gedrukt is, en trek heeeeeeel traag de zweep terug. Je huivert, je schokschoudert, je jankt stilletjes.

Wanneer de lus ongeveer tegen je kutje is, vertraag ik nog meer, draai en kantel het zweepje en trek het dan in één beweging weg.

Ik zie hoe je lichaam in één seconde zich lijkt te ontspannen, en kies dat moment om de lus loeiend hard tegen je kutje aan te kletsen.

Je piept: 'Ieeww...h... hey!' En nogmaals 'Nee.' En nog! 'Neeeeen!' En sneller nog één en nog één.

'STOP STOP STOP....' huil je.

Ik stap naar voor en schuif mijn handpalm onder je en leg die zacht op je dampende bloedhete kutje. Het voelt mals. Zo zacht. Poezelig zacht. En drijf drijf drijfnat.

'Nog even, poesje.... nog heel heel even.' fluister ik plagerig in je oor.

Losjes

2009-09-24T19:11:00.002+02:00

Daag je me nu uit? En waarvoor? Daag je me uit jou te knuffelen? Daag je me uit jouw tepels zachtjes te kneden, te knijpen, strak te trekken?

Daag je me nu uit dat kleedje van rond je heupen te scheuren, je om te gooien, je heupen omhoog te rukken en mijn pik hard in jou te rammen?

Daag je me nu uit je knie te kussen, en dan je dijbeen, en dan je heup, en dan je buik, en dan nog je buik, steeds weer je buikje, tot ik de onderkant - die unieke glooiing- van je borst bereik en die de dikste en meest langdurige kus geef ooit gegeven?

Daag je me uit om met mijn hand te zoeken naar je kutje om na te gaan hoe nat je wel bent?

Daag je me wel uit? Of weet je gewoon niet hoe je te gedragen?

Plezier

2009-09-10T21:12:00.000+02:00

Ik denk niet dat ik aan alle eisen voldoe. Ik ben soms onzeker over wat te doen, wat te zeggen. Ik heb er soms echt geen zin in. Ik vraag me vaak af of jij er wel plezier aan hebt.

En soms kan ik ook niet geven wat je wil. Soms wil je meer. Soms zeg je stilletjes, aarzelend: "vind je het erg als ik nog..."

Natuurlijk niet. Nooit. Nooit kan ik dat erg vinden.

En dan hoor ik het bed wat kraken, de lakens wat schuiven, soms een nat geluid, amper een zucht of een kreun.

Ik durf me dan afvragen wat je denkt op dat exacte moment. Beeld je je iets in dat ik niet ken? Denk je aan iets dat je me nooit zou durven vragen?

Even snel weet ik dat -hoe graag ik je ook wil hebben - die plek, dat moment, volledig en enkel van jou zijn.

Als ik je vastbind en blinddoek

2009-09-03T21:01:00.000+02:00

Als ik je vastbind en blinddoek, dan voel ik soms hoe de drang om hard te zijn ongenaakbaar in me groeit, haast tot ik het niet meer hou, en eigenlijk van je zou moeten weglopen. Dan voel ik je bang worden, en dat maakt me soms roekelozer.

Als ik je vastbind en blinddoek, is het soms om je zekerheid te bieden. Omdat ik merk dat je niet weet hoe te staan, of wat te doen. Je lijkt nood te hebben aan een duidelijk teken, een gids, een plan, iets welbepaald.

Soms bind ik je vast en blinddoek je om je te testen. Om de rustig binnengeslopen gewoonte in één ruk weg te vegen en na te gaan of je wel nog even aandachtig, gewillig, gehoorzaam, gedisciplineerd en belangeloos bent.

Soms om je te pesten nadat je weer overduidelijk geen blijf weet met je eigen lust en drang en genot en je dringend moet ingetoomd worden. Want uiteindelijk dien je mij. Niet jezelf. Toch?

Ik bind je vast, en ik doe je een blinddoek om, soms omdat dat je gewoon zo prachtig maakt. Omdat je dan zo aangeboden lijkt, zo klaar, zo compleet.

Zo trots.

Zomer

2009-08-11T22:32:00.006+02:00

Als het zomer is, is alles zo ontzettende bereikbaar. Minder lagen, alles minder strak aangespannen.

Een hand kan al eens snel onder een rok of zomers kleedje verdwijnen en zacht op je billen kletsen. Te zacht om straffend te zijn, maar te hard om liefdevol te zijn.

Een knopje kan al eens los hangen aan een hemd. Vingers kunnen eens verdwijnen onder het dunne witte stof en de aanvang van je borstjes strelen, daar waar je schouder afdaalt en je boezem opstijgt.

Een vinger kan al eens krullen onder het touwtje van een bikini broekje, daar waar het stof je heup niet meer aanraakt maar er over gespannen lijkt, daar waar het zo ontzettend kittelt, maar waar je niet mag toegeven aan je lach om de spanning niet te breken.

Een lichaam kan al eens drijfnat zijn van het zweet na hard gewipt te zijn of langdurig geneukt te hebben. Kleverig, naar zout smakend, nog heter dan de ondraagelijke hitte van de nacht, maar de lust doet je even die hitte vergeten.

Een broek kan al eens wat lager rond de heupen hangen, klaar om met een tikje van je heupen te glijden en rond je enkels te vallen, waarop mijn hand je schouders voorover duwt, en mijn andere hand snoeihard op je billen landt en mijn mond gretig het woord 'slet' sist.

Een ijsblokje kan al eens afdalen, van je kurkdroge lippen, naar je gespannen nek, over je borst naar één van je weke tepeltjes. Het ijsblokje kan al eens in mijn handpalm rusten, vlak voor ik het tegen en voorbij je kutlipjes druk.

Een zoen in de schaduw van een boom kan al eens zacht zijn, als ik hem plaats op je glimlachende wang.

Geef jezelf

2009-07-01T22:57:00.002+02:00

Hoe ik jou zie: je dient of je wordt gebruikt.

En ik stap constant van het ene over op het andere. Ik heb geen voorkeur, en ik wil eigenlijk ook niet weten wat die van jou is.

Maar soms toch wel. Soms ben ik nieuwsgierig: wat zou je NU het liefst hebben: dat ik je gewoon neem? Of dat ik je vriendelijk vraag om me te bedienen? Of wil je misschien zelf beginnen, me uitdagen, me verleiden, me hongerig maken en jou toe laten te komen halen wat je wil?

Nu, als ik neem, dan wil ik. Ik grijp, gebruik, en zet weer weg of laat je vallen. Je bent me op dat moment niet meer dan een ding. Ik heb het daar soms moeilijk mee. Ik wil je dan troosten, verzekeren dat er 'meer' is. Maar vaak wil ik je echt laten vallen, negeren, verlaten, om te zien hoe het je radeloos maakt, wat je dan voelt. Ga je dan smeken? Wacht je mooi af?

Als ik neem, dan wil ik je gewoonweg. Als je me dient, dan doe ik eerder een beroep op jou. Dan vraag ik het, of beveel ik het. Maar uiteindelijk zet jij de stap. Ik kom je niet halen, of ik grijp je niet; neen, jij doet wat verwacht wordt. Ik moet maar knippen met m'n vingers. Ik moet maar je naam zeggen. Ik moet je maar aanspreken met één van je koosnaampjes. En je komt. Dienster. Gewillig en gretig om je te bewijzen. Gehoorzaam en hongerig want je lust zal gestild worden.

Maar is dat dan zo nobeler dan genomen worden en je daarna waardeloos te voelen omdat ik je gebruikt heb en je heb laten vallen? Is het zo eervoller om mij te dienen dan om gebruikt te worden? Wat denk jij? Wat voel jij?

Beiden horen er bij. Beiden brengen mij genot, en jou ook.

Maar het ultieme is natuurlijk dat je je geeft. Dan breek ik. Dan kan ik zo moeilijk weerstaan. Dat weet je. Je kent dan je kracht, en je gebruikt die. Jij biedt je aan en ik neem je dan of laat je toe me te bedienen, maar jij bent dan de sterkste. Jij hebt me week gemaakt, en ik ben gewillig gevolgd in je bedoeling.

Dat is zo mooi om te zien. Hoe je smeekt. Hoe heel je lichaam amper in te tomen valt. Hoe je kronkelt, hoe je jezelf gek maakt, hoe je hele lijf verraadt wat je wil en wat je voelt. Dat is het mooiste beeld dat je me kan geven. Het maakt je zo kwetsbaar. Haast beschamend, is het spektakel. Haast vernederend. Maar toch zo puur, vrouwelijk, liefdevol en zo echt.

Sta me dan toe je net wat langer dan nodig is te laten smeken, kronkelen, hijgen; want het beeld vervult me van genot.

Soms wil ik

2009-06-20T13:10:00.000+02:00

Soms wil ik gewoon een druppel zijn.

Ik laat je spelen

2009-06-19T20:29:00.000+02:00

Welk onderbroekje heb je aan? Welke kleur? Exacte kleur?

Heb je er wel één aan? oh, eigenlijk is dat toch een beetje cliché, zonder slipje.

Maar natuurlijk is dat altijd ook warm, intens, spannend, uitdagend.

Ik moet van je blijven, maar mijn handen jeuken, mijn vingers friemelen. Ik kan amper van je blijven.

En je maakt het me niet makkelijk door zo te gaan zitten, door tegen me aan te schuren, door iets té sissend iets in m'n oor te fluisteren.

Jij speelt met mij, en ik vind dat helemaal niet erg.

Want ik en alleen ik zal straks dat kleedje uitermate langzaam omhoog doen glijden, en enkel mijn vingers zullen er onder krullen en enkel mijn handen zullen je billen bedekken en enkel door mijn slag, hard, snijdend hard, zal je jouw stem laten horen.

Uitkleden

2009-06-16T21:40:00.000+02:00

Ik vind dat uitkleden zo een sterk teken is, zo een sterke beweging, doch zo eenvoudig en haast casual. Uitkleden: dat is jou tentoonstellen, je aanbieden, je naakt maken in de meest letterlijke en meeste figuurlijke zin.

Je lichaam etaleren, het onthullen in haar puurste vorm, is een gift.

Je naaktheid etaleren is alle grenzen en barrières weghalen, en jezelf onverbloemd overhandigen. Dus, zowel jezelf geven als jezelf beschikbaar maken.

Alsof je wil zeggen: "hier is het, dit is wat van u is."

Door je uit te kleden, waar andere mannen bij zijn, toon ik twee dingen: dat je van mij bent, en dat ik je aanbiedt om genomen te worden. Ik toon dat er geen grenzen zijn. Ik stel je beschikbaar. Ik bezit je dus ik bepaal alles.

Wanneer het kleed rond je enkels valt, voel je een schok van puur onversneden plezier door je lichaam snijden en eindigen in je kutje. Je voelt de haast onweerstaanbare drang je rug te buigen, je ogen te sluiten, je mondje weid open te sperren, je armen breed te openen, je voeten zo ver mogelijk uit elkaar te plaatsen en luid te kreunen dat je ruw, hard en volledig wil genomen worden.

Maar natuurlijk blijf je stil staan, wachtend op een beval van mij of een van mijn gasten. Je naakte lichaam, mijn eigendom, staat daar, met de ogen van die onbekende mannen die elke curve schetsen, elk lichaamsdeel beoordelen dat voor genot kan zorgen, elke centimeter huid appreciëren, de vorm van je gezwollen heuveltje, de brede heupen, de kleine puntige borstjes met de tepels die zich vooruitdrukken als kleine knopjes die schreeuwen bespeeld te worden.

Je lichaam. Mijn lichaam, mijn bezit. Alsof je een ding bent, dat ik neem, toon aan vrienden, waar ik mee uitpak. Als iets precieus, waar ik trots op ben. Trots dat ik mijn slet uitstal.

Maar ik zal pas trots zijn als je het verdient hebt. Verdient door deze mannen te dienen, door absoluut perfect voor hen te zijn. Door hen voldoening te geven zoals ze nog nooit voldaan zijn geweest. Door de ongeremde, schaamteloze, elegante maar uitermate sletterige vrouw te zijn die je echt bent. Met niets minder zal ik tevreden zijn. Met minder zal ik ontgoocheld zijn, en jij ook.

Zo ontbloot beginnen vingers naar jou te reiken, je vlees te onderzoeken. Een wijsvinger op een tepel. Een duim die de lijn tussen je gezwollen kutlipjes volgt, en ze zo makkelijk doet uit elkaar gaan. Je lippen spreiden zich snel door de zachte aanraking: je binnenste lippen, paars en glinsterend, fladderen naar buiten, smeken om gespreid en strak gespannen te worden rond een grote harde paal. Om het even welke harde paal.

Je staat haast hulpeloos, maar niet vastgebonden. Een test, om te zien of je er in slaagt je lichaam in te houden. Een test, om te zien of je je lichaam simpelweg de aanrakingen, inspectie kan ondergaan, in een blijk van volledige onderwerping en aanvaarding.

Het is duidelijk hoe opgewonden je bent. Je kan amper je ogen open houden, zo veel zin om ze te sluiten en al je andere zintuigen alle aandacht te geven. Je voelt hoe een hand je billen strelen, hoe een vinger afdaalt in je bilspleet, je natte spleet, nog een teken van je opwinding.

Jouw lichaam, mijn lichaam, is niet in staat te verdoezelen hoe je op deze onderdanigheid reageert, hoe het is om zo behandeld te worden, de aanvaarding bezit te zijn, en een speeltje te zijn.

Onder die zachte en veelvuldige aanrakingen, rollen rillingen langs je armen. Je tepeltjes reageren door nog verder uit te steken, en tegelijk week en vlezig te worden. Dik maar kort, zoals ze altijd zijn wanneer je geil bent. Botergeil. Je ademen wordt hard, onregelmatig, en ruw. Vingers en handen, nagels en knokkels, duimen en wijsvingers, allemaal bespelen ze je lichaam, om de meest willekeurige plaatsen, overal.

Terwijl je tracht je te concentreren op één aanraking, één hand, één man, voel je de overdaad en verdring je in de ontelbare strelingen, niet in staat te genieten van ook maar één van die aanrakingen. Deze mannen zijn hier om van jou te genieten, je kan enkel ondergaan en doen wat van jouw wordt verlangt.

Je kijkt opzij naar één van de mannen die dicht bij je staat en je ziet zijn half slappe paal. Zoals steeds aarzel je. Zo zeker als je bent over je onderdanigheid, ben je vaak onzeker over het nemen van initiatief. Mag je zijn paal aanraken? Mag je het vastnemen? Strelen? Rukken? Moet het? Is hij reeds boos omdat je er nog steeds niet mee bent begonnen? Of moet je wachten op zijn bevel? Of mijn bevel?

Je aarzelt nog wat langer en legt dan je vingers rond zijn nu stijve paal. De aanraking vult je met de schaamteloze drang erdoor geneukt te worden. De zachte huid die je snel naar achter trekt voelt natuurlijk en bekend aan.

Love Letters

2009-06-15T16:46:00.004+02:00

Het tijdschrift Wallpaper koop ik al een tijdje niet meer, maar via via las ik dat het thema van het Juli-nummer sex is.

Het tijdschrift vroeg aan Malika Favre van het bureau Airside om een lettertype te ontwerpen dat bestaat uit bevallige jongedames.

Elke letter kan je ook kopen (gelimiteerde oplage).

Ik hou van de 'N'.

Welke is jouw favoriet?

Wachten

2009-06-02T22:09:00.001+02:00

Je had me zelf gebeld, en dat had me even uit mijn lood geslagen. Half beseffend wat ik juist zei had ik snel geantwoord:

"Kleed je niet uit, sta bij de tafel met beide handen bovenop het blad. Het kan wel zijn dat je even moet wachten".

Ik weet nog dat ik zelf onmiddellijk daarna had opgehangen, en denk zelfs dat ik je stem nog hoorde in de verte, voor de hoorn neerging. Het voelde aan alsof ik het had gezegd om er van af te zijn.

Een paar uur later, onderweg, probeer ik mijn gedachten om te schakelen: van werk naar jou, van kantoor naar ons beiden. Het trage verkeer biedt me meer tijd dan ik had verhoopt, om die omschakeling te doen. Ik voel hoe mijn lul hard wordt en tegen mijn broek drukt.

Ik besef dat die beperkte instructies die ik je gaf best wel handig zijn. Ze waren vrij eenduidig, maar lieten toch plaats voor creativiteit langs jouw kant. Ook voor onzekerheid.

Een glimlach onderlijnt mijn plotse gevoel van bevrediging. Ik weet dat die beperkte instructies je gek maken van twijfel. Ik beeld me je in, hoe je heen en weer zou wandelen, hoe je zou twijfelen over dat 'kleren aanhouden', hoe je zou trachten de exacte positie te vinden. Een houding die jou niet teveel last bezorgt tijdens het eventuele lange wachten, maar tegelijk ook mij niet zal ontgoochelen.

Ik besef dat door die vrijheid ik mezelf de kans heb gegeven ontgoocheld te zijn. Dat ik mezelf een eenvoudige aanleiding heb gegeven jou te straffen.

Ik ben er zeker van dat je dat zelf heel goed beseft. Ik grijns als ik denk aan hoe je weet dat er geen ontkomen aan is.

Met mijn hand op de deurknop, denk ik even na. Het beeld van hoe je achter die deur op me wacht tracht ik voor ogen te krijgen. Zou je hier al lang zijn? Of nog maar net? Zou ik je betrappen terwijl je nog rustig alles klaarmaakt? Ik zucht en draai de deur open.

Je grijze rok hangt strak rond je naar achter gedrukte kontje. Je benen glanzen haast, in hun volle lengte, alle spieren onder hoogspanning. Je staat zo prachtig vrouwelijk in je hoge hakken, maar het feit dat je voorover gebogen bent, geeft ontegensprekelijk aan dat je je onderwerpt. Vrouwelijkheid en onderdanigheid, perfect samengaand.

Wanneer ik mijn jas aan de kapstok hang zie ik jouw grijze jasje hangen. Ik glimlach, en streel kort over de aanleiding die je me hebt gegeven jou straks te straffen.

Ik draai me om en wandel rustig vlak achter je, voorbij je, naar de zetel. Ik graai naar een tijdschrift en scheur het uit het plastic dat er nog rond zit. Ik zucht. Bladerend stap ik haast verveeld naar de keuken.

Even kijk ik over mijn schouder naar je, en zie hoe je handen bewegen en je vingers zich rond de rand van de tafel krullen.

Amper een paar minuten later keer ik terug. Het lijkt of je je voeten wat verder uit elkaar hebt gezet. Ik kijk even naar je, voor ik verder naar je toe stap.

"Staat je beeldig, dat rokje" zeg ik, terwijl ik terug naar je toe stap. Ik gooi het tijdschrift over je hoofdje, op de tafel. Met mijn wijsvinger onder de rand van je rok gekruld hef ik die op en leg ik je rokje op je onderrug. De stof zat zo strak rond je heupen dat ik flink moest trekken.

Je billen, die perfecte curves, die strakke zachte huid, nodigen onmiddellijk uit. Ik hef even m'n hand, ontspannen, niet echt hoog, maar ik bedenk me snel.

Ik schuif mijn duim onder je bordeaux topje en duw het naar je schouders. Je hangende borstjes bieden even weerstand, maar ik trek het stof er met een ruwe ruk over. Mijn arm grijpt even onder je en ik leg één van je prachtige bengelende hompjes vlees in mijn hand. Ik weeg je borst. Dat zachte vlees, deinend op mijn schommelende hand, voelt teder aan. Voor even denk ik er aan nu en hier te stoppen. Voor even maar.

Om mezelf terug bij de les te brengen neem ik plots de tepel tussen duim en wijsvinger en trek ik het zachte puntje recht naar beneden, ver genoeg om het pijnlijk te maken.

Ik voel hoe je poep reageert door zich tegen mijn heupen aan te drukken. Ik zie hoe je vingers wit worden, wanneer je ze harder rond de tafel nijpt. Tot ik loslaat. Maar een fractie van een seconde daarna herhaal ik de beweging: ik nijp hard en trak sneller je tepel naar beneden. De pijn moet nu ver door je lichaam aan het bonzen zijn. Scherp, maar bijna draagbaar. Of toch heel draagbaar?

Mijn andere hand wringt zich tussen mijn heupen en je billen, en ik leg mijn handpalm vlak op je kutje, drukkend, ruw, mijn middenvinger zoekend, graaiend naar je ingang.

Je bent drijftnat. Ik ben hier amper een tweetal minuten en je bent al drijfnat. Maar ik weet dat het niet door mij is, maar door de spanning, het wachten, en je eigen fantasie.

Ik laat je tepel los en recht m'n rug terug. Ik graai naar de gesp van mijn riem en met één hand sleur ik die los.

"Ik heb deze middag een nieuwe riem gekocht" zeg ik, mijn andere hand verlaat tergend traag je natte spleetje. Ik zorg dat mijn middenvinger zo lang mogelijk je lipjes raakt.

De dunne zwarte riem glijdt van tussen de ringen van mijn broek. Bij elke stap hoor je een zachte klik van het leer.

"Zeer licht, voel maar." Ik hoor je sissens je adem inhouden en ik merk hoe je je hoofdje even naar achter heft.

Maar ik leg de riem gewoon rustig op je onderrug. Van links naar rechts laat ik hem wat glijden, tot hij in evenwicht ligt. Zachtjes laat ik hem los. Ik aarzel even, maar merk dat hij mooi blijft bengelen. Over je rug gedrapeerd.

De gesp bengelt links van je. Ik zet een stap naar achter. Nog een. Armen gekruist kijk ik je aan.

Je kutlipjes piepen van tussen je ronde dijbenen. Ze tuiten zich, zo mals, zachtjes en ruw tegelijk. Zo vleselijk, maar tegelijk zo hard want zo intiem.

Mijn wijsvinger tikt even tegen je linker lipje, en ik druk hem even opzij, mijn vinger krinkelend zodat die zich tegen je ingang boort.

De gesp rinkelt, de naalt tikkend tegen het kader van de gesp.

Ik hef mijn hand op en laat die zacht landen, pletsend, op je rechterbil.

"Auw!" kir je. Je stem schor maar stil.

Plots zie ik de riem schuiven. Traag. Onmenselijk traag daalt de gesp verder, maar steeds sneller, tot de riem op de grond valt.

Ik hoor je diep inademen.

"Jammer" zeg ik, en ik buig voorover en raap het lange zwarte leer op. Dubbelgeplooid laat ik de leren reep bengelen. Vlak boven je billen. De riem tikt even op je strakke kontje.

Ik zwaai mijn arm naar links, en land de riem horizontaal op je linkerbil.

Je hele lichaam buigt naar voor onder de slag. Je mond schreeuwt ver opengespert: "Aiiiee".

Ik wacht even. Ik hoor je je eigen speeksel opzuigen maar merk dat een druppeltje op de tafel valt.

"Waardeloos." en ik benadruk de laatste lettergreep met een lange haal recht van boven naar beneden, op je rechterbil, stukken harder dan de eerste.

De pijn moet nu vreselijk bijten. Ik hef snel m'n arm opnieuw en doe hetzelfde met je linkerbil.

Je slaakt weer een luide ongeremde kreet. Ik laat snel de volgende slag volgen, diagonaal, en nog sneller de volgende, je krijgt amper tijd om te ademen, de volgende, je slaat met je vuist op de tafel, nog één harde nog, de slagen volgen elkaar bliksemsnel op, ik ben ongeremd, sla er maar op los, je schreeuwt "Nee, stop, nee!!!""

Ik stop.

Ik glij met mijn wijsvinger over één van de branderige rode bannen. Je sist.

Je weet dat dat woord, 'waardeloos', niet correct is, dat je net wel van onschatbare waarde bent

Geboeid: beperkend of bruikbaar

2009-06-02T20:13:00.003+02:00

Ik maak je niet zo graag vast. Ik vind vaak dat het zo 'scene' aandoet. Gemaakt, een stukje toneel. Alsof het 'moet'.

Maar soms moet het ook. Soms kan het niet anders. Soms smeekt de situatie er om; of wenst je lichaam het overduidelijk; of komt het me makkelijk uit; of gun ik je dat pleziertje wel eens.

En zie ik vaak twee dingen gebeuren.

Of je zakt weg van schaamte, van vernedering, van onbegrip en frustratie en ontgoocheling in jezelf. Je wil niet, je haat het, je vecht ertegen, maar zonder te overdrijven. Want je weet goed dat dat me nog bozer kan maken. Je wil niet want je weet dat je het zelf hebt opgezicht, dat jij de oorzaak bent, dat het enkel alleen je schuld is, dat ik niet anders kan, dat je het verdient.

Dat je het o zo hard verdient.

Of je wordt bloedgeil. Je lichaam wordt nog duidelijker in de tekenen van je opwinding: benen verder open, rugje harder gerecht, tepels strakker en puntiger, kutje nog weker en natter. Je mondje spert zich of je ogen sluiten zich. Je vecht niet. Want ook hier krijg je denkelijk wat je wil:

Harder. Meer. Langer.

Want daarom moet ik je vastmaken: om je goed en volledig, ondeelbaar en onbeperkt, te kunnen gebruiken.

Kamerbreed

2009-05-05T16:15:00.000+02:00

Ik ergerde me aan de geur van de zeep. Mijn handen voelde ook plots droger aan dan ik wou. Ik rechtte nog even de kraag van mijn hemd, met de spiegel als gids, en stapte dan rustig uit de badkamer naar het bed.

Ergens vroeg ik me af hoe je zou wachten op me. Ik legde mijn hand op de klink en stapte de kamer binnen.

Je zat netjes op de rand van het bed, keek me plots aan en ging snel rechtstaan. Het leek alsof je je betrapt voelde.

Aan mijn kant van het bed legde ik mijn polshorloge op het kastje. Ik plaatste mijn bril er naast.

Eén muur van de hotelkamer was één grote raampartij, bedekt met een dichtgetrokken donkerbruin dik gordijn. Ik stapte naar het midden en met één beweging rukte ik het gordijn open.

Ik hoorde je even kirren.

Achter het dikke zat nog een tweede, een lichtdoorlatend gordijn, van een blinkend wit. Het hotel stond hier duidelijk nog niet zo lang.

Ik duwde het dikke gordijn links en rechts tot tegen de muren. Ik stapte naar het bed en drukte het licht uit.

Buiten was het schmerdonker. Het raam van de hotelkamer keek uit op een binnenplein van een appartementencomplex met een parkje. Je hoorde de kinderen buiten schreeuwen en praten. Je kon voetstappen horen van wandelaars.

Ik keek naar je, hoe je daar stond. Afwachtend. Ik merkte dat je onzeker was. Ik voelde dat ik misschien even onzeker was als jij, maar ik had het geluk dat ik kon leiden en belissen. Jij kon enkel ondergaan.

Je keek over mijn schouder naar buiten, maar kon enkel de contouren van de gebouwen zien en hier en daar een gele vlek van een straatlantaarn.

Ik keek achter me en stelde je gerust: 'Ik denk niet dat iemand iets kan zien.' Ik was er niet zo zeker van, maar jij blijkbaar helemaal niet. En dat had duidelijk effect. Ik zag hoe je je rug rechtte en eventje diep uitademde.

Ik stapte naar je toe en nam je hand, en dwong je me te volgen tot aan het raam. Ik lette er op dat ik steeds mijn rug naar het raam had gericht.

Aan mijn kant van het bed gekomen legde ik beide handen op je heupen. Ik graaide met mijn vingers. Je kleedje gleed zachtjes omhoog. Wanneer ik de rand in mijn handen had hief ik mijn armen op, traag, er voor zorgend dat je kleedje je buikje streelde. Ik bereikte je borstjes. Ik streelde met mijn pinken de onderkant van je borstjes. Je richtte je armen op, en ik zwaaide het kleed over je hoofd naar de hoek van de kamer.

Je rilde.

Mijn wijsvinger tikte even tegen je tepel. De tip van mijn vinger tekende een curve onder je borstje. Ik streelde je tepel weer met de bovenkant van mijn vinger.

De duim van mijn andere hand aaide je andere tepel. Flikflooide er een paar keer aan.

Ik boog opzij en trok de lade van het kastje open en graaide met mijn vingers tot ik een doekje vond. Ik tikte de lade dicht en zuchtte.

Ik legde de doek op je ogen en trok hard. Achter je hoofd knoopte ik het dicht. Ik trok het stof wat lager en hoger, over je neus en op je voorhoofd.

Ik kuste je.

Ik nam je hand en met m'n andere hand drukte ik je naar achter. Je ging op het bed zitten en dan liggen.

Ik knielde voor je. Ik duwde je knieën open. Ik hoorde het bed kreunen door de beweging die je maakte. Je drukte je heupen omhoog en je schouders in het bed.

Je was klaar.

Ben je klaar?

2009-04-01T16:00:00.001+02:00

Ik had er een punt van gemaakt je op te wachten. Ik wou dat je tot mij kwam, terwijl ik al aan tafel zat.

Even, toen we afspraken, had ik getwijfeld. In een hotel, 's avonds, in een restaurant, was dat niet wat evident? Maar je had het zelf geopperd. Ik had de twijfel in je stem gehoord, de onzekerheid. Was je niet nu al een stap te ver gegaan door iets voor te stellen? Ik vond het aandoenlijk hoe je daarna terugkrabbelde, en toevoegde dat ik mocht kiezen, natuurlijk.

Ik zat met mijn rug naar de deur. Ik wou niet dat je me zag zitten. Ik wou dat je me zocht. En anderzijds wou ik mezelf zo dwingen enkel naar jou te kijken. En het ging me ook de kans geven na te gaan hoe onzeker je was, of hoeveel je zou verlangen. Ging je de hele tijd wegkijken, de zaal in kijken? Of ging je ondanks alles wat er achter m'n rug gebeurd toch geconcentreerd met mij praten.

Je was prachtig. Elegant. Subtiel. Niks maar dan ook niks aan jou deed vermoeden waarvoor jij hier was. Wat jij van deze ontmoeting verlangde. En zo heb ik het graag.

Het gesprek kwam natuurlijk moeilijk op gang. We kennen elkaar amper. Ik zocht wat. Jij zocht wat. We vonden wel iets om te zeggen. Eén of twee glazen wijn hielpen ook, natuurlijk.

'Ben je klaar voor me?' vroeg ik plots.

Je aarzelde. Keek even naast me. Je begon met 'Hoe bedoel...' maar ik onderbrak je:

'Ben je klaar voor me?' Ik sprak het net iets trager en nadrukkelijker uit. Ik voelde me even een schoolmeester. Maar ik zag aan je lichtjes gloeiende kaken dat mijn woorden effect hadden.

'Ja, ik ben klaar.'

'Wel bewijs het dan.' Ik vroeg me af wat je ging doen. Weer had ik het gevoel dat deze situatie nogal evident was: vrouw staat op, gaat naar het toilet, doet slipje uit, keert terug. Och god, hoe hard ik hoopte dat je dat niet zou doen.

Je legde de menukaart neer. En stond op. Je legde de half doorschijnende kleine poncho wat hoger op je naakte schouders. Je kwam naast me staan en boog voorover, plaatste opvallen je wijsvinger op mijn menukaart.

'Ik zou dit wel willen proeven. Wat wil u proeven?' Ik moest haast lachen met wat je zei. Ik bewoog mijn arm naar de onderkant van je kleedje, krulde mijn pols er onder, legde mijn vingers op de binnenkant van je dijbeen en gleed zachtjes naar boven. Ik voelde hoe je even je voetjes anders zette. Ik raakte met de zijkant van mijn hand je kutje. Ik voelde het weke vlees van je heuvel. Ik boog mijn duim even omhoog en hij gleed snel tussen je drassige lipjes.

Ik trok mijn hand terug, van onder het kleedje, en tikte lichtjes op je billen.

'Goed, dat doen we.'

Je ging zitten en legde snel de poncho op je schoot. Aan je gezicht te zien had je het heel warm.

Neen

2009-04-01T15:12:00.005+02:00

Ik hoef niet vaak 'Neen' te zeggen. Meestal moet ik enkel 'Nog niet' zeggen, of het na de 'Neen' toevoegen.

Want als geen ander kan je jezelf intomen, of toch zo hard je best doen.

Heel je lichaam schreeuwt dan je verlangen uit. Alle details zijn overduidelijk zichtbaar. Alles is gespannen, alles smeekt, alles huilt en tiert, alles blinkt, alles is puntig, alles is glad en mak, alles is zacht en vlezig.

Alles openbaart de drang, de honger, de dorst die je voelt drukken in je buikje, je tepels, je kutje, je benen, je mooi achter je rug gehouden armen, je hand die je andere pols dichtknijpt.

En dan moet ik enkel zeggen 'Nog niet'.

En dan zie ik hoe het allemaal eventjes wegzakt, vermindert, slinkt.

Maar amper voor een seconde of drie. Want ik hoor je weer kreunen. Kreunen om iets los te laten, om de spanning - die niet meer te dragen is - te kunnen luchten. Hijgen om de spanning te doen lossen, te doen bevrijden. Ergens moet je kunnen uiting geven aan iets. Ik merk dat je niet alles nog kan inhouden. Met je mondje open. Dat lichaam zo gerecht. Die kleine borstjes zo priemend. Dat gladde kutje zo overduidelijk snakkend gevuld te worden. Zo klaar voor mij. Voor alles wat ik er mee wil doen.

Maar nogmaals zeg ik 'Neen, nog niet'. Want ik weet dat ik je nog even kan pesten. Maar ik weet ook dat ik je de volgende keer moet laten doen, of je raakt uitgeput.

Je ogen sluiten en ik hoor hoe je buiten je eigen wil iets prevelt: 'Alsjeblieffffft....'

Ik leg mijn hand op je schouder en doe je knielen. 'Nu, ja, doe maar.'

Achteraan, of vooraan

2009-03-18T21:02:00.001+01:00

Ik weet nooit goed wat ik het liefst doe: vooraan of achteraan.

Vooraan zie jij alles aankomen, kan ik met jou en met de spanning spelen door je te doen denken dat er iets volgt. Maa ik kan je dan snel teleurstellen, door met je verwachtingen te spelen.

Dat kan ik ook achteraan, want dan zie je niks. maar je hoort het allemaal. Ik kan je dan nog meer verrassen, nog meer met jouw verwachting spelen. Maar het is anders. Bijna te evident.

Jouw lichaam is ook anders. Hetzelfde lichaam, maar anders.

Vooraan, het zachte van je borsten. Borsten, zacht en teder, vrouwelijk en gevoelig, maar in hun vorm zo uitnodigend: priemend, uitstekend, uitnodigend, uitdagend. Het kenmerk van je vrouwelijkheid.

Vooraan, het intieme verborgen van je kutje, geniepig tussen je dijbenen, waar ik wat verder moet reiken om het te vinden, waar ik moet zoeken, tasten, mijn weg banen.

Achteraan, je rug. Dat grote oppervlak, waar sterke spieren en elegante curves zich vermengen. Waar de zichtbare kracht van je shouders mij doet twijfelen, en de reikwijdte van je rug mij uitnodigt jou te strelen en te tekenen met pijnlijke slagen.

Achteraan, je billen. Ook weer dat zachte uitdrukkelijk uitnodigende vlees, zo vrouwelijk en teder, maar tegelijk even uitnodigend als je rug.

Ik kan niet kiezen. Je biedt me teveel.

Geef je of krijg je?

2009-03-11T22:11:00.000+01:00

Het is niet dat je niets meer kan zien. Door de blinddoek heen zie je vast een schemer, het verschil tussen licht en donker. Misschien mijn lichaam dat door de donkere kamer wandelt.

Verder ben je vrij te gaan waar je wil gaan. Te staan hoe je wil staan.

Je had je uitgekleed, zoals ik vriendelijk had gevraagd. Ik had het stofje rond je ogen gespannen. En dat was het dan.

Ik zie nog hoe je je armen nadrukkelijker achter je duwt en je borstjes naar voor priemt. Je wil bevestigen dat je er klaar voor bent. Iets lijkt je te storen. Het wachten? Wil je helemaal hulpeloos vastgebonden zijn? Kan je de vrijheid niet aan?

Maar er volgt niets, voor minuten en minuten; en je hoort me plots alleen naar een deur stappen, en snel het geroezemoes van andere mensen die ons vervoegen.

Ik kijk even snel naar jou. Je tracht je rugje nog meer te rechten. Oh, fier meisje van me. Al even snel herken ik die buiging van je knieën, waardoor je dijbenen een tikkeltje openen, die hap naar een pik, die plotse drang gevuld te worden in je zachte hongerige kutje.

Hoe voelt het, zo geblinddoekt te zijn; eerst wij twee samen? Was het intiem? Voelde het knus? En hoe voelt het nu? Minder knus vast? Is je gevoel veranderd? Van 'ik ben van jou' naar 'wat moet ik doen'?

Ik zie hoe je vecht met je onzekerheid. Hoe je tracht jezelf te overwinnen. Hoe je tracht even zelfbewust te staan met vreemde mensen rond je, als amper één minuut geleden, toen het nog tussen ons was.

De mannen gaan allemaal rond je staan, blijven praten. Met jou gebeurt er niets. Ik kom wat dichter en hoor je adem die zachtjes hoorbaar is tussen de doffe stemmen. Ik zie in je hals dat je hard gespannen bent. Hou je jezelf in toom? Wat wil je het liefst? Spreken? De blinddoek uit doen? Dat de mensen de kamer verlaten? Of dat ik de kamer verlaat?

Je wordt nerveus. Misschien zelfs angstig. Je laat je armen naast je hangen en richt je kinnetje even omhoog. Ik zie je slikken. Ik zie hoe je aarzelt je lippen te likken en je doet het dan toch.

Hoe lang zou je het zo nog uithouden? Zou je op een bepaald moment je hand uitsteken? Zou je knielen en smeken? Oh nee, daarvoor is het nog te vroeg. Je bent nog net niet hongerig genoeg om je volledige zelf, het uiterste sletje, te zijn.

Niet omdat je dat nog niet wil, neen. Omdat je bang bent.

Ik wijs met m'n vinger naar je keiharde tepel, die stokstijf op je kleine borstje prijkt en ik glimlach naar één van de aanwezigen. Ik wacht even, ben benieuwd of door je nerveuze gefriemel je tepel mijn vinger plots zou raken. Zou je dan kirren?

Nooit maar dan ook nooit zal je lichaam er in slagen je niet te verraden. Hoe hard je het ook wil. Ik merk onmiddellijk hoe hard je het wil.

"Je krijgt het" fluister ik "nog even wachten".

Ik dacht even dat ik je met je blote voetje zag stampen. Ik leg mijn hand op je bil. Ik voel met de tip van mijn vinger in je bilspleet, en die bevestigt het voor me: je wil zo graag, ooooh, zo graag.

Ik denk even aan wat ik net had gezegd: "je krijgt het". Ik twijfel.

Ja, toch, zo is het. Je zal worden genomen, gebruikt en je zal dienen. Maar uiteindelijk geef ik je wat je wil. Je geven, is wat je zal krijgen. Wat je wil, is gegeven worden.

Lagen

2009-03-08T15:48:00.003+01:00

Deze foto is van de Amerikaanse fotograaf Saul Leiter. Zoals veel van zijn werk zitten er letterlijk meerdere lagen in: voor- en achtergrond, en speelt licht een belangrijke rol.

Het beeld baadt in een sfeer die doet denken aan Edward Hopper: dromerig, bijna saai, wachtende mensen, intiem binnengluren, een snapshot van een gebeurtenis, broeierig.

In Antwerpen is er op dit ogenblik een tentoonstelling van Saul Leiter.

Ik schilder rode lijnen

2009-03-05T20:49:00.001+01:00

Ik werk je af. Ik vervolmaak je. Ik teken je.

Neen, geen versiering. Geen make-up. Niets onnodige. Wel een broodnodige vervolediging: striemen op dat strakke vel van jou.

Het duurt zoveel langer dan je wil. Ik hoor je steunen, kreunen. Je heupen drukken zich naar voor, rijden met lange harde halen op de dikke warme lucht van de kamer. Het lijkt wel of je lichaam smeekt.

Ik wacht zoveel langer dan je wil. Want ik denk na. Waar exact? Waar hoort die striem? En hoe? Schuin of recht? Lang of kort?

Tot het dunne reepje leer landt. Eerst die bijna bevrijdende zucht als het door de lucht klieft. Razendsnel gevolgd door de pijn. De pijn die eerder komt dan het geluid op je trillende vlees. De pijn die snijdt zonder te bloeden. Het is niet krabben, noch nijpen, noch knijpen, noch bijten. Het is zo een unieke pijn, haast te scherp. Altijd onmogelijk te dragen. Altijd onmogelijk niet dat kleine kreetje te uiten: 'Aie.'

Altijd gevolgd door die snelle hap om lucht. Sissend. Even die ogen dicht. De pijn voelen wegdempen. Je gooit je hoofd met je prachtige zwarte haren naar achter en ik zie hoe je lichaam voelt waar exact ik de eerste schets heb gelegd.

Je onderrug, dalend, naar je rechterbil. Dwars, haast doelloos getekend, maar ik zie dat het het begin is van de afwerking: jouw lichaam tekenen met wat het verdient en wat het verlangt: pijn.

Elegant

2009-03-05T20:46:00.000+01:00

Niets van wat je zegt of doet verraad wie je bent.

Oh, ik moet even twijfelen: 'wie je bent'? 'wat je bent'? Ben je iets of iemand?

Voor mij ben je altijd iemand, maar soms gewoon iets.

Maar ik dwaal snel af.

De hele avond heb ik je amper aangekeken. Jouw conversaties, daar heb ik me niet mee gemoeid. Je was vlot, je was vriendelijk, je was elegant, verfijnd en vrouwelijk. Je was slim en alert. Maar ik hoefde je niet te ondersteunen, niet bij jou zijn, jou noch te onderlijnen, noch in te kaderen, noch helpen je zinnen af te maken.

Je was jezelf.

Zo leek het.

Alleen ik wist dat je niet jezelf was. Alleen ik wist, dat als je kleed rond je enkels ging vallen, je dan pas, en echt pas op dat exacte moment, jezelf zou zijn.

Open

2009-01-31T06:25:00.000+01:00

Je bent zo open. Je bent zo vrij. Onbevangen. Klaar. Niet eens wachten. Geduldig. Uren zou je zo kunnen blijven liggen. Niks beschaamt je. Niks, geen gêne.

Ik durf je haast niet aan te raken. Ik vind je te perfect. En met mijn mannelijkheid zou ik dat delicate misschien breken.

Als een kersje, zo rijp, dat het de perfectie benadert.

Ik slaag er maar niet in mijn hand naar jou uit te steken, jou aan te raken, zelfs niet amper.

Ik zie enkel een perfect lichaam, een oh zo eerlijk lichaam.

Wat jouw lichaam mij vertelt

2009-01-16T14:46:00.000+01:00

Wat vraagt jouw lichaam me?

Zijn het je benen, strak gespannen, licht gespreid, die mijn tong vragen op elk een natte streep te trekken van je enkels naar je dijbeen?

Zijn het je lipjes, dik pruilend van tussen je dijbenen, die me smeken gespreid te worden, bedrukt te worden, gelikt te worden, getikt te worden?

Zijn het je billen, glad als marmer, rond en uitdagend, strak en uitnodigend, die angstvallig bidden getekend te worden met donker paarse striemen, beschilderd door het strakke leer van een zweepje?

Is het je kontgaatje, klein, donker, gerimpeld, dat wenst mijn vinger te voelen schuren door die tedere opening?

Zijn het je heupen, waarrond ik mijn handen moet klemmen terwijl ik je over mijn klaarkomende paal trek?

Is het je rug, mooi gekromd, de spieren die zich tekenen, je lichaam in al zijn puurheid, die verlangt nog meer gebogen te worden, terwijl ik hard tegen je aan schok wanneer ik bij je binnenkom?

Zijn het je zwarte haren, waarin ik mijn vuist moet begraven, en waar ik moet aan trekken, omdat je nu eenmaal zo doodgraag wenst dat ik duidelijk maak dat ik je bezit?

Of is het toch je mondje dat mij zal vertellen wat je wil?

Breng me je kutje

2009-01-05T20:29:00.000+01:00

Leg je kutje op mijn hand.

Kom dichterbij, en stap tot je zelf op mijn vingers ligt.

Geef me je meest intieme plek, als een geschenk; als een antwoord op mijn vraag: mijn uitgestoken hand.

En laat je onderbuik zakken, tot jij je eigen kutje geeft. Ik wil het niet zoeken, noch komen halen, noch ernaartoe gaan.

Neen, vandaag wil ik dat je het zelf komt schenken.

Kantoor 2

2009-01-03T18:07:00.000+01:00

Er waren een paar opties: ik zou je aanspreken op een formele manier, bijna overdreven; ik zou je aanspreken zoals je bent: van mij; ik zou je eerst formeel aanspreken en later, meer privé, je aanspreken zoals je bent: van mij.

Geen van deze. Ik was formeel, ik schudde je de hand; ik bewees mijn aanwezigheid en dominantie door aan de dame aan de balie te zeggen dat ik "niet wenste gestoord te worden, tenzij het dringend is" - wat twee dingen betekende: ik heb intense plannen, maar je bent niet belangrijk genoeg om mijn aandacht volledig op te eisen; je werd jaloers als je de dame hoorde antwoorden met 'Ja, ......', een naam die je niet mocht of kon gebruiken, en een naam die niet eens voor jou bestond; je werd gespannen als mijn hand je achterste amper raakte wanneer ik je aanbood als eerste mijn kantoor binnen te gaan, de deur open houdend - niet met de intentie elegant te zijn, maar om jou duidelijk te maken: je bent hier voor mij.

"Plaats je handen op mijn bureau, kijk naar het raam, en spreid je voetjes" sprak ik terwijl ik door een gladde donker houten deur stapte, aan de zijkant van de ruimte.

Je merkte op dat van het moment dat je was rechtop gaan staan uit de sofa's in de lobby, en m'n hand had geschud, en achter me had gestapt, en in m'n kantoor was gegaan en de positie had aangenomen, dat dit in één continue vlotte beweging was gegaan. Time is money, dacht jein clichés.

Je hoorde de deur sluiten. Je hoorde gedempte stappen in het dikke tapijt. Je hoorde me herhalen: "Kijk. Naar. Het. Raam. Meisje."

Je was inderdaad niet naar het raam aan het kijken maar naar de nogal klassieke leren mat op mijn bureau, en het enige ding dat er op lag: een gesloten laptop. Ik had niet de intentie te werken. Ik had alleen intenties voor jou.

"Frank" sprak ik luid "nog één ding."

Ik stond achter jou. je was zeker dat ik achter je stond.

"Waarom gaan we niet samen iets eten vanavond?"

Mijn hand gleed langs de rand van je rokje en gleed over de zijkant van je dijbeen.

"Ja, vandaag."

Ik streelde hoger, zachtjes, zonder een acht doel, tot ik je kont bereikte en ik de rok had omhoog geduwd en de stof rond mijn arm hing.

"La Cena? Het is woensdag, dus zullen er wel tafels vrij zijn vermoed ik."

Ik bewoog mijn hand naar de andere bil, terwijl ik met mijn vingers de stof omhoog deed glijden tot je kontje naakt was. Ik legde mijn wijsvinger in je bilspleet, daar waar je bilspleet verdwijnt om je heuvelt te vormen.

"Ja, natuurlijk kan ze meekomen. Ik neem dan ook iemand mee, een vriendin, ......"
Ik onderstreepte jouw naam door mijn wijsvinger omhoog te laten glippen, de zweterige lijn tussen je zachte billetjes volgend tot mijn vinger er van tussen werd getrokken.

Ik bewoog mijn hand terug lager, tussen je benen, mijn middenvinger krullend zodat die tussen je dikke zachte kutlipjes gleed, de vinger omhoog drukkend, hem even laten opzuigen door je labia, en mijn hand terugtrekkend.

"Zeven-dertig, da's goed, tot straks".

Je hoorde de tik van mijn telefoon die ik dichtklap. Je hoort hoe ik de telefoon op de leren mat gooi, tot die tegen mijn laptop glijdt.

"Dat geeft ons bijna vier uur" rekende ik je voor.

Ik plaatste mijn rechterhand op je rechterbil en duwde mijn duim tegen je anus, om hem dan er van te laten glijden. Mijn hand verdween om dan te landen met een liefdevolle maar snijdende slag op diezelfde warme bil.

"Je maakt het me niet makkelijk, ...., door zo'n slet te zijn, wat er voor zorgt dat ik me amper kan inhouden jou te neuken, maar dat kan ik nu nog niet. Wat zouden we voor de rest van de namiddag doen anders, hé?"

Je hoorde aan mijn stem dat ik niet overdreef, en ook dat ik geen antwoord wenste. Ik wenste maar één ding: bezit van je nemen.

Kantoor 1

2009-01-03T10:44:00.000+01:00

Ik probeer even iets. Niet vanuit mijn standpunt. Ik vertel, maar wat jij voelt, of zou voelen.

Je had moeten aandringen.

Je had me moeten vragen: "Hoe moet ik me aanmelden? Moet ik vermelden dat ik een vergadering heb met U? Moet ik zeggen dat ik verwacht wordt?"

Ik had m'n antwoord van daarvoor kortweg herhaald: "Vraag naar me".

Het gesprek was een indringer geweest in jou dagelijkse routine. Ik had wel een vakantiedag uitgekozen. Voordien hadden we elkaar enkel 's avonds ontmoet, wanneer we allebei onze dagtaak hadden afgewerkt. Of 's ochtends, wanneer je in mijn bed had geslapen, of wanneer ik jouw bed had opgeëist.

Je was niet in staat te protesteren. Maar ik weet dat als je in staat was het te doen, je het toch niet zou gedaan hebben. Of misschien een klein beetje, wetende wat dat protest had teweeg gebracht van mijn kant.

Je weet meestal wel hoe je te gedragen.

De grootste verandering was het daglicht. Dat dacht je toch, tot je aan het kantoor kwam. Daar kwam dan bij: de aanwezigheid van anderen, publieke ruimte, buiten de gekende en veilige omgeving van een slaapkamer, een appartement, een huis.

"Ik ben.... Meneer .... alstublieft" had je met rauwe stem gezegd. Je had het moeten herhalen, want door je gespannen keel was het amper hoorbaar.

"Gaat u zitten" was alles was de dame aan de receptie had geantwoord. Je werd plots bedolven onder schaamte. Je realiseerde je dat je "Meneer ... alsjeblieft" bijna hijgend had geuit. Het had geklonken als:

a) Te vragend, alsof jij Mijn aanwezigheid vraagt;

b) Te smekend, alsof je haast wanhopig bent;

Je vroeg je af wat die glimlach op haar mond had betekend, wanneer ze had gezegd te gaan zitten en te wachten. Dit kon geen eenvoudige beleefdheid zijn. Of toch? Keek ze net nog even naar jou? Weet ze?

Je was aan het trekken aan de rand van je rokje, de hele tijd, constant met je benen van links naar rechts schuifelend, kruisen en niet meer kruisen, je afvragend welke houding je moest aannemen om perfect te zijn in mijn ogen, wanneer ik je zou komen halen.

Halen. Nemen. "Kom en haal me", denk je, "kom en haal wat van U is".

Je was een angstige verlangend vrouw, geen verveelde dame wachtend op een vergadering.

Diep in je mondje

2008-12-13T19:40:00.000+01:00

Je kijkt door het grote raam uit op de stad. De lucht is één groot zwart blad met dikke toetsen geel, rood en groen van de lichtjes.

Je heft je glas nog even op naar je lippen. En verplaatst je voet nog even, wat je korte kleedje doet wapperen. De warme wijn vloeit traag door je mond. Ik draai me om en hang mijn jas aan de kapstok. Ik hoor achter me hoe je het glas op de houten lage tafel naast je zet. Ik dacht even dat ik je hoorde zuchten.

Ik draai me om en kijk naar jou, je rug die draait, je schouderbladen, je hals onder je omhoog gestoken haar. Wacht je? Denk je? Twijfel je? Droom je?

Mijn stappen onhoorbaar door het dikke taptij, stap ik naar je toe. Met je hand trek je je kleedje zachtjes een paar centimer omhoog, om je benen wat frisse lucht te geven. Ondanks de airco is de lucht in de hotelkamer dik, wazig, drukkend. Ik zet nog een stap. Je drukt je voorhoofdje tegen het grote raam - dat zo breed en hoog is als de kamer - op zoek naar verkoeling.

Ik denk na hoe ik je ga nemen. De drang het hier en nu en hard te doen vergt al mijn concentratie om daar aan te weerstaan.

Ik sta vlak achter je. Ik adem diep. Je hoort me, en je hoofd draait even naar links maar je kijkt me niet aan.

Ik leg een hand op je heup en trek zachtjes je kleedje omhoog. Mijn ander hand glijdt aan de andere kant onder de opgeheven dunne stof recht naar je buik, omhoog naar je borstjes, en ik neem gretig en scherp een tepel tussen duim en wijsvinger. De aanraking is er een van herkenning, van het zachte, korte maar dikke vlees van dat pareltje.

We weten allebei dat gewoon even aan je tepeltje, dat donkerroze knopje, draaien je niet geil maakt en mij ook niet. Maar het is natuurlijk, voor mij om het te doen, voor jou om je tepels ervoor aan te bieden. Het is steeds een kinderlijk aandoende gewoonte, spelen met die puntige dopjes, op die puntige borstjes. Ik wil ze eigenlijke in mijn mond nemen, terwijl ze boven me hangen, mals en teder, maar ik besef dat ik iets anders van plan ben.

Mijn andere hand daalt, en ik leg m'n handpalm op je naakte onderbuikje, de tippen van mijn vingers voelen de vochtigheid. Ik beeld me in hoe de lichtjes van de stad glinsteren op je kutlipjes. Als marmer zo glad voelt je huid. Ik daal een fractie van een centimer af, tot ik net de bron van je spleetje voel.

Ik druk mijn heupen in je kont. Ik druk de bult in m'n broek tussen je billen. Nesteling. Thuiskomen.

Ik laat mijn ene hand nog verder dalen en leg mijn middenvinger tussen je gezwollen drassige lipjes en voel de blaadjes van je donkerpaarse kutje die zich openen voor me, het ruwe rauwe vlees, mijn vingers krullen amper, zoekend naar de grens, de vorm van je opening aftasten, die sappige vrucht zachtjes openwerken.

Ik laat mijn andere hand harder aan je tepel trekken. Merkbaar wordt het tamme vlees strakker, gespannen, volgelopen met het bloed dat nu aan een duizelingwekkende snelheid door je lichaam pompt. Je handen klimmen omhoog tegen het gladde koele glas, armen breed.

Je kreunt.

Ik glijd met mijn vinger op en neer tussen je lippen, en voel hoe de tip van m'n vinger langs je opening schuurt, er aan kittelt, er aan blijft haperen bij het heen-en-weer gaan. Ik merk hoe je kutje samentrekt als ik de tip van m'n vinger in de opening dip. Ik wil niet in je binnenkomen met mijn vinger. Ik weet dat dat niet genoeg is voor jou. Dat je liever de streling en het spel voelt, en later jezelf gevuld wil zien met iets dikker en langer.

Je kromt je rug verder dan ik had durven denken, je kontje lijkt mijn paal te willen vastgrijpen. Het zorgt ervoor dat je kutje even van mijn hand verdwijnt, maar je bedenkt je, en drukt plots hard naar voor, alsof je bang was me voor eeuwig te verliezen.

Ik antwoord door mijn hand weg te nemen van tussen je dijbenen. Ik hoor je kirren:

'Neeeen...' Je onderlijnt het woord door nog een paar maal met je heupen heen en weer te graaien, alsof je de dikke lucht van de kamer neukt.

Je beseft de seconde erna wat je net hebt gezegd. Je laat je rug terug ontspannen. Ik haal mijn andere hand van onder je kleed. Ik hoor hoe de stof zich mooi terug rond je lichaam laat vallen. Je ziet eruit alsof er niets is gebeurd. Je bent zo mooi. Gekleed of naakt, altijd zo mooi.

Ik wacht. Ik voel de spanning die jij voelt. Ik voel het bijna fysiek. Ik speel ermee. Ik voel hoe ik mezelf moet inhouden niet te grijpen, niet te slaan, niet te nemen en te neuken en te verkrachten. Ik aarzel. Soms weet ik het ook niet goed. Ben je bang? Wil je je verontschuldigen? Moet ik daarop wachten?

Ik hef m'n hand op en draai mijn wijsvinger onder het bandje van één van je schouders. Ik laat het zacht van je af glijden. Je rilt even.

Ik bedenk me. Ik daal af met mijn handen, graai onder je kleed en duw het omhoog. Je volgt door je armen op te heffen, en ik trek je kleedje over je hoofd. Ik gooi het weg. Je lichaam staat strak en beeldig op je naaldhakken. Zet ik één stap naar voor, dan druk ik je tegen het raam.

Ik hoor getoeter buiten.

'Leg je op je rugje op het bed'. Fluister ik. Ik zet geen stap naar achter. Je hebt amper de ruimte om te draaien, je kijkt me even aan, en glijdt dan van tussen mij en het raam. Ik hoor hoe je op het bed klimt. Weer leek het of je een zucht liet ontsnappen.

Ik draai me om. Je ligt op je rug, je hebt je schoentjes uitgedaan en je benen liggen geplooid. Ik zie hoe je je kutje aanbiedt, hoe je me aanstaart. Een mengeling van onschuld, verlangen en ook wat angst. Ik stap naar het bed. Ik neem hard je bovenarm vast en trek en sleur en draai je een kwart slag, zodat je hoofdje over de rand van het hoge bed valt, en hangt, vlak voor mijn heupen.

Je hoofdje hangt bijna ondersteboven. Je kijkt recht naar mijn kruis. Ik graai aan m'n riem, grijp mijn paal uit mijn broek. Ik laat m'n broek op m'n enkels vallen.

Ik duw mijn harde paal naar beneden, tegen je mondje. Ik merk hoe je de lakens van het bed met beide handen stevig vastgrijpt, je vuisten er mee vult. Ik leg mijn ene hand onder je hoofdje en leg mijn andere hand rond je nek. Ik druk mijn heupen zacht vooruit, en voel hoe mijn paal in je mondje boort, tot diep, zeer diep in je keel.

Met lange intense halen duw en trek ik mijn heupen heen en weer. Ik hoor gegrommel uit je mond. Ik trek me terug, en laat de kop van mijn pik in je mondje liggen. Ik duw hem heen en weer, niet dieper dan een centimeter en niet meer terug. Korte zachte halen. Ik dwing mezelf niet verder te gaan dan dat. Ik ben bang je teveel pijn te doen.

Maar plots hou ik het niet meer en ram ik mijn heupen zo ver ik kan, mijn paal duikend in je keel. Ik voel hoe je gewillig je mondje rond mijn pik sluit en zuigt, hard, terwijl je luid gromt en kreunt.

Ik trek me volledig terug, maar doe het tergend traag. Voorzichtig. Genietend van het gevoel van je lippen die over de volle lengte glijden.

Ik knoop m'n hemd open, duw het van m'n schouders, en snel neuk ik mijn paal weer diep in je mondje. Ik buig voorover en ga boven je kutje hangen. Ik daal af en lik over de volle lengte van je onderbuik.

Ondertussen begin ik aan een strak tempo jou te neuken, diep in je mondje.

Gebonden

2008-12-11T20:39:00.000+01:00

Ik hou niet zo van meters touw. Ook niet van teveel leer. Een kostuum. Teveel details en toevoegingen.

Ik weet niet of dit betekent dat ik niet 'doordeweeks' ben.

Ik hou niet van make-up, althans niet van teveel make-up. Ik hou niet van latex broeken, palstic rokjes, ringen overal in, touw overal rond.

Ik hou van natuurlijk. Ik hou van een vrouw die vrouwelijk is. Eenvoudig, maar met dat kleine subtiele detail waarvan ik weet dat het een teken is. Die centimeter dat het rokje te kort is. Dat net iets te strak zittend zilveren hangertje rond je nek. De net iets te hoog eindigende split in je kleed.

Ik hou ervan dat je je aanbiedt. Ik wil geen tijd verspillen met binden, trekken, knopen leggen. Ik wil dat je, naakt, jezelf plaatst. Dat je jezelf geeft. Klaarzet. Bruikbaar.

Bruikbaar.

Ik wil. Enkel alleen ik wil. Jij biedt aan.

Ik hou van subtiel. Die korte blinddoek. De sjaal die je daarnet nog aanhad. Die riem die je net nog in je jeans had, en die nu je billen tekent met dikke paarse striemen. Dat reepje stof dat rond je hals hing, en waar je polsen nu mee gebonden zijn.

Delicate bindingen. Die niet veel verschil maken.

Gebonden of niet, je bent van mij, en ik gebruik je. Gebonden of niet. Ik neem je, gebonden of niet. Ik laat me gaan, of je nu gebonden bent of niet.

Maar er is een klein, heel klein verschil. Als je vast zit, dan weet ik, diep in me, dat er helemaal geen ontkomen aan is voor jou.

En dan weet ook jij: ik ben vastgebonden, dus nu is er geen grens.

Nodig, ik jou en jij mij

2008-10-10T20:43:00.000+02:00

Het is niet zo, dat jij mij nodig hebt, en ik wel op jou wil letten, jou wel wil gebruiken, jou wel wil helpen met je lust.

Ik heb je ook nodig. Ik wil iemand waarop ik het kan botvieren. Ik wil iemand die me dient. Ik wil iemand nemen. Ik wil.

Wie heeft dan het meeste 'macht'?

Elegante aanraking, herinnering dat je van mij bent

2008-09-25T21:01:00.000+02:00

Mijn hand op jouw rug, door het dunne kleedje, terwijl ik je voor laat gaan.

Tikken op je billen, terwijl je voorovergebogen iets zoekt in de kast, en ik je laat merken dat ik voorbij wil kunnen.

Mijn vinger krult onder de rand van je broek, terwijl je omhoog grijpt om iets te halen, en je een streep huid tentoonstelt.

Je benen die zich spreiden, zo natuurlijk, als ik mijn hand op je dijbeen leg. Een hand die je hoorde aankomen door het ritselen van de lakens.

Mijn heup tegen de jouwe, als ik naast jou kom staan aan de wastafel.

De rilling over je rug, als ik in je oor fluister, nadat ik me verzekerd heb dat je met je benen ver gespreid zit:

'Slet'

Donker licht: schaduw en lust

Jouw twijfel

Applaus!

Geplooide lichamen

Vrouwelijk meisje

Ongedwongen ochtend

Wachten

Open doek

Enkel de beelden

Alyssa Monks

Voor een warm, gloeiend, heet en afkoelende 2012

Trein

laika for bennies

Uitnodiging of aanvaarding?

Bruikbaar

Positie

Blanco blad

Mijn

Struikgewas

Draad

Tepels

Naked Love

Nat

Lui Ferreyra

Klaar

Stoeipoes

Beschrijf jezelf

Marguerite Sauvage

In de hoek

Delen

Triomf

"Het spijt me"

Je smeekt, niemand hoort het

Buiten

's Avonds

Wachten

Ocharme

Klaarmaken

Feest

Vlak voor je gestraft wordt

Eigendom

Jonathan Viner

Klaar

Bezit

Met je rug naar mij gekeerd

"Ik ben klaar"

Het feest

Tergend traag

Uit

Tel jij maar tot vijf

De combinatie

sexinart.net

Ietwat intens, een tikkeltje grappig, intrigerend

Verdienen

Sintels

Lange pijn

Uitgeput

Hoofd

L'Origine du monde

Museum

Onbegrensd

Marc Lagrange

Knalrood

Raam

Kijken

Toon me, toon me hoe graag je het wil

Nederig

Daar

Gaat het nog?

Losjes

Plezier

Als ik je vastbind en blinddoek

Zomer

Geef jezelf

Soms wil ik

Ik laat je spelen

Uitkleden

Love Letters

Wachten

Geboeid: beperkend of bruikbaar